Κακοδοξίες λίστα

Ιωάννης Μακαρούνης:

Επειδή με τον υπερ-καταιγισμό των εξελίξεων των ημερών μας, πολέμους, εθνικές μειοδοσίες, φτώχιες, δυστοπικές και νεοταξίτικες νομοθεσίες, Θεομηνίες και ούτω καθ’ εξής, ξεχνάμε τα σοβαρά, εγώ θα επιμείνω εμμονικά να τονίζω την πραγματική πηγή των δεινών που αφορούν πρωτίστως τον Έλληνα.

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας ήταν πάντοτε επιρρεπής στο να υιοθετεί αιρέσεις. Μέσα σε 2000 χρόνια, από τον Αρειανισμό και τον Νεστοριανισμό μέχρι τον Μονοφυσιτισμό και τον Παπισμό, η Ιεραρχία της Εκκλησίας υιοθέτησε και καταδικάστηκε για πάνω από 30 σχίσματα και αιρέσεις.
Η τελευταία αιρετική εκτροπή της Ιεραρχίας ήταν το κίνημα των Ενωτικών (1261-1453) και η υπογραφή της ένωσης της Εκκλησίας με τους αιρετικούς Παπικούς στην ψευδοσύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439). Όπως μας πληροφορούν οι Άγιοι Πατέρες με πρώτο τον Άγιο Γεννάδιο τον Σχολάριο, ο Θεός, προκειμένου να αποτρέψει την μιαρή αυτή ένωση, παραχώρησε παιδαγωγικά στην Ελληνική Εκκλησία (κλήρο, μοναχούς και ποίμνιο) μισή χιλιετία Οθωμανικού ζυγού.
Μέσα στην μισή αυτή χιλιετία καθημερινών ανασκολοπισμών και χαρεμιών από νεαρά Ελληνόπουλα, αγόρια και κορίτσια, ο Ρωμηός, απολυτρωμένος μεν από τον βασικό κίνδυνο της μιαρής Ένωσης, έμεινε εν πολλοίς ακατήχητος και έρμαιο των κακοδοξιών και του πνεύματος της εκκοσμίκευσης που έφερναν μαζί τους ως Διαφωτισμό οι Φράγκοι, οι Ενετοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί, κ.ο.κ. Παπικοί και Προτεστάντες Ευρωπαίοι πέρασαν πολλές κακοδοξίες στον ακατήχητο Έλληνα, κακοδοξίες που πολέμησαν με ζήλο οι νέοι διδάσκαλοι και Πατέρες του Γένους, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος και οι υπόλοιποι Άγιοι Κολλυβάδες Πατέρες, αλλά και μεγάλοι διδάσκαλοι μετά την Απελευθέρωση όπως ο Κοσμάς Φλαμιάτος, ο Άγιος Χριστόφορος ο Παπουλάκος, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Φώτης Κόντογλου, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, κ.ο.κ.
Ο Έλληνας όμως δεν πήρε το πενθαίωνο μάθημα του 1453. Έτσι, μια αναβαθμισμένη έκδοση των Ενωτικών επανέρχεται 70 μόλις χρόνια μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (1832) και ενώ τα δυο τρίτα της σημερινής Ελλάδος βρίσκονταν ακόμη στα «θρανία» του μαθήματος του 1453. Από το 1902 η Ιεραρχία της Εκκλησίας πέφτει με γοργούς ρυθμούς στην αίρεση του Οικουμενισμού και στην Μασονία, οργανώσεις που εξαπλώθησαν μέσα στην Εκκλησία χέρι-χέρι. Έκτοτε και ιδιαιτέρως από την αιρετική και ληστρική ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου (2016) και μετά, διανύουμε μια νέα εποχή «Φερράρας-Φλωρεντίας», όπου η συντριπτική πλειοψηφία της Ιεραρχίας έχει για μια ακόμη φορά υποκύψει και έχει υιοθετήσει πλήρως την νέα αίρεση.
Την αίρεση αυτή κατέγνωσαν -ατομικά και Συνοδικά (1983)- και πολέμησαν από νωρίς πολλοί Άγιοι της Εκκλησίας όπως ο Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο Όσιος Ιουστίνος ο Ομολογητής, ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο Όσιος Εφραίμ ο Αριζονίτης, ο Όσιος Αρσένιος Μπόκα ο Θαυματουργός και πολλοί Φωτισμένοι πατέρες όπως ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης, ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, ο Γέρων Σίμων Αρβανίτης, ο Γέρων Γεώργιος Γρηγοριάτης, ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος και πολλοί άλλοι, για να αναφέρω από τους επαναπατρισμένους μόνο. Δυστυχώς, όπως και τότε με τις προειδοποιήσεις των Αγίων Μάρκου Ευγενικού και Γενναδίου του Σχολαρίου προς τους Ενωτικούς Ιεράρχες, έτσι και οι προειδοποιήσεις των σημερινών Αγίων δεν φθάνουν στα αυτιά της Οικουμενιστικής Ιεραρχίας μας, με τον εμφανή πλέον κίνδυνο να αναμένουμε ένα νέο μάθημα τύπου 1453 ή και πολύ χειρότερο.
Στην νέα αίρεση αυτή, ο Όσιος Ιουστίνος ο Ομολογητής προσέδωσε το προσωνύμιο «παναίρεση», διότι όπως εξηγεί ο ίδιος, ο Οικουμενισμός είναι ένα συνονθύλευμα από όλες τις σύγχρονες αλλά και από πολλές παλαιότερες αιρέσεις. Ας θυμηθούμε μερικές από τις κακοδοξίες των Οικουμενιστών.
1. Παπικό Πρωτείο. Την γνωστή αυτή Παπική κακοδοξία την έχουν μάλιστα υπογράψει οι Οικουμενιστές στο Συνέδριο της Ραβέννα.
2. Θεωρία του «πρώτου άνευ ίσων». Εμπνεύσεως Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Θαμπωμένος από την εξουσία του Πάπα, εμπνεύστηκε την κακοδοξία ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει πρωτείο εξουσίας και όχι μόνο τιμής, ώστε να γίνει και αυτός ένας «Πάπας της Ανατολής».
