Παρασκευή 2 Αυγούστου 2019

Μάνα....Πονάω! Βοήθησε με..(π. Σπυρίδων Σκουτής)



Η νηστεία είναι πράξη αγάπης προς το πρόσωπο της Παναγίας , ανάγκη για προσωπική θεραπεία και πόθο για Θεό.


Τα υπόλοιπα είναι εκτροχιασμοί και εκπτώσεις που δεν χρειάζεται καν να τα αναλύσουμε. Στην άσκηση μπαίνει όλος ο άνθρωπος. Όταν μιλάμε για νηστεία μιλάμε για γονάτισμα των αισθήσεων : Για πείνα, αγρυπνία, προσευχή , για στέρηση των υλικών αγαθών προς τέρψη των ουρανίων απολαύσεων. Η άσκηση είναι το εμβόλιο για να χτυπήσουμε την αρρώστια των παθών. Η νηστεία ΟΛΩΝ των αισθήσεων είναι μεταμόρφωση του ανθρώπου σε προτύπωση του Νυμφίου , σε ομοίωμα των Αγίων και των Αγγέλων. Νηστεύω για να πω ΟΧΙ στα επίγεια και ΝΑΙ στα επουράνια. Η νηστεία είναι ερωτικός πόθος για ουρανό. Άσκηση για να γίνω ουρανοπολίτης.

Πολλές φορές λένε οι άνθρωποι: Δεν κατακρίνω, οπότε δεν χρειάζεται να νηστέψω. Ο αγώνας δεν μπαίνει σε καλούπια. Άλλο η αναλογία της ασκήσεως εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας, ένα θέμα το οποίο θα εξετάσει ο πνευματικός πατήρ και άλλο κάνω ό,τι με βολεύει και να μετατρέψω τη νηστεία σε ένα θρησκευτικό καθήκον με δικαίωση του εγωϊσμού μου.

Κουβέντες του στυλ θα νηστέψω όπως θέλω , πιστεύω όπως θέλω, δεν χρειάζεται εκείνο και το άλλο δείχνουν μια αγάπη σε πτώση. Η αγάπη προς τον Θεό δεν μπαίνει σε μπουκάλια και βαθμολογίες ή αγαπάμε ή όχι, ή θέλουμε να σωθούμε ή όχι.

Δεκαπέντε ημέρες σαν σκαλοπάτια να έρθω να παρακαλέσω τη μητέρα του Θεού και δική μου. Παρακαλούμε την Παναγία διότι την έχουμε ανάγκη. Χωρίς εκείνη δεν μπορούμε, είμαστε ορφανοί και απροστάτευτοι. Η μόνη που μπορεί να παρακαλέσει τον Υιό της για τη δική μας σωτηρία. Η μόνη που ως στοργική μητέρα αγκαλιάζει και θεραπεύει κάθε ανθρώπινο πόνο.

Παρακαλάμε για μετάνοια …..ούτε για υγείες και χρόνια ζωής , ούτε για υλικά αγαθά, ούτε τίποτα. Θέλουμε σωτηρία και αυτό θα γίνει μόνο από τον δρόμο της μετάνοιας. Το πώς θα γίνει θα το κρίνει ο Κύριος, με υγεία, δοκιμασία, πόνο, σταυρό, ευλογία… Ό,τι θέλει αρκεί να σωθούμε…

Χρειαζόμαστε την Παναγία για να γίνει η αδυναμία μας δύναμη, για να γίνει το δάκρυ χαμόγελο. Για να γίνει η πτώση Ανάσταση.

Πάμε στον Ναό αυτές τις μέρες για να τη συναντήσουμε και να πέσουμε στην αγκαλιά της. Να κλάψουμε, να ουρλιάξουμε, να της πούμε τα πάντα. Να της δώσουμε την πληγωμένη μας καρδιά που την έχουμε πληγώσει με την αμαρτία μας και αυτή ως μητέρα θα μας βοηθήσει.

Πάμε στον Ναό για να φωνάξουμε : “Μάνα πονάω , πονάει το παιδί σου , θέλω βοήθεια σε χρειάζομαι”...

Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...Μέσα από τη σχέση μαζί της νιώθουμε περισσότερο παιδιά και αυτό μας βοηθάει πολύ στην πνευματική μας ζωή…

Αυτό το όμορφο ένστικτο, όπως όταν ήμασταν παιδιά ...Όταν πέφταμε η πρώτη λέξη ήταν και το καλύτερο κάλεσμα…. “Μαμά!!!”

Τι όμορφος ψαλμός...Σαν ακτίνα του ήλιου στα σκοτεινά δωμάτια της καρδιάς μας.

«Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξει τας πράξεις ενώπιόν των Αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχοι».

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2019

«Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» π.Σπυρίδων Σκουτής

Πολλές φορές αγανακτούμε με τον εαυτό μας και γενικότερα με την πορεία μας στην πνευματική ζωή.
Το σημαντικό ερώτημα που ταλανίζει τον εσωτερικό μας κόσμο είναι «Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» από κει και πέρα αρχίζει η πτώση, η απογοήτευση και μερικές φορές η εγκατάλειψη και ο εσωτερικός ακρωτηριασμός.
Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν συνταγές που κάποιος θα μας πει ότι είναι ωραίες και κερδίζουν το βραβείο. Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής σχέση με τον Θεό αυστηρά προσωπική. Ένα ταξίδι που δεν σταματάει , ένα φως που δεν σβήνει τουλάχιστον από την πλευρά του Θεού.
Χρειάζεται αγώνας σε όλα τα μέτωπα, να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όχι απλά ένα μέρος αυτής. Να ζητάμε στην προσευχή μας τον ίδιο τον Χριστό και όχι κάτι από Εκείνον για να καλύψουμε κάποιες υλικές ανάγκες κάποιας περιόδου της ζωής μας. Να ανοιχτούμε στο θέλημα Του , και όχι να απαιτούμε το δικό μας θέλημα και μάλιστα να θέλουμε και τον Θεό συνένοχο σε αυτό.

Η πνευματική αλλοίωση είναι υπόθεση του Θεού και όχι δική μας, μέσα φυσικά από τη δική μας συνέργεια και όχι μέσα από κάποιο ατομικό κατόρθωμα. Ο αγώνας δεν θα σταματήσει, ακόμα και μέχρι την τελευταία μας πνοή θα παλεύουμε για μετάνοια και αγάπη.
Δεν χρειάζεται απογοήτευση ιδιαίτερα όταν πέφτουμε συχνά στο ίδιο αμάρτημα, αλλά θάρρος και ελπίδα που θα αντλήσουμε από την αγκαλιά του Θεού. Εκεί είναι το λιμάνι του ανεφοδιασμού για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες μάχες.
Πρέπει να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Χρειάζονται αγώνες, δάκρυα
και διαρκής μετάνοια για να έρθει η πνευματική αλλοίωση μέσα στο πλαίσιο της υπομονής, χωρίς όμως χρονικά περιθώρια. Στη μάχη για την αγάπη του Θεού δεν βάζουμε όρους και χρόνους, βάζουμε την επιθυμία μας, την αποφασιστικότητά μας και την καρδιά μας και τρέχουμε στην αγκαλιά Του. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζει Εκείνος.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Η ΑΓΑΠΗ-Προσεγγίσεις στο μυστήριο του Θεού» του Επισκόπου Αχελώου κ.κ.Ευθυμίου Στυλιανού και απαντάει σε όσους παραπονιούνται γιατί δεν βλέπουν κανένα άμεσο αποτέλεσμα από τη βίωση του χριστιανικού τρόπου ζωής.

