Γλώσσες Ιερατικές, λόγος … ανίερος

 Ὅσο μεγαλώνει ἡ πίεσι πρὸς τοὺς λαοὺς νὰ ὑποκύψουν στὰ σχέδια τῶν παγκοσμιοποιητῶν, τόσο μεγαλώνει καὶ ἡ προσπάθεια τῶν ἐντὸς ἐκκλησίας συνεργατῶν τους νὰ ἐξαπατήσουν καὶ νὰ πλανήσουν τὸν λαό τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἀποδεχτῇ ἀδιαμαρτύρητα τὸν διωγμὸ τῆς πίστεως καὶ τὴν σκλαβιὰ ποὺ ἔρχεται. Στὴν προσπάθειά τους αὐτὴν ὅχι μόνο οἱ ἴδιοι προδίδουν τὴν πίστι, ἀλλὰ συκοφαντοῦν ὅσους ἀντιδροῦν (μὲ ὅποιον τρόπο μποροῦν καὶ στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦν) στὸν διωγμὸ.

Ἐπιβάλλουν ὅποιο παράλογο ἤ ἐξευτελιστικὸ τῆς πίστεως μέτρο ἀποφασίζουν οἱ κυβερνῶντες, καὶ τὸ παρουσιάζουν ὡς δείγμα συνέσεως καὶ ἀρετῆς. Διαστέφουν τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων καὶ ὅσους διαμαρτύρωνται τοὺς ἐμφανίζουν ὡς ἐπηρμένους καὶ ἀνυπάκουους. Ἑφαρμόζουν τὸ συνηθισμένο, ὅ,τι καλύτερη ἄμυνα εἶναι ἡ ἐπίθεσι. Οἱ ναοὶ ἔχουν κλείσει, δὲν τιμῶνται οἱ μνῆμες τῶν ἁγίων, φρουροῦν τὶς ἐκκλησίες ἀστυνόμοι καὶ ἰδιωτικὲς ἐταιρείες γιὰ νὰ μὴν πᾶνε οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐκκλησιαστοῦν καὶ νὰ προσκυνήσουν στὰ πανηγύρια. Δὲν ἐπιτρέπεται σὲ κανέναν νὰ μετακινηθῇ γιὰ νὰ πάῃ στὸν ναὸ ἤ στὸ κοιμητήριο, δὲν προβλέπεται, λέει, ἐνῷ προβλέπεται νὰ πάει τὸ κατοικίδιο βόλτα. Ὅλα αὐτὰ τὰ βλέπουν καλά καὶ ἅγια.

Δαιμονίζονταν ὅταν ἔβλεπαν κανένα νὰ μὴν φοράει φίμωτρο μέσα στὸν ναό τοῦ Θεοῦ, νὰ προσκυνάῃ τὶς ἅγιες εἰκόνες ἤ νὰ φιλάει τὸ χέρι τοῦ παπά. Τὸν ἀποκαλοῦσαν φαρισαῖο καὶ ὑποκριτὴ καὶ ἀνάλγητο:

«Βρέθηκα λίγο καιρό πριν σε μία Εκκλησία. Η συντριπτική πλειονότητα των πιστών, τηρούσε τα μέτρα. Εκτός από δύο «ευσεβείς» που στέκονταν επιδεικτικά στα πρώτα στασίδια με «επηρμένην οφρύν» χωρίς μάσκα. Ένιωσα σα να έβλεπα τον Φαρισαίο της παραβολής και να λέει: «Οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων». Στην πραγματικότητα φορούσαν μια πολύ πιο χοντρή μάσκα υποκρισίας και αναλγησίας».

Ἀργολίδος Νεκτάριος (1)

(Παραθέτω λίγα ἀπὸ τὰ λόγια τους γιὰ νὰ δῇ, ὅποιος τὸ ἀγνοεῖ, σὲ ποιὸ ἐπίπεδο ἔχει φτάσει τὸ κήρυγμα τῶν σημερινῶν διαδόχων τῶν ἀποστόλων, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ μεταφέρουν στοὺς πιστοὺς τὸν λόγο καὶ τὴν πράξι τῆς ἐκκλησίας, δηλαδὴ τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων του.)

Βλέπετε, ἀπὸ τὴν μιά «ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν πιστῶν» καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ἐλάχιστοι χλευαζόμενοι ὡς «εὐσεβεῖς»… Κατὰ τὴν γνώμη τους οἱ ἄνθρωποι ποὺ στέκονταν μέσα στὸν ναὸ, ὅπως στέκονταν τώρα καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια οἱ χριστιανοί, εἶναι οἱ ψευδοευσεβεῖς – – οἱ ὑποκριτὲς, οἱ ἐπιδειξίες καὶ οἱ ἀνάλγητοι. Καὶ αὐτοὶ ποὺ τρομοκρατημένοι ἀπὸ μία ἀσταμάτητη καὶ ἀπατηλή προπαγάνδα φόβου τῶν μέσων χειραγωγήσεως γιὰ τὴν ὑγεία τους, καὶ ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τῆς ἱεραρχίας καὶ τὴν προσπάθειά της νὰ τοὺς πείσῃ ὅτι ὁ ναὸς δὲν διαφέρει σὲ τίποτε ἀπολύτως ἀπὸ ἕνα μπακάλικο ἤ ἕνα ἐστιατόριο καὶ εἶναι τόπος μολύνσεως, τηροῦν τὰ «μέτρα», εἶναι πλέον οἱ κανονικοὶ (μασκοφορεμένοι) πιστοὶ· ἔστω καὶ ἄν αὐτὴ ἡ κανονικότης εἶναι δυὸ τριῶν μηνῶν….

Τώρα ἀφρίζουν ὅταν μαθαίνουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ψάχνουν νὰ βροῦν ἐκκλησία γιὰ νὰ μεταλάβουν αὐτοὶ καὶ τὰ παιδιά τους. Λυσσοῦν καὶ συκοφαντοῦν καὶ βρίζουν πιστοὺς καὶ ἱερεῖς:

«Τέλος θέλω να αναφερθώ στο φαινόμενο των ¨κρυφών λειτουργιών¨. Παρά τις συστάσεις της Ιεράς Συνόδου, εφημέριοι, γέροντες και γερόντισσες καλούν επιλεκτικά τους «δικούς τους» να μεταλάβουν ¨κρυφά¨ που σημαίνει «εμείς να σωθούμε και οι άλλοι να πάνε στο πυρ το εξώτερον. Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο να χρειάζεται μέσον για να κοινωνήσεις!»

Αναρωτιέμαι: Είναι η Θεία Κοινωνία ατομικό γεγονός, ή αποκλειστικά και μόνον για κάποια χριστιανική ελίτ; Μεμέρισται ο Χριστός; Οι άλλοι δεν είναι μέλη του Χριστού;»

Ἀργολίδος Νεκτάριος.(1)

Ἄλλο ἱερατικὸ στόμα , ἵδια τὰ λόγια καὶ τὰ νοήματα καθότι ἴδιο τὸ πνεῦμα καὶ ὁ διδάσκαλος:

«Ακούμε τις ημέρες αυτές από δεκάδες, έως εκατοντάδες πιστούς, μετά επάρσεως να ομολογούν ότι κλήθηκαν μυστικά σε ιδιωτικές λειτουργίες, σε μοναστήρια και ενορίες, σε σπίτια και εξοχικές κατοικίες, όπου ο «Γέροντας» κάλεσε μια λίστα «δικούς» του ανθρώπους, της παρέας, της ομάδας, του κύκλου, μια «ευσεβή ελίτ», ώστε να λειτουργηθούν και να κοινωνήσουν.

Αλήθεια, ποια ορθόδοξη πνευματικότητα, ποιο θεολογικό και πατερικό κείμενο, ποια αγιοπνευματική παράδοση, είναι εκείνη που λέει ότι μπορώ να κοινωνώ σε κρυφές Λειτουργίες, αδιαφορώντας εάν το σύνολο της εκκλησίας μου, δηλαδή των αδελφών μου, των μελών του Σώματος του Χριστού, μετα πόνου και πένθους δεν μπορεί να το πράξει;»

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος (2)

Ποιὲς κρυφὲς λειτουργίες; Δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι ἔχουν κλείσει οἱ ἐκκλησίες; Ποιὲς εἶναι «οἱ συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου»; Νὰ μὴν γίνονται κανονικὲς θεῖες λειτουργίες. Νὰ γίνονται λειτουργίες χωρὶς λαό. Ἀλλὰ λειτουργία χωρὶς λαὸ δὲν νοεῖται. Γιὰ τὸν λαό γίνεται. Γιὰ νὰ κοινωνήσουν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ θέλουν καὶ μποροῦν, τὸ σώμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ αὐτὸν παίρνει τὸ ὄνομά της. Καὶ ὑπάρχουν ἀκόμη ἱερεῖς ποὺ ξέρουν τὸ χρέος τους, ποὺ γνωρίζουν τὴν ἀποστολή τους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ παραβιάσουν τὴν ἱερατική τους συνείδησι, καὶ δὲν κλειδώνουν τὶς πόρτες. Οὔτε καλοῦν «δικούς τους», οὔτε ἐπιλέγουν, οὔτε στὰ κρυφά κάνουν κάτι. Ἄν κάποιος θέλει νὰ μεταλάβει καὶ τηλεφωνήσει σὲ κάποιον παπά ποὺ ξέρει καὶ τὸν ρωτήσει, τί θὰ κάνει ὁ παπᾶς; Ἤ φοβούμενος ἐξουσίες καὶ δεσπότες, θὰ κλειδώσῃ τὶς πόρτες καὶ θὰ κάμῃ Θεία Λειτουργία ἀφήνοντας τὸν ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν ἔξω. Ἤ διακινδυνεύων στὶς συμπληγάδες αὐτὲς, καίσαρες καὶ δεσπότες, ἀλλὰ τιμῶντας τὸν ὄρκο καὶ τὴν πίστι του στὸν Χριστό θὰ ἀφήσῃ τοὺς ἀνθρώπους νὰ κοινωνήσουν.

Οἱ ἄνθρωποι πάλι θὰ πρέπει, γιὰ νὰ πάνε στὴν ἐκκλησία, νὰ προφυλασονται σὰν κακοποιοί, σὰν παράνομοι. Πού; Στὴν ὀρθόδοξη Ἐλλάδα. Γιατί; Γιατὶ οἱ «δοκοῦντες ἐπίσκοποι» ὑπακούοντας σὲ κάτι νεανίσκους «δοκοῦντες ἄρχειν τοῦ λαοῦ» (πατριοὺς τοῦ ἀπορφανισμένου γένους τοὺς ὀνομάζει ὁ Παπαδιαμάντης) καὶ κάτι «εἰδικοὶ», ποὺ ὁ Ἱπποκράτης δύσκολα θὰ τοὺς κατέτασσε στοὺς ἰατροὺς, ἐπειδὴ τὸ ἱατρικὸ λειτούργημα τὸ ὑπέταξαν στὶς σκοτεινὲς πολιτικὲς σκοπιμότητες ἔναντι ἀργυρίων καὶ προβολῆς, ὅλοι αὐτοὶ μαζὶ ἔκλεισαν τὰ ἱατρεία τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, τὶς ἐκκλησιές.

Τὸ γεγονὸς αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σπίτι του μαζί μὲ τὰ παιδιά του καὶ ψάχνει νὰ βρῇ ἐκκλησία ἀνοιχτὴ νὰ μεταλάβουν, διακινδυνεύοντας πρὸς τὸ παρὸν πρόστιμα -ἀργότερα θὰ δοῦμε τὰ ἐπόμενα- οἱ ἱερατικοί αὐτοὶ νόες θεωροῦν ὅτι: «σημαίνει «εμείς να σωθούμε και οι άλλοι να πάνε στο πυρ το εξώτερον. Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο να χρειάζεται μέσον για να κοινωνήσεις!»

Τί τοὺς ψιθυρίζουν στὰ ἱερατικά τους αὐτιά τὰ ταγκαλάκια!!! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πάει ἐξομολογημένος καὶ μὲ πόθο νὰ κοινωνήσει διακινδυνεύοντας «θέλει νὰ σωθεῖ μόνος του καὶ οἱ ἄλλοι νὰ πάνε στὸ πύρ τὸ ἐξώτερον»!!! Καταλάβατε ἀδελφοί; Ὅποιος πάει νὰ μεταλάβει θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ πάνε οἱ ἄλλοι στὴν κόλασι!!!

Εἶναι «ἐλὶτ» ὅσοι θέλουν νὰ μεταλάβουν; Μὲ τὸ νὰ μεταλάβεις χωρίζεσαι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἤ ἐνώνεσαι μὲ ὅλους μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ;

Καὶ ἐνῷ ἐκστομίζουν τέτοιες βλασφημίες διερωτῶνται «ποια ορθόδοξη πνευματικότητα, ποιο θεολογικό και πατερικό κείμενο, ποια αγιοπνευματική παράδοση» ἐπιτρέπει ὅλα αὐτά;

Ἄν τοὺς ἀντιστρέψει κανεὶς τὰ ἐρωτήματα, τί θὰ ἀπαντοῦσαν; Ποιὸ θεολογικὸ ἤ πατερικὸ κείμενο καὶ ποία ἁγιοπνευματικὴ παράδοσι ἐπιτρέπει αὐτὰ ποὺ λένε καὶ κάνουν; Ἄς παραθέσουν ἔστω καὶ ἕνα, ἀλλὰ ὄχι διαστρεβλωμένο, ὅπως πάντα κάνουν. (Ἄν βρεθεῖ λίγος χρόνος καὶ θέλει ὁ Θεός, θὰ παρουσιάσουμε ὅποτε μπορέσουμε τὰ .. πατερικὰ ποὺ χρησιμοποιοῦν στὰ κείμενά τους)

Ὅταν ὁ ἁγιασμένος χώρος τοῦ ναοῦ, ὅ,τι ὑπάρχει καὶ ὅ,τι τελεῖται ἐντὸς του, κατηγορεῖται ἀπὸ κάποιους ὡς μολυσμένος καὶ ἐπικίνδυνος καὶ πρέπει νὰ κινούμεθα καὶ νὰ συμπεριφερόμεθα ἐντὸς του ὅπως ὁρίζουν γιατροὶ καὶ κυβερνῆτες καὶ τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου, καὶ ἐν τέλει κλειδώνεται καὶ ἀπαγορεύεται ἡ εἰσοδος σ᾿ αὐτόν, οἱ χριστιανοὶ τί πρέπει νὰ κάμουν; Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι στὴν οὐσία κατηγορεῖται ὁ Θεὸς, ὅτι δὲν εἶναι Θεὸς παντοδύναμος; Ποιὸς θὰ δώσῃ μαρτυρία γιὰ τὸν Θεό; Ἐμεῖς. Ἐμᾶς ἔστειλε νὰ μαρτυρήσουμε γι’ αὐτὸν καὶ νὰ πείσουμε αὐτοὺς ποὺ τὸν κατηγοροῦν. Ἄν δὲν μαρτυρήσουμε ἐμεῖς, εἴμαστε αἵτιοι καὶ γιὰ τὴν δική τους πλάνη:

«Μάρτυρές ἐσμεν παρὰ τοῦ Θεοῦ πεμφθέντες. Κρίνεται παρὰ ἀνθρώποις τισὶν ὁ Θεὸς, ὅτι οὐκ ἔστι Θεός· ἔπεμψεν ἡμᾶς μαρτυρήσοντας αὐτῷ. Μαρτυρήσωμεν καὶ πείσωμεν τοὺς δικάζοντας· ἂν μὴ μαρτυρήσωμεν, καὶ τῆς ἐκείνων πλάνης ἡμεῖς ἐσμεν αἴτιοι.» ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG60,330

Δὲν συμφωνοῦν αὐτοὶ οἱ κληρικοὶ ὅτι ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ -καὶ πρῶτοι αὐτοὶ ὡς κληρικοί- εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ δίδουμε μαρτυρία γιὰ τὴν πίστι καὶ νὰ μὴν προδίδουμε αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεός; Καὶ ὅχι μόνον ὅτι ἀφορᾶ τὰ δόγματα, ἀλλἀ καὶ σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν ζωή, τὸ παράδειγμα ποὺ δίνουμε ἐνώπιον τῆς ἀνθρωπότητος. (Θαυμᾶστε, τὴν δογματικὴ μαρτυρία μας … ἀπὸ Κολυμπάρι μέχρι Οὐκρανία … πόσο εἶναι ἀνταξία τῶν ἁγίων πατέρων!!! Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὴν ἀδράνειά μας, μποστὰ στὴν παροῦσα ἐπιβολή τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ἀκόμη καὶ οἱ δυτικοὶ, ποὺ ὡς ἄνθρωποι, ἀντιδροῦν θὰ μᾶς περιφρονοῦν. Ἄντε μετὰ νὰ τοὺς μιλήσεις γιὰ Ὀρθοδοξία) Ὁ μάρτυς ὅ,τι εἶδε καὶ ὅ,τι ἄκουσε τὸ μαρτύρησε σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ τίποτα δὲν τὸν ἐμπόδισε:

«Τοιούτους καὶ ἡμᾶς εἶναι χρὴ μάρτυρας, καὶ μὴ προδιδόναι, ἃ ἐνεπιστεύθημεν· οὐ περὶ δογμάτων λέγω μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ βίου. Ὅρα γάρ· ὅτι εἶδεν, ὅτι ἤκουσε, μαρτυρεῖ πᾶσιν ἀνθρώποις, καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσε». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG60,330

Τὸν μάρτυρα τίποτα δὲν τὸν ἐμπόδισε. Τί-πο-τα. Τί λένε γι᾿ αὐτὰ οἱ ἅγιοι αὐτοὶ κληρικοί μας; Πῶς τὰ βλέπουν; Φανατικὰ καὶ ἀπάνθρωπα; Ἀκριβῶς, ἔτσι τὰ βλέπουν. Γι᾿ αὐτὸ δικαιολογοῦν ἀπολύτως ὅσα οἱ ἴδιοι κάνουν ἤ ἀνέχονται. Ὅλα, λένε, ὀφείλονται στὸν φόβο τῆς ἀρρώστιας καὶ τοῦ θανάτου ποὺ ὁδηγοῦν δικαιολογημένα στὸ κλείσιμο τῶν ναῶν, ἄρα ἐμεῖς οὔτε ἐκουσίως τοὺς κλείνουμε καὶ δικαιολογημένοι εἴμαστε. Ἔτσι κοροϊδεύουν τὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων:

«Η απουσία μας από το ναό δεν γίνεται εκούσια, ούτε αδικαιολόγητα. Υπάρχει σοβαρός λόγος και το γνωρίζουμε όλοι. Δυστυχώς είδαμε τα αποτελέσματα σε ομόδοξες χώρες, όπου ολόκληρες ενορίες και μοναστήρια βίωσαν τις θλιβερές συνέπειες».

Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος (1)

Πῶς δὲν γίνονται ἐκουσίως; Ἐκουσίως ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες. Ἐκουσίως μασκάρεψαν τοὺς ἀνθρώπους. Ἐκουσίως συνήργησαν στὸν ἐκφοβισμό τους. Ἐκουσίως συμμετείχαν –καὶ συνεχίζουν- στὴν ὕβρι καὶ τὴν φθορά τῆς πίστεως. Τί ἔγινε; Τοὺς ἀπείλησαν; Τοὺς βασάνισαν; Τοὺς ξυλοκόπησαν; Ὄχι, βέβαια. Ἐμεῖς τοὺς βλέπουμε νὰ ποζάρουν μασκαρεμένοι δίπλα σὲ πρωθυπουργοὺς καὶ ὑπουργοὺς καὶ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ, σίγουρα, ἄν δὲν φοροῦσαν τὶς μουρίδες θὰ χαμογελοῦσαν κιόλας. Μόνοι τους καὶ προκαταβολικῶς συνενοήθηκαν μὲ τὸν καίσαρα καὶ ἔγιναν ὅλα αὐτά. Ὁ Μόρφου Νεόφυτος γιατὶ ἔχει τὶς ἐκκλησίες του ἀνοιχτές; Οἱ ἴδιες ἀπαγορεύσεις ὑπάρχουν καὶ ἐκεί.

Μάλιστα κάποιοι ἀπ΄ αὐτοὺς, δὲν θέλουν νὰ ἀνοίξουν οἱ ναοὶ καὶ χειροκροτοῦν τὴν κυβέρνησι ποὺ τοὺς ἔκλεισε:

«Ἐγὼ δὲν ἐννοῶ νὰ ἀνοίξουν τὰ οἰκοδομήματα τῶν ναῶν γιὰ νὰ εἰσέλθουμε, ποὺ πολὺ καλὰ ἔκανε ἡ Κυβέρνηση καὶ τὰ ἔκλεισε ἀφοῦ ὁ λαός μας ἔδειξε καὶ γενικὰ συνεχίζει νὰ δείχνει (ἴσως ἀπὸ κόπωση) ἐλλειπὴ εὐθύνη πάνω στὸ θέμα».

Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος (3)

Πράγματι, ἄνθρωποι ἀρρώστησαν καὶ πέθαναν ἀπὸ τὴν παροῦσα ἀσθένεια -ὄχι βέβαια ἀπὸ τὰ ἐντὸς τοῦ ναοῦ τελούμενα- καὶ εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικὸ ὅτι ὡς ἄνθρωποι θὰ ἀρρωστήσουν καὶ θὰ πεθάνουν καὶ δεσπότες καὶ ἱερεῖς καὶ καλογέροι. Καὶ ἐμεῖς ὅλοι, ὅποτε θελήσει ὁ Θεὸς θὰ ἀφήσουμε τὸν κόσμο ἐτοῦτο, εἴτε ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀρρώστια, εἴτε ἀπὸ ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἄλλον λόγο.

Ἀλλὰ ἐδῶ συκοφαντεῖται ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς, ἡ ἴδια ἡ πίστις καὶ οἱ χριστιανοὶ, μὲ τὸν φόβο ποὺ τοὺς ἔχει καταλάβει καὶ τὴν στάσι ποὺ κρατοῦν, ἐνισχύουν τὸν εὔλογο φόβο καὶ ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀπιστία ὅσων δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν Θεό. Τί γίνεται μὲ αὐτοὺς; Ἀδιαφοροῦμε; Δὲν πρέπει νὰ μαρτυρήσουμε τὴν πίστι ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων; Αὐτὸ εἶναι οἱ μάρτυρες. Δὲν πείθουν αὐτοὺς ποὺ γνωρίζουν, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ δὲν γνωρίζουν:

«Μάρτυς ἔσῃ, φησὶ, πρὸς πάντας ἀνθρώπους· οὐχὶ πρὸς τοὺς οἰκείους μόνον, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἀπίστους· οἱ γὰρ μάρτυρες τοῦτό εἰσιν, οὐχὶ τοὺς εἰδότας πείθουσιν, ἀλλὰ τοὺς οὐκ εἰδότας». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG60,330

Τί λένε οἱ πνευματικοὶ αὐτοὶ ποιμένες μας γι᾿ αὐτά; Συμφωνοῦν ἤ ἔχουν τὶς ἐνστάσεις τους; Καλά τὰ λένε οἱ ἅγιοι ἤ κάπως ὑπερβάλουν καὶ εἶναι ἐκτὸς νέας ἐποχῆς καὶ νέου ξεκινήματος ( Great Reset); Καὶ βέβαια οἱ ἅγιοι λένε ὅτι σὲ καιρὸ ποὺ πρέπει νὰ μαρτυρήσουμε τὴν πίστι μας δὲν πρέπει νὰ λυπηθοῦμε οὔτε λεφτὰ, οὔτε περιουσίες, οὔτε τέκνα, οὔτε γονεῖς, οὔτε τὸ κορμί μας, οὔτε τὴν ἴδια τὴν ψυχή μας. Ἀλλὰ πρέπει νὰ παραδώσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας μέχρι θανάτου γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ψυχή μας στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν:

«Ἐν καιρῷ μαρτυρίου μὴ φεισώμεθα χρημάτων, μὴ κτημάτων, μὴ τέκνων, μὴ γονέων, μὴ σώματος, μηδὲ αὐτῆς τῆς ψυχῆς· ἀλλὰ παραδῶμεν ἑαυτοὺς μέχρι θανάτου, ἵνα, ὡς προεῖπον, εὕρωμεν τὴν ψυχὴν ἑαυτῶν ἐν τῇ τῶν οὐρανῶν βασιλείᾳ». ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: Εἰς τό· «Πορεύεσθε εἰς τὴν κατέναντι κώμην καὶ εὑρήσετε πῶλον δεδεμένον». TLG 2,10,3

Γίνονται δεκτά αὐτά; Ἥ εἶναι «φονταμενταλιστικά» καὶ «ὑπερορθόδοξα» ὅπως λένε οἱ καλοὶ οἰκουμενιστές μας; Ἄν ἰσχύουν ὅμως -ποὺ ἰσχύουν, φυσικά- τότε ὅλο τὸ κατασκεύασμα ποὺ ἔχει ὁδηγήσει ἐδὼ τὰ πράγματα καταρέει, γιατὶ στηρίζεται στὸν φόβο μὴν χάσουμε τὶς περιουσίες, τὰ λεφτά καὶ τὴν καλοπέρασή μας (πρόστιμα, φυλακίσεις, ἐργασία -καὶ ὅτι ἄλλο σκεφτοῦν οἱ δημοκράτες κυβερνῶντες), στὸ τί θὰ γίνει μὲ τὰ παιδιά μας καὶ στὸν φόβο τῆς ἀρρώστιας καὶ τοῦ θανάτου, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ «ἀγάπη» γιὰ τοὺς γέρους καὶ ἀσθενεῖς, ἀπλώθηκε (ἡ «ἀγάπη») σὲ ὅλους τοὺς συνανθρώπους καὶ κατέληξε στὴν ἀγάπη τοῦ σαρκίου μας καὶ στὴν θεώρησι τοῦ κάθε συνανθρώπου ὡς ἀπειλῆς γιὰ μᾶς καὶ τὴν ὑγεία μας ἐξ οὔ καὶ φοβάτε ὁ ἕνας νὰ πλησιάσῃ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο καὶ τὸν βλέπει σὰν ἀπειλή καὶ κίνδυνο. Κοινωνικὴ ἀποστασιοποίησι τὸ ὀνόμασαν καὶ τὸ εἰσήγαγαν οἱ ποιμένες μας καὶ στὶς ἐκκλησίες…

Ἀλλὰ ἔτσι γίνεται πάντα. Ὅταν ξεκινήσει κανεὶς ἀπὸ λάθος θεώρησι τῶν πραγματων θὰ καταλήξει ἀναπόφευκτα σὲ λανθασμένες πράξεις. Γι᾿ αὐτὸ ὁ διάβολος (ποὺ κάνει κουμάντο στὸν κόσμο μὲ τὰ ὄργανα του, τὶς θεωρίες τους καὶ τὶς ἰδεολογίες τους καὶ τοὺς ἀνθρωπισμούς τους) εἰσήγαγε στὸ κόσμο τὸ πεπρωμένο, γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόνοια στὸν κόσμο, ὅτι ὑπάρχουν φύσεις ἀγαθὲς καὶ κακὲς. Γι᾿ αὐτὸ τὸν παρουσίασε κακὸ, ἄναρχο καὶ ὑλικό, γι᾿ αὐτὸ κάνει τὰ πάντα γιὰ νὰ καταστρέψει τὴ ζωή μας. Οὔτε μπορεῖς ἀπὸ τέτοια διεφθαρμένα δόγματα νὰ ξεφύγῃς μὲ τέτοιο βίο, οὔτε νὰ μείνῃς στὴν ὑγιαίνουσα πίστι, ἀλλὰ εἶσαι ἀναγκασμένος νὰ τὰ ἀποδεχτῇς (τὰ δόγματα τὰ διεφθαρμένα).