3. Επισκοποκεντρισμός – Δεσποτοκρατία: Εμπνεύσεως Επισκόπου Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα. Κακοδοξία εμπνευσμένη από τον Παπισμό, ότι τα Μυστήρια τελούνται εις το όνομα του Επισκόπου και όχι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ή στο όνομα του Χριστού και συνεπώς, εάν δεν μνημονεύεται ο Επίσκοπος τα Μυστήρια είναι άκυρα. Την κακοδοξία εμπνεύστηκε προκειμένου να κάμψει κάθε αντίσταση της Εκκλησίας (κληρικών, μοναχών και λαϊκών) απέναντι στους Οικουμενιστές Επισκόπους.
4. Θεωρία των δυο πνευμόνων. Παπο-Οικουμενιστικής εμπνεύσεως, ότι τάχα η Εκκλησία αποτελείται από δυο «πνεύμονες», τον Παπισμό και την Ορθοδοξία.
5. Θεωρία των κλάδων. Κακοδοξία Προτεσταντικής προελεύσεως, ότι την Εκκλησία, ως «δέντρο», την αποτελούν όλες οι «Χριστιανικές» ομολογίες, όπως τα κλαδιά του δέντρου, και κάθε ομολογία (κλαδί) κατέχει μόνον μέρος της Αλήθειας. Όλες οι ομολογίες (αιρέσεις) μαζί συνθέτουν ολόκληρη την Αλήθεια. Βάσει αυτής της κακοδοξίας οι Οικουμενιστές αναφέρουν όλες τις αιρέσεις ως Εκκλησίες.
6. Θρησκευτικός Συγκρητισμός. Η κακοδοξία ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η μοναδική πηγή της Αληθείας και της Σωτηρίας. Δεν είναι άλλο από μια διευρυμένη διατύπωση της Προτεσταντικής θεωρίας των «κλάδων» ώστε να «πιάσει» και τις μη «χριστιανικές» ομολογίες.
7. Θεωρία της διηρημένης Εκκλησίας. Κακοδοξία εμπνεύσεως Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Είναι στην ουσία η Θεωρία των Κλάδων με άλλα λόγια. Ότι δηλαδή η Εκκλησία ήταν κάποτε μια και πλήρης και έχει πλέον διαιρεθεί με τα τόσα σχίσματα, οπότε και οφείλουμε να επανενώσουμε τα μερίσματα αυτά σε μια πλήρη Εκκλησία.
8. Θεωρία της Βαπτισματικής θεολογίας. Κακοδοξία Προτεσταντικής προελεύσεως, ότι το Βάπτισμα όλων των ομολογιών είναι έγκυρο και συνεπώς είμαστε όλοι «Χριστιανοί».
9. Θεωρία της αοράτου ενότητος. Κακοδοξία η οποία λέει ότι η Εκκλησία αποτελείται από τους «Χριστιανούς» όλων των ομολογιών. Έτσι, ενώ ορατώς φαίνεται διηρημένη, υπάρχει μια αόρατη ενότητα μιας και όλοι είμαστε «Χριστιανοί».
10. Θεωρία της διευρυμένης Εκκλησίας. Κακοδοξία η οποία λέει ότι η Εκκλησία είναι μια και αποτελείται από όλους τους «Χριστιανούς» όλων των ομολογιών, οι οποίες θεωρούνται ως «αδελφές Εκκλησίες».
11. Η αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί να φτιάξει την δική του Πίστη δια της κοπτο-ραπτικής και έτσι να βαδίσει προς την σωτηρία, είναι η γνωστή Προτεσταντική κακοδοξία της «προσωπικής ερμηνείας». Από την Μετα-Πατερική, Νέο-Σχολαστική, Νέο-Βαρλααμική, Προτεσταντική αυτή κακοδοξία πηγάζουν όλες οι εκπτώσεις της Πίστεως, οι εκκοσμικεύσεις, οι νεωτερισμοί και οι εκσυγχρονισμοί περί κατάλυσης των ιερών Κανόνων, διδασκαλιών και παραδόσεων όπως οι νηστείες, η «αμνήστευση» του σοδομισμού στην συνείδηση του ποιμνίου, οι μεικτοί γάμοι, οι πολιτικοί γάμοι, η αποχή από τα Μυστήρια, η αποϊεροποίηση του Ιερού Ναού από Οίκου του Θεού και χώρο θεραπείας, προσευχής και κατάνυξης σε χώρο κοσμικών εκδηλώσεων και δει πολυθρησκευτικό, κ.ο.κ.
12. Μετα-Πατερισμός. Η κακοδοξία ότι οι Άγιοι Πατέρες (βλ. Ιερά Παράδοση, ιεροί Κανόνες, Πατρολογία, κ.ο.κ.) είτε έχουν ξεπεραστεί και χρίζουν εκσυγχρονισμού, είτε ότι, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, συνέγραφαν υπό δαιμονική επήρεια (βλ. «θύματα του Αρχεκάκου Όφεως»). Πρωτογενή θεολογία κατά τους μετα-Πατερικούς παράγουν όσοι έχουν πτυχία θεολογίας και όχι όσοι αγράμματοι μετέχουν στις ελλάμψεις του Ακτίστου Φωτός. Πρωτεργάτης του μετα-Πατερικού κινήματος ήταν ο Περγάμου Ζηζιούλας και σημερινή έδρα των οπαδών του αιρετικού αυτού κινήματος είναι η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου. Ο μετα-Πατερισμός δεν είναι άλλο παρά η αναβίωση του Σχολαστικισμού/Βαρλααμισμού των Παπικών θεολόγων του 12ου αιώνος. Θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται Νέο-Σχολαστικισμός ή Νέο-Βαρλααμισμός. Από τον Μετα-Πατερισμό/Νέο-Σχολαστικισμό/Νέο-Βαρλααμισμό και τον Προτεσταντισμό απορρέει μια σωρεία άλλων κακοδοξιών.
13. Για παράδειγμα, η μασκοφορία μέσα στον Ιερό Ναό στην οποία προέτρεψαν οι Οικουμενιστές Ιεράρχες μας, κρύβει την Προτεσταντική κακοδοξία ότι ο ιερός Οίκος του Θεού και μάλιστα την ώρας της Θείας Ευχαριστίας που ανοίγουν οι Ουρανοί και γεμίζει ο Ιερός Ναός από Αγγέλους και Αγίους, δεν έχει την προστασία της Θείας Χάριτος. Μια κακοδοξία η οποία οδήγησε στο πρωτοφανές και φοβερά βλάσφημο ολίσθημα να σφραγίσουν οι Ιεράρχες μας τις πηγές Θείας Χάριτος, τους Ιερούς Ναούς, υπό τον φόβο του κορωναϊού!!!
14. Η φοβία της προσκύνησης των Αγίων Εικόνων και η απολύμανσή τους με χημικά σκευάσματα κρύβει την κακοδοξία ότι οι Άγιες Εικόνες και οι Αγιογραφίες στους τοίχους δεν μεταδίδουν την Θεία Χάρη του απεικονιζόμενου Αγίου προσώπου, κάτι το οποίο συνιστά Προτεσταντισμό, Εικονομαχία και Αγιομαχία.