«Αδερφοί μου, το σίδερο δεν κοκκινίζει από τη μία στιγμή στην άλλη. Πρέπει να μείνει αρκετά μέσα στο πυρωμένο καμίνι, μέσα στην πηγή της φλόγας, κοντά στην καρδιά της φωτιάς….
Η μεταπτωτική, σκοτεινή, σκληρή και άκαμπτη φύση μας δεν θα αλλοιωθεί, παρά αφού παραμείνει πολύ καιρό κοντά στην καρδιά του Θεού, κοντά στην πηγή του θεϊκού πυρός.
Εμείς βέβαια δεν είμαστε ικανοί να επικοινωνούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό, όπως ο θεόπτης Μωϋσης. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε οριστικά την αγάπη του Θεού και να βιώνουμε αποφασιστικά τον τρόπο ζωής του Θεού, με το πρόσωπο μας στραμμένο πάντοτε προς το φωτεινό πρόσωπο του Θεού. Και η αλλοίωση θα έλθει. Όχι βέβαια αμέσως, αλλά ύστερα από πολύ καιρό. Οι άνθρωποι δεν γίνονται Άγιοι από τη μία στιγμή στην άλλη.
Οι Άγιοι είναι ώριμοι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Είναι καρποί υπομονής, αγώνων και αγιασμού μιας ολόκληρης ζωής. Οι Άγιοι έμειναν κοντά στην καρδιά της θεϊκής φωτιάς , όχι μόνο σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες . Αλλά σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνια. Και τελικά ας μη λησμονούμε: Η αλλοίωση μας δεν θα είναι δικό μας επίτευγμα. Θα είναι «αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου». Καλό αγώνα

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2019

Συγκεκριμένος Θεός ή απρόσωπη δύναμη; (π. Δ. ΜΠΟΚΟΣ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ )

Πολὺ τῆς μόδας ἔγιναν στὴν ἐποχή μας καὶ θεωροῦνται μοντέρνες ἰδέες τὰ θολά, βαλτωμένα ἀπόνερα πολὺ παλιῶν θρησκευτικῶν θεωριῶν γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ποιά εἶναι ἡ σημασία του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ νὰ μιλάει κανεὶς σήμερα μὲ τοὺς «παρωχημένους» ὅρους Χριστός, Παναγία, Ἁγία Τριάδα, προσευχή, ἄγγελος, δαίμονας, διάβολος, ἅγιος, θαῦμα, Θεὸς καὶ μάλιστα Θεός-πρόσωπο, εἶναι πολὺ ξεπερασμένο. Ἀντιθέτως ἂν πεῖ τὶς μαγικὲς λέξεις ἀνώτερη ἢ ἀπρόσωπη δύναμη, συμπαντικὴ ἢ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἐνέργεια, προσωπικὴ αὔρα, διαλογισμός, γιόγκα, ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία κ. λ. π., εἶναι εὐθυγραμμισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν προοδευτική, κουλτουριάρικη διανόηση, πού, νομίζοντας ὅτι ἔχει ἐξελιχθεῖ καὶ φθάσει σὲ ἀνώτερη «γνώση», περιφρονεῖ ὁτιδήποτε δὲν ἀνήκει στὴ «γνώση» αὐτή.


Ἀλλὰ τί σημαίνει ἀπρόσωπη δύναμη; Μιὰ δύναμη ποὺ δὲν προσωποποιεῖται σὲ μιὰ συγκεκριμένη ὀντότητα. Μιὰ οὐσία, μιὰ φύση ποὺ δὲν ὑλοποιεῖται σὲ μιὰ ἰδιαίτερη ἐνσυνείδητη μορφή, δὲν «ὑποστασιάζεται» σὲ πρόσωπο, ὅπως λέει ἡ θεολογικὴ γλώσσα, δὲν ἀποτελεῖ μιὰ αὐτοτελῆ ὕπαρξη. Συνεπῶς δὲν ἔχει τὰ γνωρίσματα, τὶς ἰδιότητες ἑνὸς διακεκριμένου ὄντος. Δηλαδὴ δὲν ἔχει καμμιὰ συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ της. Δὲν ξέρει ὅτι ὑπάρχει, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ. Εἶναι ὑποταγμένη στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση της. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία νὰ κινηθεῖ ἔξω ἀπὸ αὐτούς, νὰ ἐνεργήσει, νὰ κάνει κάτι διαφορετικό. Δὲν ἔχει προσωπικὴ θέληση, οὔτε προσωπικὰ συναισθήματα ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο προσωπικὸ χαρακτηρίζει μιὰ χωριστὴ ὕπαρξη.