«Διὰ τοῦτο τὴν εἱμαρμένην εἰσήγαγεν ὁ διάβολος, διὰ τοῦτο ἀπρονόητον ἔφησεν εἶναι τὸν κόσμον, διὰ τοῦτο φύσεις ἀγαθὰς καὶ κακὰς, διὰ τοῦτο κακὸν ἄναρχον καὶ ὑλικὸν ὑποτίθεται, διὰ τοῦτο πάντα πράττει, ἵνα διαφθείρῃ τὸν βίον ἡμῶν. Οὔτε γὰρ ἀπὸ διεφθαρμένων δογμάτων δυνατὸν ἀνενεγκεῖν βίου ὄντα τοιούτου, οὔτε μένειν ἐν ὑγιαινούσῃ πίστει· ἀλλ’ ἀνάγκῃ πολλῇ ταῦτα παραδέξασθαι». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG60,332

Σὲ τέτοιο γήπεδο παίζει μπάλα ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του. Σὲ τέτοιο ἐπίπεδο κατέβασαν τὴν ἐκκλησία οἱ σημερινοὶ μισθωτοὶ ποιμένες της. Ὅταν δὲν ὑπάρχει Θεὸς προνοῶν, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερος ἄνθρωπος, ὅταν ὅλα εἶναι ὕλη καὶ μόνον ὕλη, ὅταν ὅλα εἶναι τυχαία, ὅταν τὸ καλὸ ἤ τὸ κακὸ δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς καὶ εὐθύνης, ὅταν ὅλα εἶναι ὅτι βλέπεις γύρω σου καὶ τίποτε ἄλλο, τότε βασιλεύει ὁ φόβος, ἡ δύναμη τῶν κεφαλαιοκρατῶν, ἡ κάθε λογῆς φεουδαρχικὴ ἐξουσία (πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική), ἡ διάθεσις ὑποταγῆς τοῦ ἄλλου καὶ ἡ μοιρολατρία. Ἐκεὶ ἀνθοῦν οἱ ἱδεολόγοι, ποὺ ἄλλα λένε καὶ ἄλλα κάνουν, ἀρκεῖ νὰ περάσουν καλά στὸ ἐφήμερο πέρασμα τους ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸν. Ὅταν ἀκόμη καὶ αὐτοὶ, ποὺ προσφέρθηκαν νὰ ὑπηρετήσουν τὸν Θεὸ, τέτοια φρονοῦν καὶ διδάσκουν, γιατὶ ἔχουν κολήσει στὴ φλούδα τῆς γῆς σὰν στρείδια (ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, Ψαλμ.142) ἐνῷ θὰ ἐπρεπε νὰ προτρέπουν ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας. Ὅταν, ἀντὶ νὰ ἀκολουθοῦν, περιφρονοῦν τοὺς πατέρες καὶ τοὺς ἁγίους («νεοπατερικοί», γάρ), τότε καὶ μάσκες βάζεις, καὶ τὴ σκιά σου φοβᾶσε, καὶ τὶς ἐκκλησίες κλείνεις, καὶ τοὺς τσιορδοχαρδαλιάδες ἀνέχεσαι καὶ προσκυνᾶς, καὶ χριστιανὸς νομίζεις ὅτι εἶσαι καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται γιὰ σένα, νὰ λές καὶ νὰ ξελές.

Ἁποδεχόμαστε τὸν ξεφτιλισμὸ, τὸν φόβο, αὐτὴν τὴν τραγελαφικὴ κατάστασι ποὺ ζοῦμε σήμερα, χωρὶς νὰ ξεσηκωνόμαστε γιὰ νὰ διαλύσουμε τὴν κατάστασι τοῦ δέους ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθῇ, χωρὶς νὰ σπάσουμε τὰ δεσμὰ ποὺ μᾶς τυλίγουν. Ἀκόμη καὶ ἄν δὲν ὑπῆρχε κόλασι, ποιὰς κολάσεως δὲν εἶναι χειρότερο τὸ νὰ ζῇς πάντοτε κάτω ἀπὸ τὸν φόβο, ποτὲ νὰ μὴ βρίσκεις θάρρος, ποτέ νὰ μὴν ἀπελευθερώνεσαι;

«Λύωμεν τοίνυν αὐτῆς τὸ δέος, διαῤῥήξωμεν τὰ δεσμά. Εἰ γὰρ μὴ κόλασις ἦν, ποίας ταῦτα κολάσεως οὐ χείρω, ὑπὸ φόβῳ ζῇν ἀεὶ, μηδέποτε θαῤῥεῖν, μηδέποτε ἀνίεσθαι;» ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG60,332

Αὐτὰ τὰ ἤξεραν οἱ ταλαίπωροι, ἀγράμματοι προπάτορες μας, ποὺ ἐπαναστάτησαν καὶ θυσιάστηκαν γιὰ νὰ μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερη πίστι καὶ πατρίδα φωνάζοντας: «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλέυθερη ζωὴ, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή». Δὲν τὰ γνωρίζουν ὅμως ἤ δὲν τὰ ἀσπάζονται οἱ πολυσπουδαγμένοι καὶ πολυξεροι ἐπιστήμονες, ἄρχοντες καὶ ἱεράρχες μας…

Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι παληομοδίτικα δὲν εἶναι τῆς νέας ἐποχῆς…

Γεώργος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων. 2/12/2020

Παραπομπὲς:

(1) Αργολίδος Νεκτάριος: »Η πανούκλα και ο covid-19» https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/40729-argolidos-nektarios-i-panoukla-kai-o-covid19

(2) π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ http://plibyos.blogspot.com/

(3) Αλεξανδρουπόλεως: »Εορτή Εισοδίων της Θεοτόκου στη χρονιά του κορωνοϊού» https://drive.google.com/file/d/1oEVpfN2XX7pB7gySCQVqsuFIBwGOF_V4/view

SHARE THIS:

Οι σύγχρονοι αναζητητές του Χριστού

Η πλέον «μοδάτη» και «κουλτουριάρικη» έκφραση που θα χρησιμοποιήσουν οι περισσότεροι για να περιγράψουν τη σχέση τους με τον Θεό, μισοκλείνοντας ελαφρώς τα βλέφαρα για να προσδώσουν φιλοσοφικότητα και υψηλή διανοητικότητα στην βαρυσήμαντη απάντησή τους, είναι: «εγώ αναζητώ.. ψάχνω να βρω τον Θεό!»

Ειλικρινά, ποτέ δεν θα μπορούσα να υποβιβάσω την ειλικρινή αναζήτηση του Θεού. Αυτό όμως που με προβληματίζει είναι ότι σπανίως ενδιαφέρεται κάποιος να φθάσει πραγματικά στον Θεό.

Η αίσθηση συναισθηματικής κάλυψης από την αφηρημένη και αδιάφορη «αναζήτηση της αλήθειας και του Θεού», λειτουργεί πάντοτε ως πρόφαση που μπορεί να συντροφεύει μέχρι «τας δυσμάς του βίου».

Ελλοχεύει ο κίνδυνος να προσλάβουμε ως πρότυπο για την πνευματική μας ζωή την «πτωχική Ιθάκη» του Καβάφη, όπου σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι!

Και έτσι κανείς δεν βιάζεται να φθάσει και να βρει τον Θεό, αφού το ταξίδι έχει αξία!

Το χειρότερο είναι ότι ακούς ακόμα και ιερείς να επικαλούνται για τον εαυτό τους την «αναζήτηση του Θεού».

Μα ο ιερέας δεν μπορεί να αναζητά τον Κύριο, αλλά πρέπει να τον έχει ήδη βρει και μάλιστα να Τον ακολουθεί με πιστότητα και ακρίβεια!

Ο ιερέας το μόνο που πρέπει να αναζητά, αναφορικά με τον Θεό, είναι η προσωπική κάθαρσή του και ο εσωτερικός του φωτισμός στην πορεία προς την θέωσή του.

Οι μαθητές του Χριστού, οι κατοπινοί Απόστολοι, έλεγαν «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Διότι πώς θα μπορούσαν να είναι μαθητές του Χριστού, να μαθητεύουν δηλαδή κοντά Του, εάν δεν τον είχαν ακόμα βρει;

Πώς είναι δυνατόν οι ιερείς να είναι μαθητές του Χριστού, εάν δεν έχουν βρει ακόμα τον Χριστό (sic!);

Και η ευθύνη γίνεται ασύγκριτα βαρύτερη εάν θυμηθούμε τον προτρεπτικό λόγο του Κυρίου «ο ακολουθών εμοί, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ' έξει το φως της ζωής».

Δεν πάμε απλά και μόνο να συναντήσουμε τον Χριστό! Δεν φθάνει να τον βρούμε! Πρέπει μετά να τον ακολουθήσουμε κιόλας!

Αυτό το τελευταίο, το να ακολουθήσουμε τον Χριστό, είναι ουσιαστικά το μόνο ζητούμενο.

Μα, για να ακολουθήσεις κάποιον, πρέπει να τον αγαπάς! Ποιός αγαπά τον Χριστό; Μας το είπε ο ίδιος: «εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε».

Ακολουθώ τον Χριστό σημαίνει αγαπώ τον Χριστό. Αγαπώ τον Χριστό, σημαίνει τηρώ τις εντολές του Χριστού!

Θες να δεις πόσο πολύ έχει αλλοιωθεί το ευαγγελικό μήνυμα;

Η «εκσυγχρονισμένη» και «ψαγμένη» θεολογία του 21ου αιώνος, είναι η θεολογία της «συνάντησης» με τον Θεό, ως «αμοιβαία κίνηση» και «οντολογική έλξη».

Σήμερα προβάλλεται η «λατινογενής» άποψη ότι η αναζήτηση του Θεού, θα οδηγήσει στον Θεό. Λάθος μέγα και πλάνη οικτρά!

Οι σύγχρονοι αναζητητές του Χριστού, Τον ψάχνουν χωρίς να προσεύχονται, χωρίς να νηστεύουν, χωρίς να έχουν πνευματικό, χωρίς το ένα, χωρίς το άλλο, χωρίς χωρίς... Απροϋπόθετα δηλαδή!

Ο ίδιος ο Χριστός μας είπε ότι «εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα...».

Ο Θεός έρχεται σε εμάς, εάν προηγουμένως τηρούμε τις εντολές του Θεού, ως απαύγασμα της αγάπης μας προς Αυτόν!

Δηλαδή, τηρείς τις εντολές του Θεού; Αγωνίζεσαι να πετύχεις την κάθαρση από τα πάθη;

Εκκλησιάζεσαι στους Οίκους του Θεού; Μετέχεις ενεργά στα Μυστήρια της Εκκλησίας; Είσαι «πράος και ταπεινός τη καρδία»;

Νηστεύεις, προσεύχεσαι, θύεις την ψυχή σου, τις επιθυμίες και τα «δικαιώματά» σου υπέρ του Θεού; Αγωνίζεσαι να εφαρμόσεις τα δικαιώματα του θεού μέσα σου αλλά και γύρω σου;

Όλα αυτά και τόσα άλλα που συνοψίζονται στην έκφραση «ορθόδοξη αγιοπατερική πνευματικότητα» είναι η δική σου συμμετοχή στην αναζήτηση του Θεού!

Τα κάνεις όλα αυτά και όσα άλλα μεταφέρει η Ιερά Παράδοσή μας; Ε, τότε ναι! Ο Θεός έρχεται να σε συναντήσει, όπως ακριβώς το υποσχέθηκε: «έρχομαι προς υμάς».

Και η «συνάντηση» ξέρεις πού θα γίνει; Στον χώρο της καρδιάς σου. Της καρδιάς που Του χάρισες υπακούοντας στην πρόσκλησή Του: «Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν».

Έχεις αναρωτηθεί με ποιόν τρόπο «συναντιέσαι» με τον Χριστό; Όταν η καρδιά σου (που πλέον Του ανήκει!) με την Χάρη του Θεού μεταπλάθεται (για να πούμε καλύτερα αναπλάθεται) σε Βηθλεέμ και ο ίδιος ο Χριστός γεννιέται εκεί, μέσα στην εσωτερική σου φάτνη.

Μέγα Μυστήριο καλύπτει αυτή την ανάπλαση, θέτοντας πολύ έξω από τα χωροχρονικά όρια της κτιστής πραγματικότητος, αυτήν την κατά παραχώρηση θεία οικονομία!

Στο σημείο αυτό τελειώνει η ετερότητα με τον Θεό και βιώνεται «αρρήτως και μυστικώς» το «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει εν εμοί Χριστός».

Ωραία λοιπόν, ακολουθείς τον Χριστό και όλα πάνε καλά. Τελείωσες; Όχι βέβαια! Ο αθλητής στεφανώνεται εάν και εφόσον ολοκληρώσει το αγώνισμα, «εάν και τελειώσει αυτό».

Καμία εξαιρετική εκκίνηση αθλητή σε αγώνα δεν επιβραβεύεται, εάν ο αθλητής εγκαταλείψει τον αγώνα και δεν φθάσει στο τέρμα του.

Πρέπει να ακολουθώ τον Χριστό μέχρι την τελευταία πνοή της ζωής μου, σηκώνοντας αγόγγυστα το βάρος της πνευματικής ζωής, αφού «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», διότι «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν».

Πόσο παράταιρη και απόκοσμη φαίνεται η ευαγγελική προσέγγιση της σωτηρίας μας, εάν την συγκρίνουμε με τα κηρύγματα «εύκολης, γρήγορης και ευχάριστης» πνευματικής ζωής που προσφέρονται απλόχερα στην εποχή των φαστ-φουντ λύσεων.

Με αμηχανία παρατηρείς ιερείς και μοναχούς να μοιράζουν οδηγίες χαράς και ευτυχίας, διατροφικής ευεξίας, ψυχολογικής ενδυνάμωσης και συναισθηματικής πληρότητος, συντηρώντας ένα ανάλαφρο και απελευθερωμένο «πνευματικό» lifestyle.

Η δικαιολογία βέβαια που προβάλλεται για την «εκμοντερνισμένη» αυτή προσέγγιση του Θεού, είναι ότι αυτή η προσέγγιση έχει σκοπό να προσελκύσει τους νέους κοντά στον Θεό.

Μα, θα απαντήσουμε εμείς, ο Χριστός είπε «έρχου και ίδε» και όχι «άκου και χαλάρωσε»!

Διότι εάν καλέσεις έναν νέο κοντά στην Εκκλησία, παρουσιάζοντας την πνευματική ζωή διαφορετική από ό,τι στην πραγματικότητα είναι, σε ποιό ακριβώς χρονικό σημείο θα του πεις αργότερα, ότι τον παγίδεψες δρώντας προπαγανδιστικά;

Εάν εσύ ζεις τον Χριστό, να είσαι βέβαιος ότι όποιος είναι δίπλα σου θα ζει και αυτός τον Χριστό.

Η προσωρινή παρέκκλιση από την ακρίβεια της Αγιοπνευματικής μας Παραδόσεως εάν γίνει μόνιμη, θα οδηγήσει πολύ γρήγορα στην ανάγκη της προσωρινής παρέκκλισης από την προσωρινή παρέκκλιση και μετά από λίγο στην προσωρινή παρέκκλιση, από την προσωρινή παρέκκλιση της προσωρινής παρεκκλίσεως και πάει λέγοντας όπως ακριβώς και η σωτηρία μας θα πάει περίπατο.

Ο Χριστός μας είπε ότι ούτε ένα «γιώτα» δεν μπορούμε να αλλάξουμε από το Ευαγγέλιο και εμείς σήμερα επιδιώκουμε να αλλάξουμε τα πάντα στο Ευαγγέλιο και να αφήσουμε μόνο το «γιώτα» απείραχτο και αυτό γραμμένο με «ύψιλον»!

TΟ "ΠΡΆΣΙΝΟ ΠΡΆΓΜΑ"

Το κείμενο, που ακολουθεί, δεν είναι δικό μου. Ωστόσο με εκφράζει απόλυτα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, για να προβληματιστούμε όλοι μαζί για τις θεωρίες και τα πιστεύω μας.
Πηγαίνοντας να πληρώσει φεύγοντας από το κατάστημα, η νεαρή ταμίας υπέδειξε στην πολύ ηλικιωμένη κυρία πως έπρεπε να φέρνει δικές της τσάντες για τα ψώνια, γιατί οι πλαστικές σακούλες δεν είναι καλές για το περιβάλλον.