[ Αρκεί να διαβάσει κανείς πως οι Βεδουίνοι του Σινά συλλέγουν την σκόνη από τους εξωτερικούς διαδρόμους του Μοναστηριού και εναποθέτοντάς την επάνω στους ασθενείς τους, τους θεραπεύουν, για να καταλάβει την βλασφημία των μασκών και των απολυμαντικών επάνω στις Άγιες Εικόνες. ]
15. Η φοβία της μετάληψης της Θείας Κοινωνίας και ο λόγος για κουταλάκια, κ.ο.κ., κρύβει την Προτεσταντική κακοδοξία ότι η Θεία Μετάληψη δεν είναι μεταβολή των Τιμίων Δώρων σε κεκαλυμμένο αλλά καθόλα πραγματικό Σώμα και Αίμα Χριστού, παρά μόνον συμβολική κατάλυση οίνου και άρτου και άρα επιρρεπής σε μετάδοση μολυσμού.
16. Για τα Οικουμενιστικά κηρύγματα του τύπου «από δω το εμβόλιο και από δω ο θάνατος» τι να πρώτο πει κανείς; Εμπίπτουν σε μια νέο-Προτεσταντική έως και αθεϊστική θεώρηση ότι ο Θεός δεν ελέγχει την Πλάση του, ότι δεν προστατεύει η Χάρις Του όπου Εκείνος ορίζει, ότι δεν ελέγχει τους ιούς και τα μικρόβια, ότι δεν ελέγχει την βιολογία των ανθρωπίνων σωμάτων, ότι η δύναμη της πίστεως δεν έχει φυσική επίδραση στην ζωή των πιστών, ότι δεν λειτουργούν οι Πνευματικοί Νόμοι, ότι η εμπιστοσύνη μας πρέπει να εναποτίθεται στην κτιστή επιστήμη των κτισμάτων του Θεού και όχι σε μια πλανεμένη εμπιστοσύνη στην αγάπη και την Πρόνοια του Κτίστη, ότι οι ασθένειες, οι επιδημίες, οι νοσήσεις, οι φυσικές καταστροφές δεν είναι αποτέλεσμα πρωτίστως της αποστασίας μας ώστε να χρίζουν πρωτίστως πνευματικής θεραπείας, ότι ο άνθρωπος έχει την δύναμη να αποφύγει μια παραχωρηθείσα από τον Θεό δοκιμασία χορηγώντας ένα κτιστό χημικό σκεύασμα, ότι η πολύ πίστη συνιστά εκπειρασμό του Κυρίου!!!, ότι δεν έχει σημασία για έναν πιστό να στηρίξει δια της επιλογής του ένα σκεύασμα το οποίο για να διατεθεί πρέπει να επιτελεσθούν χιλιάδες ανθρωποκτονίες (εμβρυοκτονίες) και το οποίο περιέχει κυτταρικές σειρές ανθρώπινης σάρκας άρα συνιστά κατάλυση ανθρώπινης σάρκας (ανθρωποφαγία), ότι οι επιστήμονες που προσπαθούσαν να παραβιάσουν το Θεόσδοτο αυτεξούσιο εκβιάζοντας τον κόσμο ήσαν καλοί Χριστιανοί και όσοι εξέφραζαν ανησυχία για τα εμβόλια αυτά ήσαν πλανεμένοι, ότι στο κάτω-κάτω, για τον πιστό, το μνήμα δεν είναι η πολυπόθητη πύλη προς την αθανασία, τον πολύ-αναμενόμενο επαναπατρισμό στην Βασιλεία των Ουρανών και την ένωση με τον Θεό, αλλά είναι θάνατος εμπρός στον οποίο πρέπει να τρέμει, κ.ο.κ.
17. Αγαπολογία. Η κακοδοξία ότι ο Θεός είναι μια τυφλή, άλογη, άσοφη Αγάπη και συνεπώς δεν θα κρίνει βάσει των προϋποθέσεων που μας παρέδωσε –δηλαδή είναι και ψεύτης και άδικος–, αλλά θα σώσει όλους τους ανθρώπους όπως είναι, αιρετικούς, αλλοδόξους, αθέους και αμαρτωλούς, όλους αμετανόητους. Για παράδειγμα, δεν χρειάζεται πλέον να εγκαταλείψει ο Μονοφυσίτης ή ο Παπικός την αίρεσή του, ο Βουδιστής τον Βουδισμό του, ο άθεος την αθεΐα του και ο ομοφυλόφιλος τον σοδομισμό και την αρσενοκοιτία του. Η νέο-Προτεσταντική αυτή κακοδοξία της «αγαπολογίας» δεν είναι άλλη από την εκλεπτυσμένη μετεξέλιξη της αιρέσεως του Νικολαϊτισμού.
18. Για να μην αναφερθώ στα δεκάδες κηρύγματα και αποστατήματα των Οικουμενιστών Ιεραρχών μας περί αμαρτωλού Ιησού, Χριστοτόκου και όχι Θεοτόκου Παναγίας, απαγγελίας του Φιλιόκβε, Εικόνων της «Αγίας Οικογενείας», έκδοσης και διανομής του Κορανίου, κ.ο.κ.
19. Για να μην αναφερθώ σε υπογραφές και αποδοχές από την Οικουμενιστική Ιεραρχία μας σε επίσημα δογματικά κείμενα όπου στην ουσία αποκηρύσσουμε το Σύμβολο της Πίστεως μιας και αποδεχόμαστε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κατέχει όλη την αλήθεια (Τορόντο), ότι οι Ορθόδοξοι δεν είμαστε πλέον η Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία (Νέο Δελχί), ότι αποδεχόμαστε επίσημα το «Διάταγμα περί Οικουμενισμού» της Παπικής Β΄ Βατικανείας Συνόδου, ότι ξαφνικά οι Μονοφυσίτες δεν είναι αιρετικοί (Σαμπεζύ), ότι οι Παπικοί ξαφνικά έχουν έγκυρα Μυστήρια (Μπαλαμάντ), ότι μόνο εάν βρισκόμαστε σε κοινωνία με το σύνολο των χιλιάδων αιρέσεων αποτελούμε Εκκλησία (Πόρτο Αλέγκρε), ότι αποδεχόμαστε το Πρωτείο του Πάπα (Ραβέννα), ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το ίδιο υπεύθυνη (κακόδοξη, αιρετική) με τις αιρέσεις (Πουσάν), ότι αποδεχόμαστε και Συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν πια αιρέσεις παρά μόνον «ετερόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες», καθώς και ότι πρωτοστατούμε στην ένωση της Εκκλησίας μετά των αιρέσεων (Κολυμπάρι).
[ Όχι ότι οι υπογραφές των Ιεραρχών μας στα επίσημα δογματικά πορίσματα των ανωτέρω «διαχριστιανικών» Συνεδρίων αποτελούν προδοσία Πίστεως μικρότερης βαρύτητας, αλλά ιδιαιτέρως η αιρετική και ληστρική ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου, καθότι Σύνοδος Ιεραρχών, ήταν μια νέα, μονομερής αλλά κανονικότατη, Φερράρα-Φλωρεντία. ]