Ἂς τὸ δοῦμε, γιὰ πιὸ εὔκολα, σὲ μιὰ φυσικὴ δύναμη. Ἂς πάρουμε τὴν ἐνέργεια σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς γνωστές της μορφές, π. χ. τὸν ἠλεκτρισμό. Γεμίζει τὸν φυσικὸ κόσμο, χωρὶς νὰ ὑλοποιεῖται σὲ μία συγκεκριμένη, ξεχωριστή, συνειδητὴ ὕπαρξη, ποὺ νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σκέφτεται, νὰ αἰσθάνεται, νὰ γνωρίζει ἄλλα ὄντα, νὰ ἔρχεται σὲ σχέση μαζί τους, νὰ ἀγαπᾶ ἢ νὰ μισεῖ. Ὅποιος τὸ ἰσχυρισθεῖ αὐτὸ θὰ θεωρηθεῖ ἀμέσως ἠλίθιος. Ἐκδηλώνεται μόνο ὅπως ἐπιβάλλουν οἱ φυσικοὶ νόμοι ποὺ τὴν διέπουν. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία οὔτε θέληση νὰ πράξει κάτι ποὺ δὲν ἐντάσσεται στοὺς νόμους αὐτούς. Δὲν ἔχει συνείδηση τῆς ὕπαρξής της, δηλαδὴ δὲν ξέρει κὰν ὅτι ὑπάρχει σὰν οὐσία ἢ ἐνέργεια. Εἶναι μιὰ τυφλὴ δύναμη. Ὅποιος μπορεῖ νὰ ἐλέγξει τοὺς φυσικοὺς νόμους, μπορεῖ νὰ ρυθμίσει καὶ τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργεῖ ὁ ἠλεκτρισμός. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσει τὸν ἠλεκτρισμὸ καὶ τοῦ ὑπαγορεύει μὲ τί τρόπο θὰ ἐκδηλώνεται. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔλεγχος τῶν φυσικῶν νόμων, ὁ ἠλεκτρισμὸς δρᾶ τυφλὰ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕρμαιο τῆς ἀπρόσωπης δύναμής του (π. χ. κεραυνός). Δὲν μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ κάποια εὐσπλαχνία ἐκ μέρους μιᾶς ἀδυσώπητης τυφλῆς δύναμης.


Τί σημαίνει προσωπικὴ ὕπαρξη; Νὰ ὑπάρχει κάποιος μὲ συγκεκριμένη ὀντότητα. Νὰ ἔχει συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του. Νὰ νοιώθει, νὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει. Νὰ γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ, «εἶμαι ὁ τάδε». Νὰ εἶναι πρόσωπο, προσωπικότητα. Νὰ σκέφτεται, νὰ θέλει, νὰ μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει ἐλεύθερα, εἴτε γιὰ τὸ καλό του εἴτε γιὰ τὸ κακό του. Νὰ ἔχει συναισθήματα, νὰ μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει ἢ νὰ μισήσει. Νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σχετισθεῖ κατὰ βούλησιν μὲ ἄλλα συνειδητὰ ὄντα, νὰ κινηθεῖ πρὸς αὐτὰ ἢ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κοντά τους. Νὰ ἔχει ὅλα τὰ γνωρίσματα μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει ἐνσυνείδητη αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ της.