Η γυναίκα ζήτησε συγγνώμη από την κοπέλα και της εξήγησε, «Ναι, εμείς δεν είχαμε αυτό το θέμα το "πράσινο πράγμα" στα νιάτα μου»... Η νεαρή υπάλληλος απάντησε, «Αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Η δική σας γενιά σας δεν νοιαζόταν αρκετά ώστε να σώσει το περιβάλλον μας για τις μελλοντικές γενιές».

Η ηλικιωμένη κυρία της είπε πως είχε δίκιο – «Ναι, η δική μου γενιά δεν είχε αυτό το "πράσινο πράγμα" στην εποχή μου». Συνέχισε, να της εξηγεί πώς ήταν τότε:

«Τότε, επιστρέφαμε τα γυάλινα μπουκάλια γάλακτος, των αναψυκτικών και της μπύρας στο κατάστημα. Το κατάστημα τα έστελνε πίσω στο εργοστάσιο για να πλυθούν και να αποστειρωθούν και να τα ξαναγεμίσουν, για να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά. Οπότε στην πραγματικότητα τα ανακύκλωναν. Αλλά, δεν είχαμε το "πράσινο πράγμα" στις μέρες μας...

Τα μπακάλικα μας έβαζαν τα ψώνια μέσα σε καφέ χάρτινες σακούλες που χρησιμοποιούσαμε για πολλά πράγματα. Το πιο αξιομνημόνευτο - εκτός από την χρήση τους για σακούλες οικιακών απορριμμάτων - ήταν η χρήση του καφέ χαρτιού για κάλυμμα των σχολικών βιβλίων μας. Αυτό εξασφάλιζε πως η δημόσια περιουσία (τα βιβλία που παρέχονται από το σχολείο για τη χρήση μας) δεν θα παραμορφώνονταν από μουτζούρες μας. Έτσι, μπορούσαμε να τους δώσουμε την προσωπική μας προτίμηση σε εμφάνιση, πάνω στο καφέ χαρτί περιτυλίγματος. Τι κρίμα, που δεν κάναμε το "πράσινο πράγμα" τότε.

Ανεβαίναμε τις σκάλες με τα πόδια, γιατί δεν είχαμε κυλιόμενη σκάλα σε κάθε κτίριο καταστήματος και γραφείων. Περπατούσαμε μέχρι το μανάβικο. Δεν καβαλούσαμε μηχανή 300 ίππων κάθε φορά που χρειαζόταν να διασχίσουμε δύο τετράγωνα. Αλλά έχεις δίκιο… δεν είχαμε το "πράσινο πράγμα" στις μέρες μας...

Τότε πλέναμε τις πάνες του μωρού, αφού δεν είχαμε το είδος της μιας χρήσεως για πέταμα. Στεγνώναμε τα ρούχα πάνω σε τεντωμένο σχοινί, όχι μέσα σε ένα στεγνωτήριο-φαγάνα που καταβροχθίζει 220 βολτ ηλεκτρισμού. Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια όντως στέγνωναν τα ρούχα μας τότε, στις μέρες μας.
Τα παιδιά είχαν ρούχα από δεύτερο χέρι, από τους αδελφούς ή τις αδελφές τους, και όχι πάντοτε καινούργια ρούχα. Αλλά ναι, κοπέλα μου, έχεις δίκιο – εμείς δεν είχαμε το "πράσινο πράγμα" τον παλιό καιρό.

Τότε είχαμε μόνο μια τηλεόραση ή ένα ραδιόφωνο στο σπίτι – όχι από μία τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο. Και η τηλεόραση είχε μικρή οθόνη, σε μέγεθος ενός μαντηλιού (τις θυμόσαστε άραγε;), και όχι οθόνη σε μέγεθος δωματίου. Στην κουζίνα ανακατεύαμε και αναδεύαμε με το χέρι γιατί δεν είχαμε ηλεκτρικά μηχανήματα να μας τα κάνουν όλα για μας.
Όταν συσκευάζαμε ένα εύθραυστο αντικείμενο για να το ταχυδρομήσουμε, χρησιμοποιούσαμε παλιές εφημερίδες για να το προστατέψουμε, και όχι συνθετικό Styrofoam ή πλαστικό περιτύλιγμα με φυσαλίδες. Τότε, δεν βάζαμε μπρος έναν κινητήρα και δεν καίγαμε βενζίνη για να κουρέψουμε το γκαζόν. Χρησιμοποιούσαμε ένα σπρωχνόμενο χλοοκοπτικό, που "έκαιγε" ανθρώπινη ενέργεια. Γυμναζόμασταν με την εργασία, έτσι δεν χρειαζόταν να πηγαίνουμε σε γυμναστήριο για να τρέχουμε πάνω σε κυλιόμενους διάδρομους που λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά έχεις δίκιο. Δεν είχαμε εμείς το "πράσινο πράγμα" τότε.

Πίναμε από βρύση ή σιντριβάνι όταν ήμασταν διψασμένοι αντί να χρησιμοποιούμε ποτήρι ή πλαστικό μπουκάλι κάθε φορά που πίναμε νερό. Ξαναγεμίζαμε τις πέννες γραφής με μελάνι, αντί να αγοράζουμε μια καινούργια, και βάζαμε καινούργιο ξυράφι μέσα στην ξυριστική μηχανή αντί να πετάξουμε ολόκληρο το εργαλείο μόνο και μόνο επειδή η λεπίδα του ξυραφιού δεν έκοβε πια καλά…. Αλλά δεν είχαμε το "πράσινο πράγμα" τότε.

Τότε, οι άνθρωποι έπαιρναν το τραμ ή το λεωφορείο και τα παιδιά πήγαιναν με ποδήλατο στο σχολείο τους - ή περπατούσαν - αντί να μετατρέπουν τις μητέρες τους σε 24ωρη υπηρεσία ταξί με το SUV των $45.000 ή το βαν της οικογένειας – που κοστίζουν όσο κόστιζε ένα ολόκληρο σπίτι …. πριν από το "πράσινο πράγμα".

Είχαμε μια πρίζα σε κάθε δωμάτιο, και όχι ολόκληρο συγκρότημα πριζών για να τροφοδοτούμε δώδεκα συσκευές. Και δεν χρειαζόμασταν έναν υπολογιστή-γκάτζετ για να λάβουμε σήμα που εκπέμπεται από δορυφόρους 23.000 μίλια έξω στο διάστημα, για να βρούμε το πλησιέστερο μαγαζί που πουλάει χάμπουργκερ.

Δεν είναι αξιοθρήνητο, η σημερινή γενιά να θρηνεί πόσο σπάταλοι ήμασταν εμείς τα γερόντια, μόνο και μόνο επειδή –και καλά- δεν είχαμε αυτό το "πράσινο πράγμα" τότε;»

Παρακαλώ να το προωθήστε αυτό το μήνυμα και σε άλλον εγωιστή γέροντα, που χρειάζεται ένα μάθημα συντήρησης από ένα νεαρό εξυπνάκια.

Δεν γουστάρουμε να είμαστε γέροι έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν χρειαζόμαστε πολύ για να μας ανάψουν τα αίματα... ειδικά από ένα πολλαπλά τρυπημένο και τατουαρισμένο εξυπνάκια, που δεν ξέρει πόσα ρέστα πρέπει να δώσει, χωρίς να του το αποτυπώσει η ταμειακή μηχανή…

Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός, που εἶναι, εἴτε ἐμεῖς Τόν μεγαλύνουμε εἴτε Τόν ὑποτιμοῦμε ("Ἀργὰ βαδίζει ὁ Χριστός", Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Τὶ ἀξία ἔχει, ἀδελφοί μου, ἐὰν μιλῶ αἰώνια γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς αἰώνια σιωπᾶ;Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του;
Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους, ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται;
Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιά Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;Ὄχι.
Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ.Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τοὺς πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεό.
Οὔτε ἔχουν φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνουν τὶς παγωμένες καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἔναντι τοῦ Πατέρα τους.
Οἱ λέξεις μου δὲν εἶναι τίποτα, ἄν δὲν εἶναι ἀπήχηση καὶ ἐπανάληψη αὐτοῦ ποὺ ὁ Θεός, μὲ τὴ δική Του δυνατὴ γλώσσα λέει.

Τὶ εἶναι ὁ ψίθυρος στὰ βότσαλα τῆς ἁκτῆς, μπροστὰ στὸ φοβερὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ;
Ἔτσι εἶναι καὶ οἱ λέξεις μου ἀπέναντι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ.
Πῶς μπορεῖ νὰ ἀκούσει κάποιος τὸν ψίθυρο στὰ βότσαλα τὰ σκεπασμένα ἀπὸ τὸν ἀφρὸ τοῦ μανιώδους στοιχείου,ὅταν εἶναι κουφὸς μπροστὰ στὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ;
Πῶς θὰ δεῖ τὸν Θεὸ στὰ λόγια μου ἐκεῖνος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν δεῖ στὴ φύση καὶ στὴ ζωή;
Πῶς οἱ ἀδύναμες ἀνθρώπινες λέξεις μποροῦν νὰ πείσουν ἐκεῖνον, ποὺ οὔτε οἱ κεραυνοὶ δὲν εἶναι σὲ θέσει νὰ ταράξουν;
Πῶς θὰ ζεσταθεῖ μὲ μία σπίθα ἐκεῖνος ποὺ ἄφησε τὴ φωτιὰ πίσω του;
Δὲν σιωπᾶ ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, ἀλλὰ μιλᾶ δυνατότερα ἀπὸ ὅλες τὶς θύελλες καὶ τοὺς κεραυνούς.
Δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς τὸν δίκαιο, ἀλλὰ τὸν παρακολουθεῖ στὰ παθήματά του καὶ ἁπαλὰ τὸν ὁδηγεῖ στὸν θρόνο.
Δὲν ἐξαρτᾶται ὁ Θεός ἀπὸ ὁποιουδήποτε τὴν καλὴ θέληση,ἀλλὰ πράττει τὰ πάντα ἐξαρτώμενα ἀπὸ τὴ δική Του καλὴ θέληση.
Θὰ ἦταν κακόμοιρος ὁ Θεός μας, ἐὰν ἐξαρτιόταν ἀπὸ τὶς δικανικὲς ὑπερασπίσεις ἑνὸς θνητοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Θεὸς εἶναι Αὐτός, ποὺ εἶναι, εἴτε ἐμεῖς Τὸν μεγαλύνουμε εἴτε Τὸν ὑποτιμοῦμε.
Ὁ Θεὸς θὰ ὑπάρχει, φωτεινὸς καὶ μεγάλος, ὅπως καὶ σήμερα
καὶ τότε ποὺ οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἠλίου μάταια θὰ ἀναζητοῦν ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα στὴ γῆ
καί, ἀντὶ ζωντανῶν, θὰ ζεσταίνουν μόνον τοὺς τάφους τῶν νεκρῶν…

ΕΡΧΕΤΑΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ: ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ!

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Όπως  το  γήρας, έτσι και ο χειμών δεν έρχεται μόνος, συνοδεύεται από διάφορα προβλήματα: την ακρίβεια στην θέρμανση, την αναζήτηση εργασίας, την μείωση των περιπάτων και γενικότερα της σωματικής κίνησης, το κλείσιμο στο σπίτι, κλπ. Σαν να μην έφθαναν όμως όλα αυτά, κάποιοι έχουν βάλει σκοπό να μην αφήσουν ήσυχο τον πολίτη αυτής χώρας, αλλά επιθυμούν με κάθε τρόπο να μεταβάλλουν το περιεχόμενο των ασυνείδητων παραστάσεων του, με νέες προσλαμβάνουσες παραστάσεις(= παραστάσεις, που υπάρχουν στη συνείδηση και που βοηθούν στην πρόσληψη νέων ανάλογων παραστάσεων ). Με απλά λόγια, προσπαθούν να εγγράψουν, να αποτυπώσουν στην ασυνείδητη σφαίρα των τηλεθεατών, τα μοντέλα ζωής, συμπεριφοράς και αντιδράσεων του παρακμιακού ήθους, έτσι ώστε όταν μετά θα τα συναντούν μέσα στην πραγματική κοινωνική ζωή να τα αισθάνονται  οικεία.

Κουρασμένος λοιπόν ο πολίτης, τις χειμωνιάτικες βραδιές επιστρέφει στο σπίτι του, και η πιο εύκολη διασκέδαση που έχει εκείνη την στιγμή είναι η τηλεόραση. Κάθεται στην πολυθρόνα του, την ανοίγει, και αρχίζει το πρόγραμμα, ή αλλιώς, η ''ακτινοβόληση'' των νοητικών και ψυχολογικών μορφών-παραστάσεων του συστήματος.

Σατυρικοί-σάτυροι, θα προσπαθούν να σας κάνουν να γελάσετε, μεταφέροντας προς τα έξω τον γελοίο και χυδαίο εσωτερικό τους κόσμο. Τις διάφορες ηλιθιότητες που θα σκαρφίζονται για να σας προκαλούν το χαχανητό, θα τις ονομάζουν ''Αριστοφανικές'', έτσι ώστε η χαζομάρα να έχει και ένα περιτύλιγμα κουλτούρας.

Μετά, έχουν σειρά τα καθημερινά σήριαλ, τα οποία θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να σας πείσουν, ότι μία οικογένεια είναι μοντέρνα, μόνον εάν ανάμεσα στα μέλη της υπάρχουν και άτομα "εναλλακτικής σεξουαλικότητας" και μόνο αν το παιδί είναι "απελευθερωμένο" βρίζοντας τον πατέρα του …

Πιο αργά να και οι πολιτικές συζητήσεις: θα παρελαύνουν διάφοροι ''σωτήρες'' οι οποίοι μετά μανίας θα  θέλουν να ''σώσουν'' όλους εσάς. Τόσοι ''σωτήρες'' δεν είχαν εμφανιστεί ούτε στην Ιουδαία στην προ Χριστού εποχή. Αυτοί οι ''σωτήρες'' λοιπόν, θα θέτουν πολύ σημαντικά ερωτήματα: το φίδι γέννησε το αυγό ή το αυγό το φίδι; Είναι σωστό να λέμε «νίκας τοις Βασιλεύσι» ή «νίκας τοις ευσεβέσι»;  Θα συνεργαστεί  ο  ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο  και το ΠΑΣΟΚ με τον εαυτό του; Πως θα αναπτυχθεί η …ανάπτυξη; Και θα συνεχίζουν έτσι μέχρι αργά το βράδυ.