20. Για να μην αναφερθώ τέλος, σε αλληλο-Χρίσματα και συμπροσευχές ακόμη και εντός του Ιερού Βήματος, Οικουμενιστών Ιεραρχών μας με Μονοφυσίτες, Παπικούς και Προτεστάντες, ή ακόμη και κρυφο-φανερά κοινά Ποτήρια.
Όχι ότι θα το πίστευε ποτέ κανένας εχέφρων άνθρωπος, αλλά κατέρρευσε παταγωδώς το πονηρό επιχείρημα ότι προσχωρούμε στους «διαχριστιανικούς» διαλόγους για να επαναφέρουμε τους αιρετικούς στην Εκκλησία. Απεδείχθη ότι ο σκοπός ήταν το ακριβώς αντίθετο. Οι διάλογοι ήταν απλά ένας ύπουλος τρόπος για να εισάγουν οι Οικουμενιστές Ιεράρχες την αίρεσή τους στην Εκκλησία.
Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ότι η αίρεση του Οικουμενισμού ενσωματώνει κακοδοξίες, είτε αυτούσιες είτε παραλλαγμένες, από υπάρχουσες και παλαιότερες αιρέσεις όπως τον Μονοφυσιτισμό, τον Μονοθελητισμό, τον Παπισμό, τον Προτεσταντισμό, τους παλαιούς Ενωτικούς, τους Εικονομάχους, τους Σχολαστικούς, τους Βαρλααμιστές, τους Νεστοριανούς, τους Αρειανιστές, τους Πνευματομάχους, τους Ναζωραίους, τους Γνωστικούς, τους Νικολαΐτες, τους Απολιναριστές, τους Πελαγιανιστές, τους Παυλικανούς και άλλους. Σοφότατα ο Όσιος Ιουστίνος ο Ομολογητής χαρακτηρίζει την νέα αυτή αίρεση του Οικουμενισμού ως «παναίρεση».
Ένα φρικτό ερώτημα πλανάται τον τελευταίο καιρό πάνω από τα κεφάλια μας. Εφόσον, όπως μας πληροφορούν οι Άγιοι Πατέρες, ο Θεός παραχώρησε μισή χιλιετία κτηνώδους Οθωμανικής Σαρίας εξ αιτίας του ότι ακολουθήσαμε τους Ενωτικούς Ιεράρχες μας στην προδοσία της Πίστεως και στην προσχώρηση σε μια και μόνο αίρεση, αυτή του Παπισμού, τότε τι μας περιμένει σήμερα που ακολουθούμε αδιαμαρτύρητα τους Οικουμενιστές Ιεράρχες μας στον Οικουμενισμό που συγχωνεύει όλες τις αιρέσεις της Ιστορίας; Είναι μήπως τυχαίο που οι Φωτισμένοι των ημερών μας βλέπουν ότι έχει ήδη αρχίσει να αχνοφαίνεται ο πύρινος πέλεκυς που κατέρχεται από τον Ουρανό;
Και το πιο τρομακτικό είναι το ότι για πρώτη φορά στην ιστορία έπεσε και αυτό που ήταν πάντοτε το προπύργιο της Ορθοδόξου ορθοτόμησης και ομολογίας, το Άγιον Όρος. Ο Οικουμενισμός και τα «αργύρια» των ΕΣΠΑ πέτυχαν τον σκοπό τους και οι αντιδράσεις από το Περιβόλι της Παναγίας είναι μετρημένες στα δάχτυλα και στην καλύτερη περίπτωση αναιμικές, σπρώχνοντας έτσι πολλά προδομένα μέλη της Εκκλησίας να βρουν ομολογιακή ανάπαυση στις μη κεκριμένες σχισματο-αιρετικές τάξεις των αγιομάχων ΓΟΧ. Πάνε μόλις 50 χρόνια από τότε που σύσσωμο το Άγιον Όρος αλλά και πολλοί Μητροπολίτες διέκοπταν την κοινωνία και την μνημόνευση του Αθηναγόρα για απείρως ελαφρύτερες αποστασίες από αυτές του Βαρθολομαίου. Που πήγαν αυτοί οι Αγιορείτες; Που είναι ο ξεσηκωμός τους; Που πήγε έστω η γραφίδα τους να αφυπνίσουν στον κόσμο; Επιτρέψαμε στις ημέρες μας να επαληθευτούν όσα προφήτευσαν οι Άγιοι Πατέρες για τον κλήρο και το Άγιο Όρος των εσχάτων καιρών.
Το τι κάνουν οι πραγματικοί Χριστιανοί, εκείνοι οι οποίοι η ενσυνείδητη αγάπη για το Πρόσωπο του Χριστού δεν τους επιτρέπει να ανέχονται την ανίερη αυτή επίθεση κατά του αγαπημένου πατρός τους, συνοψίζεται σε δυο Αγιοπατερικά αποφθέγματα:
Όσιος Θεόδωρος ο Ομολογητής ο Στουδίτης: «Είναι εντολή του Θεού να μιλούμε όταν προσβάλλονται τα της Πίστεως. Μίλα, λέγε και μην σιωπάς. Διότι εαν σιωπάς, δεν αναπαύεται η ψυχή μου σε εσένα. Και εάν σιωπήσετε, θα φωνάξουν οι πέτρες. Ώστε όταν πρόκειται περί Πίστεως, δεν μπορείς να πείς: «ποιός είμαι εγώ που θα μιλήσω; Ιερέας είμαι; Όχι. Κάποιος αρμόδιος με τέτοια εξουσία; Ούτε αυτό. Κάποιος αξιωματικός έστω; Από που κι’ ως πού; Αγρότης; Ούτε κάν αυτό δεν είμαι. Είμαι ένας φτωχός που παλεύει όλη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν μου πέφτει κανένας λόγος για τα περί Πίστεως.» Ουαί κι’ αλλοίμονο! Οι πέτρες φωνάζουν και εσύ μένεις σιωπηλός και αδιάφορος; Η άψυχη φύση εισάκουσε την εντολή του Θεού (να αντιδράσει) και εσύ καταστροφέας; … Και θα σου αποδοθούν ευθύνες από τον Θεό την ημέρα της Κρίσεως, και επειδή δεν μίλησες, ακόμη και εάν είσαι ζητιάνος, θα δώσεις λόγο για την σιωπή σου. … Ώστε και αυτός ο φτωχός δεν θα έχει καμία δικαιολογία την ημέρα της Κρίσεως, και θα κατακριθεί μόνο και μόνο επειδή δεν άρθρωσε λόγο όταν έπρεπε.»
Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Κάθε κληρικό του οποίου η Πίστις, οι λόγοι και τα έργα δεν συμφωνούν με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων να μην τον δεχόμαστε στην οικία μας. Αλλά να τον αποστρεφόμεθα και να τον μισούμε ως δαίμονα, έστω κι αν ανασταίνει νεκρούς και κάνει μύρια θαύματα.»
Το τι κάνουν οι τυφλοί, μας το λένε οι ίδιοι οι τυφλοί οδηγοί τους, οι Οικουμενιστές: Αδιάκριτη υπακοή ακόμη και σε ζητήματα Πίστεως. Η τυφλή υπακοή σώζει λένε οι Οικουμενιστές…
…όπως έσωσε τους τυμπανιαίους κληρικούς του Βέκκου και όπως κράτησε το Παπο-Προτεσταντικό ποίμνιο μέσα στην Εκκλησία θα συμπληρώσω εγώ…