Ξέχασα, έχουμε και τα δελτία ειδήσεων: εκεί θα ακούσετε και θα μάθετε, ότι το στήθος της Lady Gaga μεγάλωσε κατά πέντε εκατοστά, για αόριστες καταγγελίες για βιοπραγίες κατά των μεταναστών από 'ακροδεξιούς', την αστυνομία, το στρατό, τους ενδογήινους και ποιός ξέρει τι άλλο. Εγκλήματα τα οποία κάποιος, κάπου εφήυρε ή υπερδιόγκωσε, δεν έχουν θύτες και θύματα, αλλά έχουν δημοσιότητα. Ο εκάστοτε συμπαθής μετανάστης που ξυλοφορτώθηκε από τους ομόφυλους του έχει τη δική του ώρα στα δελτιά, όπου μπορεί να υποστηρίξει ότι οι καρπαζιές που έφαγε από τους δικούς του ήταν στην πραγματικότητα ρατσιστική επίθεση από 'τραμπούκους' (οι οποίοι πάντα είναι μαυροφορεμένοι και φωνάζουν, σύμφωνα με το θύμα, "αίμα τιμή χρυσή αυγή" και ενίοτε αφήνουν και κάρτες με το όνομα και τη διεύθυνση τους) και να δρέψει τους καρπούς από το ελληνικό κράτος και τις ΜΚΟ.
Εκει θα ακούσετε και αναλύσεις επί αναλύσεων και για το πλέον ασήμαντο θέμα. Τι είπε ο τάδε υφυπουργός για το τάδε θέμα που όμως ο υπουργός το διέψευσε, αλλά 'πηγαδάκια' εντός του υπουργείου βεβαιώνουν πως η δήλωση έγινε, αλλά τελικά δεν θα επηρεάσει τις εξελίξεις, όμως κάποιοι στα τηλεπαράθυρα έχουν άλλη άποψη και θα πρέπει να σας την πουν. Φωστήρες των οικονομικών (από αυτούς που σώζουν την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια) θα σας αναλύσουν για το αν μια μείωση 0.2% στην ανεργία ενδέχεται να επιδράσει αρνητικά στην ανταγωνιστικότητα και το πως θα αντιδράσουν οι αγορές.

Τα δελτία δεν υπάρχουν για να σας ενημερώνουν, υπάρχουν για να σας αποβλακώνουν κατακλύζοντας σας με απίθανες πληροφορίες ώστε να μην σκέφτεστε και για να σας διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα περνώντας τη μέσα από τα φίλτρα του συστήματος.

Και για τους άνεργους και τις νοικοκυρές υπάρχει πάντα και η πρωινή ζώνη: όπου γηρασμένες και νεότερες, παραμορφωμένες από τη συλικόνη, τηλεπαρουσιάστριες προσκαλούν άλλες παραμορφωμένες από τη συλικόνη ηθοποιούς, σταρλετίτσες, εκκολαπτόμενες και εν ενεργεία βίζιτες, τραγουδίστριες κλπ για να συζητήσουν τα σεξουαλικά τους μπροστά στο φακό.

Βάλτε ένα τέλος σε όλα αυτά! Σώστε την αξιοπρέπεια σας!  

Υπάρχουν άλλοι τρόποι γρήγορης και άμεσης διασκέδασης:

Α)Αν διαθέτετε  την οικονομική ευχέρεια βάλτε συνδρομητική τηλεόραση.

Β)Μπορείτε επίσης να προμηθεύεστε  ταινίες,  είτε νοικιάζοντας  τες είτε κατεβάζοντας τες από το διαδίκτυο. Προτιμήστε ταινίες και σειρές από τις δεκαετίες του 50 και του 60, όταν η παρακμή, οι ψυχικά άρρωστοι και οι πάσεις φύσεως παλαβοί κρατιούνταν ακόμα εκτός μικρής και μεγάλης οθόνης. Αρκετές από αυτές είναι και στο youtube ελεύθερα διαθέσιμες από τις ίδιες τις εταιρίες και τα δίκτυα που τις παρήγαγαν.

Γ) Καλέστε φίλους στο σπίτι να τα πείτε.

Δ) Υπάρχει μια τεράστια γκάμα επιτραπέζιων παιχνιδιών για όλα τα γούστα, όλες τις ηλικίες και όλα τα επίπεδα, από τη Μονόπολη μέχρι ιδιαίτερα πολύπλοκα παιχνίδια στρατηγικής και διπλωματίας (π.χ. 1, 2, 3) τα οποία μπορείτε να παίξετε με τους φίλους σας. Θα σας διδάξουν ιστορία, πολιτική, αγγλικά (ή κάποια άλλη γλώσσα) και θα οξύνουν την κρίση και τη σκέψη σας. 

Δ) Το καλύτερο από όλα: μην κλείνεστε μέσα.

Όσον αφορά τα παιδιά σας, ούτε για αστείο μην τα αφήνετε μπροστά στην τηλεόραση, εάν δεν μπορείτε να τα πείσετε να βρουν άλλα χόμπι, καλύτερα να παίζουν παιχνίδια στον υπολογιστή ή στο  PlayStation. Είναι πολύ προτιμότερο το παιδί σας να χάνεται σε φανταστικούς κόσμους παίζοντας AD&D ή WoW από το να διαστρέφεται το μυαλό του και η συνείδηση του βλέποντας σύγχρονα σήριαλ και ειδικά της ελληνικής τηλεόρασης. 

Δυστυχώς εκεί  έχουμε φθάσει, και τα χειρότερα έπονται…

« ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ »

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου φίλοι, μας διδάσκει ότι ο αληθινός Χριστιανός είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στον Χριστό. Ο Χριστιανός έχει πάνω από όλα τα αισθητά πράγματα του κόσμου τον Χριστό και τη διδασκαλία Του. Στον Χριστιανό δεν χωράνε αβαρίες, συμβιβασμοί και υποχωρήσεις. Είναι σταθερός στην πίστη του και δεν ταλαντεύεται. Ο πλούσιος του σημερινού Ευαγγελίου πήγε στον Ιησού για να ρωτήσει, τι πρέπει να κάνει, για να κληρονομήσει την Βασιλεία του Θεού. Και ο Χριστός του απαντά, να τηρεί τις εντολές. Προκαλώντας ίσως τον Κύριο, ο πλούσιος ξαναρωτά, «ποίας;» (ΜΑΤΘ. 19, 18). Ο Χριστός του αναφέρει τις Μωσαϊκές εντολές «μη σκοτώσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου και αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου» (ΜΑΤΘ. 19, 18-19). Όλα αυτά, απαντά ο πλούσιος, τα εφαρμόζω από τη νεότητά μου, μήπως όμως μου λείπει κάτι άλλο, για να είμαι τέλειος;
Πράγματι έλειπε η αληθινή πίστη για ένα πραγματικό ενάρετο βίο. Η καρδιά του ήταν μοιρασμένη ανάμεσα σε τυπικές εντολές και στην προσκόλληση σε επίγεια αγαθά και απολαύσεις. Ο Χριστός για να του δείξει, ότι ήταν επιφανειακά ηθικός άνθρωπος, του ζήτησε να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να τα μοιράσει στους φτωχούς και να ακολουθήσει τον Κύριο. Πόσο δύσκολο είναι η θυσία για έναν τυπολατρικά θρησκευόμενο άνθρωπο, χωρίς γνήσια πνευματικότητα. Σε αυτή την κατάσταση, δυστυχώς, πέφτουμε πολλοί Χριστιανοί. Προσπαθούμε να τηρήσουμε τους τύπους και χάνουμε την ουσία των πραγμάτων. Ο πλούσιος του Ευαγγελίου πάνω από όλα ήθελε τα υλικά αγαθά και γι’ αυτό γύρισε την πλάτη και έφυγε. Αυτοί είναι οι θρησκευτικοί τύποι που θέλουν τη θρησκευτικότητα προς το θεαθήναι. Είναι εκείνοι οι τύποι ανθρώπων που θέλουν να ζουν διπλή ζωή.
Οι ανθρώπινοι αυτοί τύποι επαναλαμβάνονται σε κάθε εποχή. Ο Χριστιανισμός γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι καλός, όταν δεν συγκρούεται με τα συμφέροντά τους. Είναι φαινομενικά αξιοπρεπείς άνθρωποι, αλλά αν χρειασθεί να υποστούν θυσίες και αβαρίες στα συμφέροντά τους, στη θεσούλα τους, τότε αγριεύουν και φεύγουν. Είναι σύμφωνα με μία παραβολή του Κυρίου οι παραιτημένοι από κάθε υψηλή κλήση και από τη φωνή της συνείδησής τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επιφανειακοί και ρηχοί. Δεν έχουν τίποτα το ουσιαστικό μέσα τους. Άγονται και φέρονται σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, που πολλές φορές είναι αντίθετες από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου του Χριστού. Μάλιστα έχουν φθάσει σε τέτοια πώρωση της συνείδησής τους, που δεν καταλαβαίνουν καν ότι αμαρτάνουν. Είναι άνθρωποι αξιοθρήνητοι! Χρειάζονται την προσευχή των αγωνιζομένων πιστών για να τους ελεήσει ο Θεός.
Ο Χριστός κήρυξε μία διδασκαλία, η οποία πρέπει να βιώνεται με απόλυτη πίστη και αφοσίωση. Ποτέ δεν ανέχθηκε συμβιβαστικούς τύπους, που στα κρυφά, χάρη ανόμων συμφερόντων, παραβιάζουν και τη συνείδησή τους και το πιστεύω τους. Το πνεύμα του Θεού λέει στην Αποκάλυψη: «Οίδά σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· όφελον ψυχρός ης ή ζεστός· ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου» (ΑΠΟΚ. 3, 15-16). Δηλαδή, «ξέρω καλά τα έργα σου: δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή δεν είσαι όμως ούτε κρύος ούτε ζεστός αλλά χλιαρός, γι’ αυτό θα σε ξεράσω από το στόμα μου» (ΑΠΟΚ. 3, 15-16). Αυτό το συμβιβαστικό πνεύμα συνετέλεσε στην πτώση των υψηλών ηθών της Αποστολικής εποχής. Και γι’ αυτό στις ημέρες ελάχιστες Εκκλησιαστικές προσωπικότητες ξεχωρίζουν για το ποιμαντικό τους έργο.
Έχουμε ρίξει όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, πολύ νερό στο κρασί μας. Συμβιβαζόμαστε με το παραμικρό. Μας λένε να υποχωρήσουμε στα της πίστης μας με μικρές απειλές και αμέσως φοβόμαστε. Τι να πουν οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων αλλά και σύγχρονοι που έχασαν και την ίδια τη ζωή τους για την αγάπη του Χριστού; Αυτή η Εκκλησιαστική ατονία των ποιμένων, πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις, επεκτείνεται και στους πιστούς που χωρίς ιδανικά περιορίζονται σε τυπικά θρησκευτικά καθήκοντα. Όλοι αυτοί μένουν στα σκαλοπάτια της Χριστιανικής ζωής, χωρίς τη βούληση να ανέβουν ψηλότερα. Είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να χάσουν το βόλεμά τους. Αυτοί πιστεύουν και πηγαίνουν στην Εκκλησία μέχρι του σημείου να μην απειληθούν τα συμφέροντά τους και η πολύτιμη ζωούλα τους. Είναι άνθρωποι θρησκευόμενοι, αλλά όχι άνθρωποι Αγιοπνευματικοί.
Αγαπητοί μου φίλοι, οι συμβιβασμοί μερικών μελών της Εκκλησίας κατά καιρούς τους έκαναν αδύναμους να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν μεγάλα και σοβαρά πανανθρώπινα προβλήματα. Οι σημερινοί Χριστιανοί κάτω από σεβάσμιους Πατέρες και ποιμένες ας αναζητήσουν, ενισχυμένοι από την πίστη προς το Ευαγγέλιο, τη δικαιοσύνη και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος την επίλυση συγχρόνων προβλημάτων που καθιστούν τους ανθρώπους δούλους της χειρότερης πνευματικής και ψυχολογικής δουλείας. Ας αποδείξουμε, όχι μόνο με λόγια αλλά και με τα καλά μας έργα, ότι πιστεύουμε όντως στον Χριστό. Και τότε σίγουρα ο Κύριος θα μας χαρίζει την ευτυχία στον παρόντα κόσμο, που θα συνεχίζεται και στην αιωνιότητα. Κάτι που θα πρέπει να γίνει ο σκοπός της ζωής μας. Δεν είμαστε στυγνοί υπολογιστές, αλλά καρποφόροι εργάτες και οικοδόμοι του πνευματικού πολιτισμού.
Με αγάπη Χριστού,
π. Βασίλειος.

Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ

 

Θυμάμαι μικρός που με έπαιρνε η μάνα μου αγκαλιά, είχα την αίσθηση της εμπιστοσύνης. Αφηνόμουν στα χέρια της και δεν με ένοιαζε τίποτα. Δεν υπήρχε καν η σκέψη ότι θα με αφήσει να της πέσω κάτω. Επίσης θυμάμαι και τον πατέρα μου να με πετάει στον αέρα και εγώ να γελάω και να του λέω «πάλι μπαμπά, πάλι»!!! Δεν χωρούσε στο  μυαλό μου το παραμικρό ίχνος φόβου, δυσπιστίας, τρόμου. Εσύ πως μπορείς φίλε μου να πηγαίνεις στην εκκλησία με αισθήματα φόβου, απιστίας, δυσπιστίας και να φοράς αυτό το αποκρουστικό πανί που κρύβει το πρόσωπό σου και σε απομακρύνει από τον αδελφό; Πως μπορείς να πηγαίνεις στην αγκαλιά της μάνας σου και να φοβάσαι; Τι φοβάσαι; Την αρρώστια; Τον θάνατο του σώματος;

Και η ψυχή;; Τι θα γίνει με αυτή; Την ρώτησες; Ξέρεις ότι έχεις ψυχή; Τι θα σε ωφελήσει φίλε μου αν κερδίσεις την σωματική υγεία και χάσεις την ψυχή σου; Ξέρεις ότι πλασθήκαμε από τον Θεό σαν όντα κοινωνικά; Ξέρεις ότι για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος πρέπει να ενωθείς με τον Θεό και με τον αδελφό σου; Πρέπει να έρθεις εις κοινωνία. Τι μου κάθεσαι μες στον ναό με το παλιόπανο στα μούτρα, με παγωμένο και φοβισμένο βλέμμα κρατώντας απόσταση από τον άλλον, μη σε κολλήσει αρρώστια, βρωμιά;;; Γιατί με κοιτάς έτσι εμένα που δεν φοράω μάσκα; Σου χαλάω το πλάνο; Εσύ βρε ευλογημένε ιερέα που έχεις αφιερωθεί στην διακονία, τι κάνεις; Απαγορεύεις στον πιστό να εισέλθει στον οίκο του πατρός του χωρίς μάσκα; Αυτός είναι ο ρόλος σου; Να μας μοιράζεις αντισηπτικά; Δεν έχεις αυτόν τον ρόλο πάτερ μου. Χριστό να μας μοιράσεις πρέπει, τίποτα άλλο. Κι εσύ σεβασμιότατε;; Τι λες; Γιατί δεν βγαίνεις μπροστά; Είσαι ή δεν είσαι ο βοσκός; Που μας αφήνεις σκορπισμένα και νηστικά και χωρίς οδηγό;; Έρχεται ο λύκος, κι εσύ βγαίνεις και μας λες ότι πρέπει να ακολουθήσουμε τον λύκο γιατί αλλάξανε τα πράγματα. Από πότε μωρέ, λύκος και ποιμένας πορεύονται μαζί;;