Πειραιώς: ''Εδώ δεν υπάρχει χώρος για ισλαμική «ιεραποστολή»!''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ


Έχω ήδη επισημάνει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου, ότι ο ραγδαίως εξελισσόμενος θρησκευτικός συγκρητισμός, τον οποίο προωθεί ο Οικουμενισμός και οι σκοτεινές δυνάμεις της Νέας Εποχής δημιουργούν νέα θρησκευτικά μορφώματα, με στοιχεία των ήδη υπαρχόντων θρησκειών και πίστεων, με απώτερο σκοπό τη δημιουργία της εφιαλτικής πανθρησκείας, της θρησκείας του Αντιχρίστου, η οποία θα είναι ένα δαιμονικό συμπίλημα των «θετικών» στοιχείων όλων των θρησκειών!

Παράλληλα με το ρεύμα του θρησκευτικού συγκρητισμού παρατηρείται στην εποχή μας μια πρωτοφανής αναζωπύρωση του Ισλαμισμού, αλλά και μια επικίνδυνη επεκτατική πορεία και διείσδυση του Ισλάμ στη Δύση, το οποίο φιλοδοξεί να κυριαρχήσει σ’ όλη την Ευρώπη και την Αμερική.

Ένα πλήθος μουσουλμανικών οργανώσεων εργάζονται εντατικά αυτή τη στιγμή σ’ όλη την γηραιά ήπειρο, και προπαγανδίζει συστηματικά το Ισλάμ, το οποίο προσπαθεί να ωραιοποιήσει και να το παρουσιάσει ως δήθεν φιλειρηνικό.

Προσπαθεί να πείσει τους δυτικούς ότι το Ισλάμ εργάζεται για την παγκόσμια ειρήνη, η οποία είναι και το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας. Να «φορτώσει» τα φρικώδη εγκλήματα των συγχρόνων σφαγέων της ανθρωπότητος ισλαμιστών σε δήθεν παρερμηνείες του Ισλάμ. Ωστόσο τα διδάγματα του Κορανίου είναι τόσο σαφή, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Ο Ορθόδοξος ελληνικός λαός, όπως και οι άλλοι βαλκανικοί Ορθόδοξοι λαοί, έχουν βιώσει πολύ καλά το δήθεν «φιλειρηνικό» και «ανθρωπιστικό» Ισλάμ, τα διδάγματα του Κορανίου και το νόμο της Σαρίας, για μισή σχεδόν χιλιετία με τις εκατόμβες αθώων θυμάτων και τις χιλιάδες θυσίες των Νεομαρτύρων.

Την «ειρήνη», την «ανθρωπιά» και το «σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», τα οποία δήθεν απορρέουν από το Κοράνιο, βιώνουν στις μέρες μας εκατομμύρια χριστιανοί σε όλο τον κόσμο, ως φρίκη, όλεθρο και καταστροφή, πέραν πάσης λογικής, από τους «στρατιώτες του Αλλάχ»!

Πριν από μερικές ημέρες έλαβε η Ιερά Μητρόπολή μας μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κείμενο, σχετικά εκτεταμένο, (13 σελίδων), από κάποιον Ali al – Yunani, προφανώς μουσουλμάνο, ο οποίος παραθέτει μια σειρά από χωρία του Κορανίου, τα οποία αναφέρονται στον γνωστό σε όλους μας ιερό πόλεμο κατά των απίστων, το λεγόμενο Τζιχάντ.

Ο συγγραφέας θεωρεί ότι τα εν λόγω χωρία είναι παρεξηγημένα, γι’ αυτό και προσπαθεί να τα ερμηνεύσει με ένα δικό του τρόπο, συσχετίζοντάς τα με συγκεκριμένες ιστορικές συγκυρίες και γεγονότα.

Διάβασα με προσοχή το εν λόγω κείμενο, με το οποίο ο συγγραφέας προφανώς επιδιώκει να με διαφωτίσει, ποιο είναι κατά την άποψή του το αληθινό Τζιχάντ, το οποίο πιστεύει ότι έχω δεινώς παρερμηνεύσει. Θεώρησα χρέος μου να μην αφήσω αναπάντητο το κείμενο, γι’ αυτό και μπήκα στον κόπο για μια ακόμη φορά να ασχοληθώ με το Ισλάμ και ειδικότερα με το Τζιχάντ.

Προχωρώ λοιπόν στη δημοσίευση της παρούσης ανακοινώσεως, παρ’ όλο τον μεγάλο φόρτο εργασίας και την έλλειψη χρόνου, υπακούοντας στην προτροπή του αποστόλου «έτοιμοι προς απολογίαν παντί τω αιτούντι υμάς λόγον περί της εν υμίν ελπίδος», (Α΄ Πετρ.3,15), με την ελπίδα ότι τα όσα ακολουθούν, θα βρουν θετική απήχηση στον συγγραφέα και θα γίνουν αφορμή, να ανοίξουν οι πνευματικοί οφθαλμοί του, ώστε να δεχθούν το φως της αλήθειας του ευαγγελίου, ή τουλάχιστον θα γίνουν αιτία να ωφεληθούν κάποιοι άλλοι, που θα την διαβάσουν.

Ο συγγραφέας ξεκινάει με την παράθεση κάποιων χωρίων από διδασκάλους του Ισλάμ και ερμηνευτές του Κορανίου, που έχουν σχέση με το θέμα του και στη συνέχεια μας δίδει την ερμηνεία της λέξεως Τζιχάντ.

Ο όρος Τζιχάντ κατά τον συγγραφέα έχει γενικότερη σημασία. Μεταφραζόμενος στα ελληνικά σημαίνει αγώνας, πάλη. Έτσι υπάρχουν διάφορες μορφές αγώνων και πάλης: Πάλη με τον εγωϊσμό, αγώνας με την γλώσσα, (με την έννοια να μιλάμε ενάντια στο κακό και την αδικία), αγώνας με τη γνώση, (με την έννοια να διαδίδουμε το καλό, το ηθικό), αγώνας με το χέρι, (με την έννοια να κάνουμε καλές πράξεις, να βοηθούμε τους αδύνατους και τους φτωχούς), αγώνας του σπαθιού, (με την έννοια του πολέμου για χάρη του Θεού), αγώνας για την ειρήνη.

Από όλες αυτές τις μορφές των αγώνων αναφέρεται στη συνέχεια στον αγώνα του σπαθιού, στο Τζιχάντ του ξίφους, επειδή πιστεύει ότι γύρω από το είδος αυτό του Τζιχάντ υπάρχει μεγάλη παραπληροφόρηση, αφού, όπως ισχυρίζεται, «κανένας για παράδειγμα δεν γνωρίζει ότι στο Ισλάμ απαγορεύεται ο φόνος ενός αθώου ανθρώπου (Κοράνι 6:151, 5:32, 17:33), είτε αυτός είναι πιστός είτε άπιστος, είτε είναι κάποιος ξένος, είτε ο ίδιος μας ο εαυτός».

Αποσιωπά όμως ο συγγραφέας και αποκρύπτει το γεγονός, ότι στο Κοράνιο υπάρχουν πάμπολλα άλλα χωρία, που δεν συνηγορούν με τις παρά πάνω θέσεις του Κορανίου, (6:151, 5:32, 17:33), αλλά απεναντίας μάλιστα προτρέπουν στον φόνο και την εξολόθρευση των απίστων.

Παραθέτουμε μερικά: «Ω προφήτη! Παρότρυνε τους πιστούς στον πόλεμο. Αν υπάρχουν είκοσι από σας που υπομονετικά επιμένουν, θα νικήσουν διακόσιους και αν από σας είναι εκατό, θα νικήσουν χίλιους από τους απίστους…» (Σούρα 8, εδαφ.65). «Ο Αλλάχ δεν συγχωρεί, όποιον λατρεύει συνέταιρο μ’ Αυτόν» (Σούρα 4, εδαφ.48). Αφού ο Αλλάχ δεν συγχωρεί εκείνους που πιστεύουν σε άλλο Θεό, τι πρέπει να κάμουν οι πιστοί του; Ασφαλώς να εξοντώσουν όσους λατρεύουν «συνεταίρους» του Αλλάχ!

«Και να πολεμάτε για χάρη του Αλλάχ όσους σας πολεμούν, αλλά μην ξεπερνάτε τα όρια, γιατί ο Αλλάχ δεν αγαπά τους παραβάτες» (Σούρα 2, εδαφ.190). «Φονεύετέ τους, όπου τους βρίσκετε και διώχτε τους, από κει που σας έδιωξαν [….] Αν όμως σας πολεμήσουν, σκοτώστε τους. Τέτοια είναι η τιμωρία των απίστων» (Σούρα 2, εδαφ.191). «Αν όμως σταματήσουν, τότε βέβαια, ο Αλλάχ είναι πολυεπιεικής, πολυεύσπλαχνος» (Σούρα 2, εδαφ.192).

«Πολεμάτε τους ώσπου να μην σας καταδιώξουν στην ειδωλολατρία και να υπερισχύσει η Πίστη στον Αλλάχ. Αν όμως σταματήσουν τη δράση τους, τότε να μην κάνετε πόλεμο παρά ενάντια στους άδικους» (Σούρα 2, εδαφ.193).

«Και όταν οι απαγορευμένοι μήνες έχουν περάσει, τότε (πολεμάτε και) σκοτώνετε τους ειδωλολάτρες, οπουδήποτε κι αν τους βρείτε, και συλλάβετέ τους και πολιορκείστε τους και στήστε τους παγίδες με κάθε (πολεμικό) στρατήγημα. Αν όμως μετανιώσουν και διατηρήσουν την τακτική προσευχή κι εφαρμόσουν (τακτική) ελεημοσύνη, τότε αφήστε τους ελεύθερους. Γιατί ο Αλλάχ είναι πολυεύσπλαχνος, πολυεπιεικής» (Σούρα 9, εδαφ.5). Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ασφαλώς εξόντωση των «απίστων» και τίποτε λιγότερο! Ότι οι «άπιστοι», ως άξιοι θανάτου(!) δεν έχουν δικαίωμα ζωής και άρα ούτε ως ανθρώπινα όντα πρέπει να λογίζονται.

«Πολυεπιεικής» είναι ο Αλλάχ, μόνον όταν υποταχθούν οι «άπιστοι» στο Ισλάμ! Αν όλα αυτά δεν είναι σκέτος φασισμός, τότε τι είναι; Αλλά μήπως δεν είδαμε να εφαρμόζεται στην πράξη μέχρι και σήμερα η φρικτή και απάνθρωπη αυτή διδασκαλία του Ισλάμ; Η ανθρωπότητα βιώνει σήμερα τη φρίκη της γενοκτονίας χριστιανικών πληθυσμών στις χώρες της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής.

Παρά κάτω γράφει: «Λέει ο Αλλάχ στο Ιερό Κοράνι: ‘(θυμηθείτε) όταν ο Κύριος σου είχε εμπνεύσει τους αγγέλους: {Εγώ είμαι μαζί σας. Δώστε σταθερότητα σ’ όσους πιστεύουν, θα εγκαταστήσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων και πλήξτε πάνω από τον αυχένα τους και χτυπήστε τις άκρες απ’ τα δάχτυλα τους}.» (Κοράνι, 8:12).

Ισχυρίζεται ότι το χωρίο αυτό, (όπως και άλλα παρόμοια), θα πρέπει να το δούμε και να το ερμηνεύσουμε στην ιστορική του συνάφεια, σε πολεμικές αναμετρήσεις, (συγκεκριμένα στη μάχη του Μπάντρ), του Μωάμεθ με τους ειδωλολάτρες.

Αλλά γιατί πρέπει να δώσουμε μια τέτοια ερμηνεία, αφού το Κοράνιο, κατά την πίστη του Ισλάμ, είναι βιβλίο ουρανοκατέβατο, άναρχο και αιώνιο, με διαχρονική αξία, και επομένως όσα γράφονται σ’ αυτό ισχύουν παντού και πάντοτε;

Μπορεί το Κοράνιο να λέει άλλα για την εποχή που έζησε ο Μωάμεθ και άλλα να ισχύουν στην εποχή μας; Μ’ αυτό τον ισχυρισμό του δεν καθιστά άραγε το Κοράνιο ανακόλουθο και μη εφαρμόσιμο σε κάθε εποχή;

Και εν πάσει περιπτώσει, ποιος θα αποφασίσει, πότε και πως θα εφαρμοστεί το παρά πάνω χωρίο και άλλα συναφή; Και πως μπορούμε να δεχθούμε ότι το Κοράνιο είναι θεόπνευστο και προφητικό βιβλίο, όταν περιέχει χωρία, τα οποία γίνονται αιτία για τη σφαγή μυριάδων αθώων ανθρώπων;

«Ο τρόμος στις καρδιές των απίστων», στο παρά πάνω κορανικό απόσπασμα είναι μια πραγματικότητα που την ζουν όσοι μη μουσουλμάνοι θελήσουν να ζήσουν σε χώρες, όπου κυριαρχεί ο νόμος της ισλαμικής σαρίας, όπως η Σαουδική Αραβία, τα Αραβικά Εμιράτα και οι χώρες της βορείου Αφρικής.