Κοίτα αδερφέ μου γύρω σου στους τοίχους της εκκλησίας. Δεν τους βλέπεις που σε κοιτούν; Δεν ντρέπεσαι που σε κοιτούν στα μάτια οι Άγιοι Μάρτυρες; Αυτοί ξεκινούσαν για να συμμετέχουν στην Θεία Λειτουργία και δεν ήξεραν αν θα επιστρέψουν σπίτι τους. Αν θα υπήρχε το κεφάλι τους στην θέση του μέχρι το τέλος της ημέρας. Είχαν μπροστά τους το σπαθί. Ενώ εσύ έχεις μπροστά σου το πρόστιμο των 150 €. Δεν σε προβληματίζει αυτό; Αυτοί είχαν μπροστά τους τον τροχό με τα μαχαίρια, τα καζάνια με την πίσσα, τους λάκκους με τα άγρια θηρία. Εσύ έχεις μπροστά σου μια γρίπη αμφιλεγόμενης θνησιμότητας και 150€ πρόστιμο. Έτσι είπαμε ρε φίλε; Εκεί φθάσαμε; Δεν είμαστε πολίτες μια άλλης Πόλης; Δεν είναι η ζωή αυτή η προετοιμασία για την Όντως Ζωή; Στείλε μας Κύριε ποιμένες αληθινούς…

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό…

Ἄχριστη (καί ἄχρηστη) μασκοφορία

Ἐάν θέλεις νά ὑποστηρίξεις τή χρήση τῆς μάσκας μέσα στούς ναούς, μπορεῖς νά τό κάνεις ἐπιλέγοντας ἐπιχειρήματα ὡραιοφανῆ καί πνευματόσχημα.


Τό ἴδιο ἰσχύει γιά κάθε προεπιλεγμένη θεωρητική στάση καί ἐπιλογή. Γιά παράδειγμα, μπορεῖς νά ἐπικαλεστεῖς τήν ἀποβολή τῆς μάσκας τῆς ὑποκρισίας καί νά ἀποδεχτεῖς τήν ἰατρική συμβουλή περί τῆς μασκοφορίας στίς ἐκκλησίες.


Εἶναι δεδομένο πώς ὅ,τι ἐπιλέξεις, μπορεῖς νά τό τεκμηριώσεις μέ τίς ἀνάλογες κοπτορραφές, ἀκόμη καί μέσα ἀπό τὴν ἴδια τήν ἁγία Γραφή. Προαιώνιο κόλπο τῶν αἱρετικῶν...


Εἶναι σεβαστή, βέβαια, κάθε ἄποψη, ὡστόσο θά πρέπει νά τήν τεστάρουμε πάνω στήν κρησάρα τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης, εἰδικά ὅταν πρόκειται γιά ἐκκλησιαστικό ζήτημα.


Γιά τόν γράφοντα, τά ὅρια μεταξύ γραφικότητας καί βλασφημίας εἶναι εὐκόλως προσπελάσιμα ἔνθεν κακεῖθεν...καί αὐτό φάνηκε στήν πρόσφατη φωτογραφία, στήν ὁποία ρουμάνος κληρικός μέ μάσκα κοινωνοῦσε τούς πιστούς!



Ἐάν καί σέ αὐτό χωράει ἡ πρόκριση τῶν «ἰατρικῶν συμβουλῶν», τότε δέν χρειάζεται νά διαβάσει κάποιος τή συνέχεια τοῦ παρόντος κειμένου.


Τό πρῶτο καί κυριότερο εἶναι πώς οὔτε ἰατρικῶς ἔχει γίνει ἀποδεκτή ἡ εὐρεῖα χρήση τῆς μάσκας. Τό ὅτι ὑπάρχει μιά ἐπιστημονική μονομέρεια στή χρήση καί ἀποδοχή συγκεκριμένων ἐπιστημονικῶν ἀπόψεων, αὐτό εἶναι ζήτημα ὄχι τῆς παρούσης διαπραγμάτευσης.


Ἐάν, ὅμως, ὑποθέσουμε ὅτι ὄντως εἶναι ἡ καλύτερη προστασία ἀπό τίς μεταδοτικές νόσους, τότε προκύπτει τό πρῶτο πρόβλημα - ἀναφερόμαστε πάντοτε στή θεολογική πλευρά τοῦ θέματος: ἀπό δῶ καί στό ἑξῆς θά εἰσερχόμαστε στούς ναούς μέ μάσκες, ἐπειδή εἶναι κλειστοί χῶροι;


Τό ζήτημα εἶναι καί πολιτικοκοινωνικό, ἀλλά εἴπαμε δέν θά τό πιάσουμε ἀπό κεῖ. Καί διογκώνεται μέ τήν ἁπλή σκέψη ὅτι πάντοτε θά ὑπάρχει κάτι μεταδοτικό γύρω μας, ὅπως ἡ κοινή γρίπη.


Ἐάν ἀποδεχτοῦμε τή μάσκα στήν ἐκκλησία μέ «θεολογικά» κριτήρια, τότε ἁπλά καταρρίπτουμε μιά χριστιανική παράδοση αἰώνων, κατά τήν ὁποία ἡ προσφυγή στή θεία βοήθεια εἶναι τό μεγαλύτερο φάρμακο ἐνάντια σέ κάθε πανδημία καί κάθε θεομηνία.


Αὐτό φυσικά δέν καταργεῖ τήν ἐπιστήμη καί τόν σεβασμό πρός τήν τελευταία. Ἁπλά ὁριοθετεῖ τίς περιοχές δράσης θρησκείας καί ἐπιστήμης, γιά τήν ἀποφυγή ἀνούσιων συγκρούσεων καί παρεξηγήσεων. Κάποτε, λοιπόν, βγάζαμε τά Λείψανα καί τά λιτανεύαμε μαζί μέ τίς ἱερές Εἰκόνες. Κάναμε Εὐχέλαια, Παρακλήσεις καί Λειτουργίες, ὥστε νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Κύριος καί νά παύσει τά δεινά.


Τώρα, ὄχι μόνο δέν κάνουμε Λειτουργίες καί Λιτανεῖες - πρός ἀποφυγή τάχα συνωστισμοῦ - ἀλλά καί ἀπαγορεύουμε μέσῳ τῆς μάσκας τήν προσκύνησή των φορέων τῆς Χάριτος... Πόσο πλανιόνταν, φαίνεται, οἱ ἀρχαῖοι καί παλαιότεροι χριστιανοί καί πόσο ξεπεράσαμε ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι αὐτές τίς «προλήψεις» - ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει...


Γιά νά μή θεωρητικολογούμε συνέχεια, ἄς δοῦμε πρακτικά, βῆμα βῆμα, τή βλασφημία πού διαπράττει ὁ μασκοφόρος χριστιανός καί ὅσοι τόν συμβουλεύουν σχετικά, ἔστω καί χωρίς νά τό συνειδητοποιοῦν. Εἰσέρχεται ὁ πιστός στόν Ναό. Φοράει τή μάσκα του ἤδη. Πῶς θά προσκυνήσει τίς εἰκόνες;


Μέ ἤ χωρίς τή μάσκα; Ἄν μέ αὐτήν, τότε καλύτερα νά μήν πλησιάσει καθόλου τις ἅγιες εἰκόνες. Ἡ ὑπόκλιση εἶναι κινέζικο ἤ γενικότερα ξενικό ἔθιμο. Ἐμεῖς κατασπαζόμαστε τίς ἱερές εἰκόνες, πιστεύοντας ἀκράδαντα στήν επιπολάζουσα σέ αὐτές Ἄκτιστη Θεία Χάρη.


Προχωρᾶμε παρακάτω ἀκολουθῶντας τόν μασκοφόρο ὀρθόδοξο προσκυνητή. Στέκεται μέ τή μάσκα του σέ κάποια ἀπόσταση ἀπό τούς γύρω του, ὁπότε δέν χαιρετάει τούς ἀδελφούς του, παρά μόνο δια νεύματος ἤ ὑποκλίσεως. Ἡ κοινωνία τῶν προσώπων, δομικό στοιχεῖο τῆς λατρείας μας, ἀρχίζει ἤδη νά ἀποδομεῖται μέσα στήν περιχαράκωση μιᾶς καθαρά ἀτομιστικῆς εὐσέβειας.


Ὁ φόβος τῆς ἀσθένειας καί τοῦ θανάτου ἐπικρατεῖ ἐπί τῆς παρούσης Χάριτος στόν ναό καί στή θεία λατρεία. Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου φαντάζει παραμύθι, ἐν τοῖς πράγμασι τοὐλάχιστον... Ἡ αυτοαπομονωτική προστασία τοῦ ἐγώ καταργεῖ κάθε πίστη καί ἐλπίδα στόν Θεάνθρωπο καί παραμερίζει ἀπαξιωτικά τόν παραπλησίως συμπροσευχόμενο συνάνθρωπο.


Ἤδη ἡ Ἐκκλησία μετατρέπεται σέ ἕναν ἁπλό οἶκο προσευχῆς (= Προτεσταντισμός), μακριά ἀπό κάθε μυστηριακή διάσταση, ὅπως ἔχουμε στήν Ὀρθοδοξία μας. Καί ἡ ἑπόμενη κίνηση, εὐλόγως, προκύπτει ἀπό τά πράγματα: τό κλείσιμο τῶν ναῶν ὡς περιττῶν καί ἐπικίνδυνων, ἐφόσον ἡ προσευχή μπορεῖ νά τελεσθεῖ ἀτομικά καί ἄρα πιό ἀκίνδυνα...


Φτάνουμε στήν κορύφωση. Ὁ Χριστός δια τοῦ ἱερέως μᾶς καλεῖ νά κοινωνήσουμε. Ἡ πιό τίμια καί λογική στάση, μέ βάση τοὐλάχιστον τά προηγηθέντα, θά ἦταν νά μήν πλησιάσει ὁ μασκοφόρος στήν κεντρική «ἑστία μικροβίων», πού εἶναι τό κοινό Ποτήριο, ἡ κοινή Λαβίδα, τό κοινό μάκτρο.


Ἐφόσον ἤδη ὁ πιστός αὐτός «προστατεύθηκε» μέ τή μάσκα ἀπό κάθε πιθανό προηγούμενο κίνδυνο - ἤδη προαναφερθέντων - θά ἦταν τοὐλάχιστον ανακόλουθος εἰς ἑαυτόν, νά μήν πῶ σχιζοφρενής, ἐάν προσέλθει στή θεία Μετάληψη.


Στήν περίπτωση, βέβαια, πού πάει νά κοινωνήσει μέ ἰσχυρή πίστη στά Ἄχραντα Μυστήρια, δηλαδή στήν Ἄκτιστη Χάρη πού ἀπορρέει ἐξ αὐτῶν, τότε εἶναι νά ἀπορεῖ κανείς γιά ποιόν λόγο δέν ἐμπιστεύεται ἤδη ἀπό τήν εἴσοδο στόν Ναό αὐτήν τήν ἴδια Χάρη πού εἶναι παροῦσα στά λείψανα, στίς εἰκόνες κλπ. Ἐδῶ πιά ἡ σχιζοείδεια εἶναι πιό ὁρατή...


Οἱ θιασῶτες τῆς ὑπέρ τῆς μασκαράτας θεωρίας ἐντός τῶν ναῶν θά ἐπικαλεστοῦν ὡσεί ἔσχατον ἐπιχείρημα τόν σεβασμό στήν ἐπιστήμη μέ διάκριση καί τήν ἀποφυγή τῶν ζηλωτικῶν - των ἡμετέρων, ὑποτίθεται, δηλαδή - ἀκροτήτων. Ὅμως, ὡς προαπεδείχθη, ἑκόντες ἄκοντες οἱ μασκοφόροι ὁδηγοῦνται σέ βλάσφημες κινήσεις. Συνεχίζουμε τή συνοδοιπορία μέ τόν μασκοφόρο ἀδελφό: ἀφοῦ κοινωνήσει, τότε θά πρέπει νά ξαναφορέσει τή μάσκα του ἤ μήπως ὄχι;


Ἐάν ναί, τότε εἶναι σάν νά παραδέχεται ὅτι ὁ άρτι εἰσαχθείς ἐντός τοῦ Χριστός εἶναι, ἄν ὄχι ἑστία μόλυνσης, σίγουρα πάντως ἀνενεργός καί ἀδύναμος νά προστατέψει τά παιδιά του ἀπό ἕνα μικρόβιο! Καλύτερα, λοιπόν, κατά τή γνώμη μου, αὐτός ὁ χριστιανός νά μήν πάει νά κοινωνήσει καθόλου, ἕως ὅτου τοποθετηθεῖ ὀρθόδοξα καί μέ πίστη ἔναντι τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Προτιμότερο ἴσως νά μήν ἐκκλησιασθεῖ καθόλου...


Ἡ Λειτουργία τελείωσε. Βγαίνουμε σιγὰ σιγά ἀπό τόν ναό. Νά πάει ὁ μασκοφόρος ἀδερφός μας νά πάρει ἀντίδωρο καί νά φιλήσει τό χέρι τοῦ ἱερουργοῦντος; Ἅ πα πα πα... Μέ τίποτε! Καταστρέφει ὅ,τι ἔχτισε μέχρι στιγμῆς. Τοὐναντίον, πρέπει νά φύγει τρέχοντας, χωρίς νά ἀσπαστεῖ εἰκόνες καί νά χαιρετήσει κανέναν ἐν Χριστῷ ἀδελφό, ἐκτός μόνο δι' ἀγκώνων.


Μέ λίγα λόγια, οὐσιαστικά θά ἀπέλθει ἀκοινώνητος... Στήν ἐπιστροφή στό σπίτι του θά κατανοήσει, ἐφόσον εἶναι ἐχέφρων καί σκεπτόμενος, ὅτι δέν ὑφίσταται σοβαρός λόγος νά ξαναπάει σύντομα στήν Ἐκκλησία, ἐκτός ἄν ἔρθει κάποια τεράστια ἑορτή τύπου Χριστουγέννων καί Πάσχα ἤ ἐφόσον δώσει τό πράσινο φῶς ἕνας Τσιόδρας καί ἕνας Χαρδαλιάς...


Τό πρόβλημα, θά ἀπαντήσουμε στούς πνευστιώντας θιασῶτες της (ἄν)ίερης μασκοφορίας, δέν εἶναι ἡ ἰατρική σύσταση, ἀλλά ἡ πίστη μας στήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ, στήν ὁποία «κολυμπᾶμε» κυριολεκτικά μέσα στούς ναούς καί στά ἐν αὐτοῖς τελούμενα. Ἔχει ἀκούσει ὁ γράφων ἕνα κάρο ἠλίθια καί ἄσχετα ἐπιχειρήματα, π.χ. ὅτι μέσα στόν ναό μποροῦμε νά γλιστρήσουμε, ὅτι βίασαν οἱ Τοῦρκοι τίς χριστιανές μέσα στήν Αγια Σοφιά κατά τήν Ἅλωση.


Ὁπότε ὁ Θεός δέν μᾶς προστατεύει πάντοτε ἐντός τοῦ ναοῦ! Ὡραία συλλογιστική! Κανείς δέν μίλησε γιά μαγική ἀντίληψη περί τῶν Μυστηρίων καί τῆς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ χωρίς προϋποθέσεις. Ἐκεῖνο πού δέν ἔχουν καταλάβει οἱ κύριοι αὐτοί, ὡστόσο, εἶναι πώς ἀπιστοῦν κατά βάθος στή Θεία Χάρη, στήν Ἄκτιστη Ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.


Καί αὐτό, φυσικά, δέν εἶναι κάτι ἄλλο παρά Εἰκονομαχία καί Βαρλααμισμός... Φυσικά καί δέν θά εκπειράσουμε τόν Κύριο πουθενά, οὔτε μέσα στόν οἶκο του. Ὅμως καί σέ καμιά περίπτωση δέν θά ὑποστηρίξω θεολογικά τή δική μου ὑποχονδρία - μικροβιοφοβία καί τόν ἀτομικισμό μου (τόν απάλευτο φόβο γιά τόν θάνατο) σέ βάρος τῆς Ὀρθόδοξης λατρείας, πίστης καί παράδοσης.


Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος θεωροῦσε βλασφημία τήν ἀπιστία τῶν συγχρόνων του στή μέθεξη τῆς Θείας Χάρης καί στήν ὅραση τοῦ Θεοῦ. Πολύ φοβᾶμαι ὅτι τό ἴδιο, ἀλλά σέ πολύ μεγαλύτερο βαθμό, βιώνουμε καί τώρα - «λογικό», πέρασαν καί χίλια χρόνια ἀπό τότε - καί τοῦτο εἶναι, κατά τή γνώμη μου, ἡ βαθύτερη ρίζα τῶν σχετικῶν προβλημάτων.


Στήν οὐσία, δηλαδή, δέν εἴμαστε Ὀρθόδοξοι. Ἔχουμε πλήρως ἐκδυτικισθεῖ καί γιά μας ἡ Ἐκκλησία ἔχει μετατραπεῖ σέ ἐργαλεῖο ἱκανοποίησης τῶν θρησκευτικῶν μας ἀναγκῶν, μέχρι βέβαια τό σημεῖο στὸ ὁποῖο δέν ξεβολευόμαστε ἐν γένει. Καί αὐτή ἡ νόσος τῆς ἀπιστίας-βλασφημίας ἔχει μεταδοθεῖ καί στούς ἱερωμένους.


Δέν ἐξηγεῖται ἄλλως ἡ τόσο καρδιακή συμπόρευση ἐνίων μέ τίς αθεολόγητες καί αντορθόδοξες κρατικές διαταγές τῶν ἡμερῶν μας.


Τό παρήγορο εἶναι ὅτι, ἐξαιρουμένων τῶν μεγάλων ναῶν τῶν ἀστικῶν κέντρων, στίς ὁποῖες ἡ διοίκηση εἶναι πιότερο συμπορευομένη μέ τήν κρατική, ὁ λαός ἔχει ἀγνοήσει ἐπιδεικτικά τή μάσκα καί εἰσέρχεται ἄφοβα στούς ναούς, προκειμένου νά λατρεύσει τόν Θεό καί νά κοινωνήσει.


Ὁ ἱερέας καί ὁ ἐπίσκοπος εἶναι πρώτιστα λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου καί ὄχι κρατικοί ὑπάλληλοι. Φαίνεται τό ξεχνᾶνε συνήθως καί προκρίνουν τόν διοικητικό τους ρόλο. Εἶναι γεγονός, βέβαια, ὅτι τό θέμα πού προέκυψε μᾶς ξάφνιασε ὅλους.


Ἔτσι χωράει καί πολλή οἰκονομία. Ὄχι ὅμως καί βλάσφημη ἐσωτερική καί ἐξωτερική συστράτευση μέ τούς ἄθεους κυβερνῶντες, ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδας. Στήν περίπτωση αὐτή, ἀντί ἀνόητων καί αθεολόγητων ποιμαντικῶν πρακτικῶν καί συστάσεων, κρείττον ἡ σιωπή.


Γιά νά μήν καταστήσουμε τή μασκαράτα ἐντός τῶν ναῶν παντελῶς ἄχρηστη (βοοῦν ἤδη οἱ ἐπιστήμονες), ἐξάπαντος δέ καί άχριστη, ὅπως βροντοφωνάζει μιά ὀρθόδοξη παράδοση χιλιετιῶν...

τοῦ Κ. Νούση, φιλολόγου-θεολόγου

Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τὴν Ὀρθοδοξία

Πατήρ Θεόκλητος Διονυσάτης.
Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τὴν Ὀρθοδοξία

Τί εἶναι κατὰ βάθος ἡ διδασκαλία τῶν νεορθοδόξων; Εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ποὺ συγκροτεῖται ἀπό στοιχεῖα παρέχοντα συνεχή καὶ ἀδιάπτωτη εὐδαιμονία, χαρά, εὐφορία, αἰσιοδοξία, ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, ὑποσχόμενο τὴν τελείωση τῶν βιούντων κατὰ τὰ πρότυπα τῶν νεορθοδόξων μὲ κατάληξη τὸν θεῖον ἔρωτα καὶ τὴν θέωση. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕνα τρόπο ζωῆς, μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ συνίσταται ἀπό, κατ’ ἐπιλογήν, δογματικὲς καὶ πνευματικὲς θέσεις, ὑφιστάμενες ἀπαραιτήτως, προκρούστιες ἐπεξεργασίες καὶ ὑποτασσσόμενες σὲ ἀναπλαστικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν προσχηματισμένα μοντέλα στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη. Προσφέρουν ἔτσι μία dolce vita, ἀλλὰ προπαντός, ὀρθόδοξη ἀφοῦ δὲν στερεῖται ὀρθοδόξων στοιχείων! Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ καὶ ἀπατηλή.


Ποιὸς δὲν θέλει τὴν εὐτυχία του, τὴ χαρά του καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία του; Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνθολογημένη αὐτὴ διαδαχὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία γίνεται ἀποδεκτὴ εὐχαρίστως, σὰν κάτι ἀντι-στασιακό, ἀντι-παλιολιθικό, ἀντι-συντηρητικό, σὰν “μιὰ ἄλλη γλώσσα, μιὰ ἄλλη θεώρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου”. Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ αἴρεται πλέον, γιατί δὲν….


χρειάζεται, ἡ νέκρωση τῆς σάρκας καὶ τῶν παθῶν εἶναι περιττή, ἀφοῦ τὴν ἑτοιμάζουμε γιὰ ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, τηρουμένου βέβαια, τοῦ ὄρου ὅτι “προσφέρεται γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου”.

Λόγος περὶ ἐντολῶν δὲν γίνεται, γιὰ νηστεῖες καὶ γενικῶς ἄσκηση γιὰ “στενὴ καὶ τεθλιμμένη” καὶ γιὰ πολέμους μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ πάθη, τελεία σιωπή. Ἡ Πατερικὴ Γραμματεία εἶναι καλή, ἀλλὰ ἀνθολογουμένη καὶ καταλλήλως ἑρμηνευομένη, γιὰ νὰ προβάλλει τὴν χαρούμενη Ὀρθοδοξία. Τὰ ἀριστουργήματα τῆς ὀσιακῆς ἐμπειρίας καὶ τῶν θεολογικῶν ἐλλάμψεων ποὺ ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ Τριωδίου, στὰ Μηναῖα, στὸ Θεοτοκάριον, στὸ Πεντηκοστάριον, εἶναι ἀποδεκτά, χωρὶς ὅμως τοὺς θρήνους τῆς μετανοία, χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, τῆς ἐνοχῆς, τῆς εὐθύνης, τῶν χρεῶν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρο πέλαγος ἀγαθότητος καὶ βλέπει τὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότητες μὲ κατανόηση ὡς ἀστοχίες, ἀτευξίες.

Λόγος περὶ θείας δικαιοσύνης καὶ ἀνταποδόσεως, δὲν ἔχει θέση στὴ νεορθοδοξία, Ἐπίσης ὁ τὸσο εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀδύνατον νὰ κολάσει, ἀφοῦ κάτι σχετικὸ τάχα λέγει καὶ ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, Ὁ φόβος ἔχει ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ “τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως”, εἶναι ἄγνωστη γλώσσα, ἀφοῦ θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Κύριος σὰν τὸν Μαρμελάδωφ, μόνο καὶ μόνο γιατί θεωροῦσε τὸν εὐαυτό του ὡς χοῖρο.

Οταν εκραγεί ο πανικός... (ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ)

Oταν μια κοινωνία ζει με εντυπώσεις, όχι με πληροφόρηση, οι συνέπειες δεν είναι βλαβερές, δυσφορικές, ψιλοτυραννικές, είναι κυριολεκτικά ανθρωποφαγικές. Οι εντυπώσεις υποκαθιστούν και ακυρώνουν τις λειτουργίες της σκέψης, της κρίσης, του εμπειρικού ελέγχου, αλλοτριώνουν τον νοήμονα άνθρωπο σε μικρονοϊκό, άκρως βουλιμικό καταπότη. Ευκολότατα (και δολιότατα) οι εντυπώσεις κατασκευάζονται, προκειμένου να υπηρετηθούν ορέξεις, συμφέροντα, ναρκισσισμοί. Συνιστά η κατασκευή τους έντεχνη παραπληροφόρηση, α-νόητες «πεποιθήσεις», τυφλές «βεβαιότητες», σκληρυμένες εμμονές.


Για χάρη των εντυπώσεων η συλλογικότητα χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, γίνεται άθυρμα των επαγγελματιών κατασκευής ψευδαισθήσεων. Το εμπόριο, η πολιτική, οι δοσοληψίες, το Δίκαιο, οι θεσμοί, η θρησκευτικότητα υποτάσσονται στα επινοήματα και στις πρακτικές του εντυπωσιασμού. Την εξουσία σήμερα (πολιτική, οικονομική, ιδεολογική) τη μονοπωλούν οι ιδιοκτήτες «μέσων πληροφόρησης»: τους εξαγοράζει οποιαδήποτε κυβέρνηση (με 8 εκατομμύρια ευρώ, λ.χ., για επικαιρική ενημέρωση αυτοπροστασίας του πληθυσμού από τον «κορωνοϊό»)! Και οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ με τη σειρά τους αγοράζουν εξαθλιωμένη από την ανεργία νεολαία, ανατριχιαστικά αγράμματη, άγλωσση (άρα και άσκεφτη) που εναλλάσσει, αναγκασμένη από το φάσμα της πείνας, το «ντελίβερι» με τη δημοσιογραφία.

Από το νηπιαγωγείο και ώς το τέλος της ζωής μας, το τι «πρέπει» να πληροφορηθούμε και να εμπεδώσουμε, το αποφασίζουν κάποιοι μανιακοί της εξουσίας δικηγορίσκοι ή με όποιο άλλο συμβατικό πτυχίο λανσάρονται για πρόκληση εντυπώσεων και μόνο, φανερά απαίδευτοι, προκλητικά αμοραλιστές, αδιάντροπα μηδενιστές. Ομως επιδέξιοι στο να προκαλούν εντυπώσεις. Να εξαγγέλλουν διθυραμβικά «Ριζικές αλλαγές στα ΑΕΙ», «νέο τοπίο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση», «εισαγωγή νέων επιστημονικών πεδίων» – και ούτε λέξη για τον παγιωμένο αναχρονισμό «παραδόσεις-εξετάσεις», τα μηχανεύματα της κυρίαρχης αντιγραφής, τα κραυγαλέα σκάνδαλα αναξιοκρατίας στις καθηγητικές εκλογές.

Μια κοινωνία που ζει σαν μονόδρομο την παγίδευση στις εντυπώσεις, με έντεχνα κατασκευασμένη την «πληροφόρηση», χάνει «ανεπαισθήτως» την επαφή με την πραγματικότητα, τη συνείδηση-επίγνωση τι είναι πραγματικό και τι πλαστό και ψεύτικο. Διαβάζει δημόσιους κομπασμούς περιώνυμων διαχειριστών δοτής εξουσίας για τον εύδιο ομόφυλο γάμο τους – και λογαριάζει φυσικό το αφύσικο ονομάζοντάς το: «δικαίωμα». Απονέμει σωρηδόν βραβεία σε δήθεν ποιητές και τάχα λογοτέχνες, τους καταξιώνει στις «πανελλήνιες» εξετάσεις των εφήβων σαν πρότυπα σκέψης και έκφρασης, αλλ’ όταν ξεμπροστιάζονται οι «επιφανείς» ως λογοκλόποι παραχαράκτες, δεν παραιτείται κανένας, δεν λογοδοτεί κανένας δημόσιος λειτουργός.