Και τούτο διότι απαγορεύεται οποιαδήποτε θρησκευτική εκδήλωση εκτός του Ισλαμισμού. Απαγορεύεται η λειτουργία χριστιανικών ναών, η ελεύθερη τέλεση θρησκευτικών καθηκόντων, τα μη μουσουλμανικά θρησκευτικά σύμβολα, όπως ο Σταυρός, το να κάνει κανείς το σημείο του Σταυρού και πολλά άλλα με αυστηρές ποινές στους παραβάτες.

Πως όμως μπορεί ο Αλλάχ, που υποτίθεται ότι είναι Θεός αγάπης, δικαιοσύνης και ελευθερίας, να παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στις παρά πάνω χώρες, όπου βιώνεται το αυθεντικό Ισλάμ;

Πως εξηγείται ο πανανθρώπινος κώδικας ηθικής και οι περί δικαίου ανθρώπινες νομικές διατάξεις που υπερασπίζονται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, να είναι πιο ανθρώπινες από τον «θεϊκό» νόμο του Κορανίου; Αυτά δεν μας τα αναλύει ο μουσουλμάνος «απολογητής» του Ισλάμ!

Επίσης, τι σημαίνει η παρά πάνω προτροπή του Αλλάχ, «να πλήξουν τους απίστους πάνω από τον αυχένα τους και να χτυπήσουν τις άκρες απ’ τα δάχτυλά τους»; Εδώ δεν επιτάσσεται ξεκάθαρα ο αποκεφαλισμός των απίστων, δηλαδή αθώων ανθρώπων, που το μόνο τους «αμάρτημα» είναι ότι δεν δέχονται να σπασθούν την πίστη στο Ισλάμ;

Πως εξηγείται ακόμη, να επιβάλλεται στις χώρες, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, η ποινή του θανάτου στους μουσουλμάνους εκείνους, που θα απαρνηθούν την πίστη στο Ισλάμ; Δεν είναι αυτός φόνος αθώων ανθρώπων, των οποίων το «έγκλημα» είναι ότι αρνούνται να είναι μουσουλμάνοι;

Παρά κάτω γράφει: «Και πολεμάτε για χάρη του Αλλάχ όσους σας πολεμούν αλλά μη ξεπερνάτε τα όρια επειδή ο Αλλάχ δεν αγαπά τους παραβάτες» (Κοράνι, 2:190). Ποιος καθορίζει τα όρια του πολέμου και της βίας; Υπάρχει στις μέρες μας νομική διάταξη, ή εθιμικό δίκαιο που να διατάζει τον πόλεμο κατά «απίστων», ή ιδεολογικά αντιθέτων;

Ασφαλώς όχι! Αν σ’ όλα τα σύγχρονα κράτη, (εκτός αυτών όπου κυριαρχεί η θεοκρατία του Ισλάμ), ισχύει η αρχή της ανεξιθρησκείας και το σύγχρονο πολιτισμένο ανθρώπινο δίκαιο απαγορεύει την διά της βίας επιβολή κάποιας πίστεως, πως είναι δυνατόν να την επιτρέπει το «θεϊκό δίκαιο» του Κοράνιου;

Παρά κάτω γράφει: «Και αν κανείς απ’ τους ειδωλολάτρες σου ζητήσει άσυλο, παραχώρησε του το, ώστε να μπορεί να ακούει τα Λόγια του Αλλάχ και έπειτα συνόδεψε τον (σε μέρος) όπου μπορεί να έχει ασφάλεια. Και αυτό επειδή είναι ένας λαός που αγνοεί» (Κοράνι, 9:6)».

Μπορεί να μας αποδείξει έστω και μια περίπτωση εφαρμογής αυτού του «μεγαλόψυχου» κορανικού χωρίου; Δεν εφαρμόστηκε ποτέ, διότι το συγκεκριμένο χωρίο αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση «μεγαλοψυχίας», σε αντίθεση με πληθώρα άλλων χωρίων, τα οποία διατάσσουν την δια της βίας μεταστροφή των «απίστων» στο Ισλάμ, όπως μνημονεύσαμε παρά πάνω.

Η τραγική πραγματικότητα στην επί δεκατρείς αιώνες ιστορία του Ισλάμ είναι ότι ο μόνος τρόπος να γλυτώσουν οι άπιστοι το θάνατο είναι, να ασπασθούν το Ισλάμ! Επί πλέον όποιος δεχθεί να αλλαξοπιστήσει, αναβαθμίζεται κοινωνικά. Ακόμα και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου χριστιανοί, όταν γίνουν μουσουλμάνοι, τους χαρίζεται οποιαδήποτε ποινή, όπως στην περίπτωση του πατέρα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνας, ο οποίος σκότωσε κάποιον τούρκο και για να γλυτώσει την ποινή του, εξισλαμίστηκε!

Ακόμα και σήμερα αυτό γίνεται στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Αντίθετα όποιοι αρνούνται να ασπασθούν το Ισλάμ θεωρούνται «εχθροί του Αλλάχ» και οι μεν άνδρες θανατώνονται με τον πλέον οικτρό τρόπο, οι δε γυναίκες γίνονται «σκλάβες του σεξ», όπως οι γυναίκες των Γιεζίντι, τις οποίες πωλούν για δέκα δολάρια τη μία!

Ας μη λησμονούμε επίσης και μια άλλη «μεγαλοψυχία» του Ισλάμ, αυτή της ανοχής των μονοθεϊστών, (Χριστιανών και Εβραίων), με αντάλλαγμα δυσβάστακτη φορολογία, με αποκορύφωμα τον «κεφαλικό φόρο», ή τον «φόρο αίματος», όπου για να έχουν το δικαίωμα της ζωής, τους άρπαζαν οι μουσουλμάνοι, εκτός από τα υλικά αγαθά τους και τα αρσενικά παιδιά τους, τα οποία μετέβαλλαν σε γενίτσαρους και τα κορίτσια τους, για να γεμίζουν τα χαρέμια τους! Αυτή είναι η «μεγαλοψυχία» του Κορανίου!

Παρά κάτω ο συντάκτης, θέλοντας να παρουσιάσει το Ισλάμ ως «φιλειρηνικό», προσπαθεί να αποδείξει ότι οι σύγχρονοι μουσουλμάνοι τρομοκράτες του ISIS και άλλοι, είναι «αιρετικοί», «Χαριτζίτες», διότι παρερμηνεύουν και παραχαράσσουν το αληθινό νόημα των κορανικών χωρίων: «Οι σημερινοί τρομοκράτες, όλοι αυτοί που ερμηνεύουν το Ιερό Κοράνι με βάση τις δικές τους ακραίες απόψεις και σκοτώνουν αθώους ανθρώπους στο όνομα του Ισλάμ και του τζιχάντ, όλοι αυτοί αποκαλούνται και αυτοί Χαριτζίτες, διότι ομοιάζουν στον φανατισμό και στις ακρότητες με τους χαριτζίτες της παλιάς εποχής. Ο ίδιος μάλιστα ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε πει όπου τους βρούμε, να τους σκοτώνουμε».

Ωστόσο αν οι τζιχαντιστές τρομοκράτες του ISIS, οι μαχητές του «Ισλαμικού κράτους», οι οποίοι αιματοκυλούν τις χώρες της Μέσης Ανατολής, είναι «αιρετικοί» και αντίθετοι με το Κοράνιο, γιατί οι «ορθόδοξοι» μουσουλμάνοι δεν αναλαμβάνουν αγώνα εναντίον τους; Γιατί δεν συντάσσονται με τους Ρώσους μαχητές, που πολεμούν στη Συρία και στο Ιράκ, για να τους εξουδετερώσουν; Γιατί οι μουλάδες στην Ευρώπη και στην Αμερική δεν τους αποκηρύσσουν;

Και το χειρότερο: Γιατί ανακηρύσσουν ως «μάρτυρες» τους «καμικάζι» μουσουλμάνους, που γίνονται δολοφόνοι αθώων ανθρώπων; Γιατί οι μουλάδες στη χώρα μας, (όπως αποδείχτηκε δημοσιογραφικά), κηρύσσουν το ένοπλο Τζιχάντ; Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί και εφαρμοστεί το παράγγελμα του μουσουλμάνου δασκάλου Τάκιου’ντ-ντίν Άχμεντ ιμπν Ταϊμίιγια: «“Ζητήστε απ’ τον Αλλάχ ασφάλεια και ειρήνη αλλά εάν συμβεί και συναντηθείτε με τον εχθρό, τότε δείξτε δύναμη και θυμηθείτε ότι ο Παράδεισος βρίσκεται υπό τη σκιά του ξίφους.” (Sahih Muslim;)»;

Τι σημαίνει ότι «ο Παράδεισος βρίσκεται υπό τη σκιά του ξίφους»; Ποια «φιλειρηνική» ερμηνεία μπορούμε να δώσουμε σε αυτό το δαιμονικό παράγγελμα, το οποίο δεν εξοντώνει μόνο αθώους ανθρώπους, αλλά και μουσουλμάνους, οι οποίοι σκοτώνονται για να σκοτώσουν, προκειμένου «να πάνε στον παράδεισο»;

Το συμπέρασμα από όλα όσα παρά πάνω παραθέσαμε είναι, ότι η περί Τζιχάντ διδασκαλία του Κορανίου δεν είναι αυτή, την οποία επεχείρησε να μας δώσει ο συντάκτης, αλλά εντελώς διαφορετική.

Είναι μια διδασκαλία ωμής βίας και ολοκληρωτικής εξαφανίσεως των απίστων, (μη μουσουλμάνων). Η διδασκαλία αυτή αποτελεί δόγμα πίστεως, που πρέπει να δονεί και να συνέχει την ψυχή του κάθε αληθινού μουσουλμάνου.

Τα κορανικά αποσπάσματα που παραθέσαμε, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας, αλλά πείθουν τον μη μουσουλμάνο αναγνώστη, ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότης ειρηνικής συμβιώσεως, (όπως αφελώς νομίζουν οι θιασώτες του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού), με τους πιστούς του Αλλάχ, οι οποίοι οφείλουν κατ’ επιταγήν του να διεξάγουν συνεχή και ολομέτωπο αγώνα για την παγκόσμια επικράτηση του Ισλάμ.

Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι κατά το Κοράνιο ο φόνος των απίστων δεν είναι έργο των μουσουλμάνων, αλλά προέρχεται ουσιαστικά από τον ίδιο τον Αλλάχ, ο οποίος ευλογεί τον αγώνα των πιστών του.

Πράγμα που δείχνει, ότι ο Μωάμεθ φρόντισε να δώσει στο φρικτό αμάρτημα του φόνου θεολογική κατοχύρωση, ώστε οι πιστοί του Αλλάχ να επιδίδονται στα εγκλήματά τους με ήσυχη τη συνείδησή τους, χωρίς αναστολές.

Κλείνοντας την σύντομη απάντησή μου στο κείμενο του μουσουλμάνου «ιεραποστόλου» Ali al – Yunani, θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου για το θράσος του κυρίου αυτού, αλλά και όσων θέλουν να μας παρουσιάσουν το Ισλάμ ως «θρησκεία αγάπης και ειρήνης».

Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες δε χρειαζόμαστε κανέναν σύγχρονο μουσουλμάνο να μας διδάξει, τι εστί Ισλάμ. Μας το διδάσκει ξεκάθαρα η μακραίωνη ιστορία μας, παρουσιάζοντάς μας, όχι θεωρίες και διφορούμενες ερμηνείες, αλλά πραγματικά τραγικά γεγονότα, τα οποία έχουμε υποστεί από αυτή τη «θρησκεία της αγάπης και της ειρήνης».

Αυτή μας παρουσιάζει, με κάθε ρεαλισμό τις φρικαλεότητες των μουσουλμάνων εναντίον του υπόδουλου λαού μας και των άλλων βαλκανικών χριστιανικών λαών, καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκικής δουλείας, κατά την οποία εφαρμόζονταν το «θεϊκό» Κοράνιο και το «θείο» δίκαιο της σαρίας!

Μας το βεβαιώνουν τα ποτάμια των αιμάτων των Νεομαρτύρων και Εθνομαρτύρων μας, οι οποίοι βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν από το «φιλειρηνικό» Ισλάμ!

Γι’ αυτό θα παρακαλούσαμε τον κ. Ali al – Yunani να στρέψει αλλού την «ιεραποστολική» του προσπάθεια.

Στην Ευρώπη, η οποία δεν έζησε την φρίκη του «φιλειρηνικού» Ισλάμ και γι’ αυτό όχι απλά την ανέχεται, αλλά και γίνεται αρωγός της για την ισλαμοποίησή της!

Εδώ δεν υπάρχει χώρος για ισλαμική «ιεραποστολή»!