Αλλο παράδειγμα («εικονικό» αυτό, κάθε συσχετισμός με υπαρκτά πρόσωπα και ενεργήματα αποκλείεται): Δήμαρχος μεγαλούπολης «πεζοδρομεί» αιφνίδια τις κεντρικές κυκλοφοριακές αρτηρίες της πόλης «του». Χωρίς δημοψήφισμα (γιατί να έχει γνώμη η πλεμπάγια;), αλλά και χωρίς στοιχειώδη προετοιμασία εναλλακτικών μέτρων προστασίας του κοινωνικού αγαθού της συγκοινωνίας. Τα ΜΜΕ θριαμβολογούν (συντεταγμένα) για την «επιτυχία» του δημάρχου, ενώ η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών γίνεται κόλαση. Ούτε που ξεμύτισε το ερώτημα ή ο καγχασμός για την επονομασία της τερατωδίας «μεγάλος περίπατος»: Ποιος δημότης, με σώας τας φρένας, θα επιλέξει για την αναψυχή του σαν «περίπατο» έναν μπογιατισμένο διάδρομο κεντρικής λεωφόρου, δίπλα σε εκατοντάδες φρακαρισμένα οχήματα, με κόλαση εξατμίσεων;

Είπαμε: οι εντυπώσεις υποκαθιστούν στεγανά την πραγματικότητα της ζωής μας. Είναι το πιο δυσδιάκριτο εφεύρημα επιβολής κάθε ολοκληρωτισμού. Ωχριούν οι πανηγυρισμοί και οι αυτοδιαφημιστικές επιδείξεις μικρονοϊκών στρατιωτικών δικτατόρων, σε σχέση με τους κρετινικούς κομπασμούς των χρυσοπληρωμένων ΜΜΕ που εξυμνούν τον «μεγάλο περίπατο» της τριτοκοσμικής ξιπασιάς. Από τότε που έγινε δεκτή και η Ελλάδα στην Ε.Ε., και ξεριζώθηκαν αναρίθμητα λιόδεντρα ή τεμαχίστηκαν εκατοντάδες υπέροχα ψαροκάικα για να «συντονιστούμε» με τον κεντρικό σχεδιασμό παραγωγικής πολιτικής των Βρυξελλών, από τότε οι ρεαλιστές διέβλεπαν ευκρινέστατα: «Σε είκοσι χρόνια οι Ελληνες θα ζουν μόνο από τον τουρισμό, Ελληνας θα σημαίνει γκαρσόνι: αυτόν που νοικιάζει και το κρεβάτι του, εκδίδει και τη γυναίκα του»!

Χρειάστηκαν τα διπλάσια χρόνια για να πεισθούμε οι μωροί και τυφλοί Ευρωμανιακοί ότι εκείνη η πρόβλεψη ήταν ένας στημένος σχεδιασμός. Σε χρόνο ρεκόρ έκλεισαν ή πουλήθηκαν σε ξένους όλες (και ήταν πολλές) οι βιομηχανίες και βιοτεχνίες της χώρας, όλα τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, το οδικό δίκτυο, τα τρένα – βάλαμε ενέχυρο για 99 χρόνια και όλα τα «τιμαλφή» της χώρας. Κρατήσαμε μια κωμική καύχηση για το απώτατο παρελθόν μας, εντελώς απρόσιτο στη δική μας καλλιέργεια και κωμικά περιθωριοποιημένο στα σχολειά μας.

Οταν εκραγεί ο πανικός, θα είναι πολύ αργά για οτιδήποτε.

Από τη διδασκαλία του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης για τους ιερούς ναούς.

Για τους ορθοδόξους πιστούς η ιερότητα των ναών είναι δεδομένη. Ο ιερός ναός δεν είναι ένας κοινός χώρος, δεν έχει καμμία ομοιότητα με οποιοδήποτε άλλο κτίριο, και ο νεότερος εξ΄αυτών είναι ασυγκρίτως ανωτέρας αξίας και σπουδαιότητος ακόμα και από το σημαντικότερο προχριστιανικό αρχαιολογικό μνημείο του κόσμου.Σύγχρονη αμφισβήτηση εγείρεται κατά των ιερών ναών, εξισώνοντάς τους με οποιοδήποτε άλλο χώρο, ή κτίριο. Ο σκοτισμένος άνθρωπος, εγκλωβισμένος στην ολιγοπιστία -ή μάλλον απιστία του- αδυνατεί να παραδεχθεί ότι «ὅπου Θεός βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις», πράγμα που ιδιαιτέρως συμβαίνει μέσα στον κατ΄εξοχήν χώρο παρουσίας του Θεού, τους ιερούς ναούς. Εμπιστεύεται, δυστυχώς, περισσότερο αυτό που του συστήνει η πεπερασμένη επιστήμη -με τους διαφωνούντας εκατέρωθεν «ειδικούς»- παρά αυτό που η πίστη υπαγορεύει και αποδεικνύει με τη δισχιλιόχρονη πείρα.

Τι θα έλεγαν οι σύγχρονοι επιδημιολόγοι στους δέκα λεπρούς που θεράπευσε ο Χριστός μας και έστειλε στους ιερείς να τους δουν από κοντά; Θα πλησίαζαν τους πρώην λεπρούς; Θα εμπιστεύονταν την επιστήμη τους που αρνείται το θαύμα ή τον Χριστό που τους θεράπευσε; Και όταν τελικά θα διαπίστωναν το θαύμα, θα το ομολογούσαν άραγε ή θα το έκρυπταν; Πιθανότατα το δεύτερο, καθώς δύο μήνες μετά το άνοιγμα των εκκλησιών, με τους κατά χιλιάδες προσερχομένους στον εκκλησιασμό και στο Μυστήρια της Θείας Ευχαριστίας, κοινωνώντας από την ίδια λαβίδα, η καμπύλη του ιού δε μεταβλήθηκε ούτε λίγο προς το χειρότερο και οι επιστήμονες το έκρυψαν επιμελώς.

Ας έλθουμε όμως επί το προκείμενον. Τι μας διδάσκουν λοιπόν οι Άγιοι; Καταφεύγουμε στη διδασκαλία ενός εξ΄αυτών, του Αγίου Συμεών αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Στους λόγους του είναι διάχυτη η ευλάβεια και το δέος απέναντι στο χριστιανικό ναό. Ιδιαιτέρως η διδασκαλία του «περὶ τοῦ ἁγίου ναοῦ καὶ τῆς τούτου καθιερώσεως»1 προκαλεί θαυμασμό καθώς ερμηνεύει τα τελούμενα. Πόσο ευλογημένοι είμαστε οι ορθόδοξοι, τι χάριτες μας έχουν δοθεί και εμείς αγνοούμε!
Θέλει να εμπνεύσει, να μεταδώσει ο Άγιος στους ακροατές αυτό το ιερό δέος, την μυστηριακή συναίσθηση του υπέρλογου που αντιπροσωπεύει ο ιερός ναός και την ευλάβεια. Αντιμετωπίζοντας τους «ασεβείς», «εναγείς», «μιαρούς» και «αλιτήριους» -όπως αποκαλεί αιρετικούς οι οποίοι δεν σέβονταν, συν τοις άλλοις, και τους ναούς, φέρνει ως υπόδειγμα τον Χριστό που εξεδίωξε με το φραγγέλιο τους θεοκάπηλους από τον παλαιό ναό του Σολομώντος, που ο Ίδιος ονόμασε «Οίκον προσευχής» και «Οίκον του Πατρός Του», για να μας διδάξει το σεβασμό και την ευλάβεια σ΄αυτόν:
«τὸ σέβεσθαι δέ τοὺς θείους ναούς, ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ἐκείνου τοῦ παλαιοῦ τοῦτο ἀποδείξαντος, ἔνθα τοὺς θεοκαπήλους ἐκείνους ἐξεδίωξε φραγγελίῳ, καὶ προσευχῆς οἶκον, καὶ Πατρὸς αὑτοῦ οἶκον τοῦτον ἐκάλεσε. Καὶ οὑκ ἤφιε, φησίν, ἵνα τις σκεῦος διὰ τοῦ ἱεροῦ εἰσενέγκῃ, τὴν πρὸς τοὺς θείους ναοὺς ὀφειλομένην διδάσκων εὐλάβειαν».
Και αυτά, λέγει, «νομικοῦ καὶ σκιώδους ὄντος ἐκείνου τοῦ ναοῦ. Νῦν δέ μεῖζον τοῦ ἱεροῦ ἔστιν ὧδε, ὁ Σωτὴρ περὶ τῶν αὑτοῦ φησι».3

Τα θαύματα που βίωναν οι χριστιανοί στους ναούς, από την ενοικούσα Χάρη της Αγίας Τριάδος είναι τόσα πολλά, ώστε μαζί με αυτά των αγίων εικόνων και του αγιασμού, να τα επικαλείται ως φυσικά δεδομένα στην εναντίον των δυσσεβών επιχειρηματολογία του. «Ποιος ενεργεί τα θαύματα μέσω των αγίων εικόνων και των ιερών ναών; Όχι η Αγία Τριάδα;» :
«τὰ θεία ἐνεργήματα τὰ διὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ἱερῶν ναῶν, καὶ ἡγιασμένων ὑδατῶν πόθεν;».4
Ενεργούνται θείες δυνάμεις, λέγει, μέσα στο ναό, χορηγούνται ιάματα ακόμα και από τα άψυχα αντικείμενα του και την ύλη, προς αγιασμό μας:
«Θεῖαι γὰρ δυνάμεις ἐνεργοῦνται ἐν τοῖς ναοῖς, καὶ ἀγγέλων ἐμφάνειαι καὶ ἁγίων. καὶ σημεῖα τελεῖται. καὶ τὰ αἰτήματα δίδοται. καὶ ἰάματα χορηγεῖται καὶ τὰ ἐν αὑτοῖς δε τοῖς ναοῖς ἄψυχα, ὕδατα τε καὶ λίθοι καὶ κίονες καὶ πέπλα καὶ σιδήρια ἐνεργεῖ. οὐκ αφ΄ ἑαυτῶν, πῶς γάρ; ἄψυχα καὶ κτίσματα Θεοῦ ὄντα, καὶ μηδὲν ἀφ΄εαυτῶν ἔχοντα; ὅμως ταῦτα ἐνεργεῖ τῆ τοῦ Θεοῦ χάριτι ἐν τούτοις ἐπικληθείσῃ, καὶ τοῦ θείου ἐν τούτοις ἐπονοματισθέντος ὀνόματος, ἰν΄
ἁγιασθῶμεν ἡμεῖς».5
Ο Χριστός αγιάζει τα ύδατα, τα νεκρωθέντα σώματα των δούλων Του και τους ναούς. Και εκεί που γίνεται επίκληση του ονόματός Του, ή της Μητρός Του, ή των Αγίων Του, γίνονται πολλά θαύματα. Δεν έχουν τα κτίσματα από μόνα τους την δύναμη αυτή, αλλά η θεία επίκλησις και η διαμένουσα σε αυτά Χάρις του Αγίου Πνεύματος:
«καὶ τοὺς ἀψύχους δε ναοὺς αὐτοῦ ἁγιάζει. Καὶ ἐν τόποις ἱεροῖς, ἔνθα Χριστοῦ ἢ τῆς αὐτοῦ μητρός, ἢ τῶν ἁγίων αὐτοῦ ἐπίκλησις, πλεῖστα σημεῖα τελεῖται. Καὶ οὐ τὰ ξύλα καὶ οἱ λίθοι ἢ αἱ πηγαὶ τὴν δύναμιν κέκτηνται, καὶ ταῦτα γὰρ κτίσματα Θεοῦ, αλλ΄ ἡ θεία ἐπίκλησις καὶ ἡ τοῦ Πνεύματος χάρις αὑτοῖς ἐνοικήσασα».6
Ερμηνεύοντας τα τελούμενα προς καθιέρωση του ναού, στο σημείο όπου προ του καθαγιασμού κλείνουν οι πύλες του ναού και μόνο οι ιερείς μετά του αρχιερέως βρίσκονται εντός, επισημαίνει πως ο χώρος αυτός αλλάζει. Δεν είναι πλέον γήινος μόνο. Γίνεται Ουρανός. «Οὐρανὸς γὰρ γίνεται ἤδη, καὶ Πνεύματος ἁγίου ἐπιφοιτᾷ δύναμις».7
Αφού καθιερωθεί και το έδαφος του ναού, είναι πλέον τίμιο και άγιο, γι αυτό και πολλοί θεοφιλείς πιστοί το φιλούσαν ως έδαφος του Ουρανού!
«τοῦτο γὰρ καθιερωθέν, τίμιον ἐστι, καὶ πλεῖστοι τοῦτο ὡς οὐρανοῦ ἔδαφος ἠσπάζοντο τῶν θεοφιλῶν».8
Η δε Αγία Τράπεζα είναι κατοικητήριο του Θεού και όχι μόνο: «ἐνδημεῖ ἐν ταύτῃ Θεός… Ὥστε ἀληθῶς καὶ θυσιαστήριον Χριστοῦ αὕτη ἡ τράπεζα, καὶ θρόνος δόξης, καὶ κατοικητήριον Θεοῦ, καὶ μνῆμα καὶ τάφος Χριστοῦ καὶ ἀνάπαυσις».9
Γι΄αυτό και οι καταφρονητές των ιερών ναών απόλλυνται: «τῶν ἱερῶν οἴκων καταφρονηται, καὶ τῶν ἄλλων ἁγίων ἀπόλλυνται».10
Με τη χρήση του αγίου μύρου ο ναός τελειοποιείται: «τὸ μύρον δέ τελειοῖ ὡς ἐξ ἀπαρχῆς τῆς ἱερὰς τραπέζης καὶ ὅλον τὸν οἶκον».11
Δεν είναι ίδιος πλέον ο αέρας του ναού με των άλλων χώρων γιατί στο ναό ο αέρας αγιάζεται. Oι αισθήσεις μας όλες, η όσφρησή μας, και η αναπνοή μας καθαίρονται και αγιάζονται ομοίως:
«ἐκ τοῦ θυμιάματος τὴν ὄσφρησιν ἡμῶν καὶ πνοὴν καθαιρόμενοι…το οὖν θυμίαμα τὸν ἀέρα καθαγιάζει, καὶ τὴν ὄσφρησιν ἡμῶν καὶ ἀναπνοήν, ἐπεὶ καὶ μεταδοτικὸν τῆς εὐωδίας ἐστίν, ἀπὸ ἑνὸς τινος εἴδους πᾶσι πηγάζον τὴν ὀσμὴν διὰ τοῦ πυρός. Διὸ καὶ εἰκονίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον».12
Αυτά που αναφέραμε είναι πολύ λίγα από την πλούσια παρακαταθήκη που μας άφησε ο Άγιος για τόν ιερό ναό και τα τελούμενα εν αυτώ. Οι λόγοι του εξοστρακίζουν κάθε σύγχρονη φοβία, εμπνέουν και μας εισάγουν με θαυμασμό σε ένα χώρο που καιρό τώρα εισερχόμαστε αλλά αγνοούμε τι πραγματικά είναι. Είμαστε πάμπλουτοι και δεν εκτιμούμε αυτό που κατέχουμε. Ο Θεός να μας λυπηθεί και να επιστρέψουμε σ΄ Εκείνον. Αυτό εύχεται κι ο Άγιος στο τέλος ακόμα και για τους ασεβείς:
Ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀσεβεῖς γένοιτο πρὸς Αὐτὸν τὸν Χριστὸν ἐπιστρέψαντας, ἀξιωθῆναι τῆς Αὑτοῦ δόξης. ὃς καὶ μόνος τρυφὴ καὶ ζωὴ καὶ ἀπόλαυσις, καὶ τὸ ὄντως ὂν καὶ τὸ εἶναι ἡμᾶς ἐστι, δι’ ὅν καὶ πάντα τὰ ὄντα γέγονε.


Ιωάννης Λίτινας