Τέτοια ὅμως ὕπαρξη ἐνσυνείδητη, προσωπικὴ ὄχι ἀπρόσωπη, εἶναι καὶ ὁ Θεός, ὅπως μᾶς τὸν φανέρωσε ὁ Χριστός. Ἔχει ἀπόλυτη συνείδηση ὅτι ὑπάρχει. Εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐνεργήσει ὅπως θέλει. Δὲν ὑποτάσσεται παρὰ τὴ θέλησή του σὲ κανένα τυφλὸ νόμο. Ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀγαπάει καὶ μάλιστα ἀπέραντα. Γνωρίζει τὸν ἄνθρωπο, μπορεῖ καὶ θέλει νὰ σχετίζεται μαζί του καὶ μάλιστα τὸν προσκαλεῖ σὲ μία, ἐλεύθερη πάντα, πραγματικὴ ἕνωση μαζί του. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνει τὸ δικό του πρόσωπο, τὴ δική του ὕπαρξη, τὴ δική του αὐτοσυνειδησία. Ἀλλὰ δέχεται τὴν ἐνέργεια (ἀγάπη) τοῦ Θεοῦ καί, χωρὶς νὰ χάσει τίποτε ἀπ’ τὴ δική του ἐνσυνείδητη ὀντότητα, βιώνει καὶ μιὰν ἄλλη θαυμαστὴ πραγματικότητα. Σὰν τὸ σίδερο ποὺ θερμαίνεται στὴ φωτιά, ἑνώνεται μὲ τὴν ἐνέργειά της (τὴ θερμότητα) καὶ κοκκινίζει, χωρὶς νὰ παύει ποτὲ νὰ εἶναι σίδερο.


Ἡ ἕνωση ὅμως μὲ μιὰ ἀπρόσωπη τυφλὴ θεότητα, λένε οἱ ὑπέρμαχοί της, σημαίνει νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη μέσα στὴν ἀπρόσωπη ἀνώτερη (;) δύναμη. Ὅπως πέφτει μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανὸ καὶ διαχέεται, χάνεται. Γίνεται ἕνα μαζί του. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἡ σταγόνα παύει νὰ ὑπάρχει ξεχωριστά, νὰ ἔχει προσωπικὴ ζωή, ἐλευθερία, ὀντότητα. Οὔτε ὁ ὠκεανὸς οὔτε ἡ σταγόνα ἔχουν αἴσθηση ὅτι ὑπάρχουν. Ἡ ὁποιαδήποτε ἐνέργειά τους ὑποτάσσεται στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση τοῦ νεροῦ.


Δηλαδή: Ἕνωση μὲ ἀπρόσωπη δύναμη σημαίνει στὸ ἑξῆς οὐσιαστικὰ ἀνυπαρξία γιὰ μένα, ἀπώλεια τῆς αἴσθησής μου ὅτι ὑπάρχω προσωπικά. Γι’ αὐτὸ καὶ προτιμῶ τὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχει ὡς πρόσωπο καὶ μάλιστα τριαδικά. Τὸν Θεὸ ποὺ ξέρει τί τοῦ γίνεται, γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γνωρίζει κι ἐμένα μὲ τὸ ὄνομά μου, μὲ ἀγαπάει, μὲ καλεῖ -χωρὶς νὰ μὲ ἀναγκάζει- κοντά του καὶ μοῦ χαρίζει μιὰ αἰώνια, προσωπική, ἐνσυνείδητη ζωή, πληθωρικὰ γεμάτη ἀπ’ τὸν ὑπέροχο πλοῦτο τῆς δικῆς του ζωῆς. Τὸν ἕνα τριαδικὸ Θεὸ ποὺ κοντὰ σὲ μένα γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα λογικά του πρόβατα, «τὰ καλεῖ κατ’ ὄνομα» καὶ κάνει τὰ πάντα γι’ αὐτά, ὥστε νὰ τὰ συναγάγει εἰς «μίαν ποίμνην».


Εἶναι ἡ μόνη διαθέσιμη προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Πῶς νὰ τὴν ἀπορρίψω;


Γι’ αὐτὸ καὶ «πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα, …καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, …καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, …τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον…». Στὸν τρισυπόστατο προσωπικὸ Θεό, τὸν ὁποῖο ἀνακαλύπτω καὶ συναντῶ, σὲ μιὰ ἀσύγκριτη σχέση ἀγάπης, μόνο μέσα στὴ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μου.




(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 391, Φεβρ. 2016, ἐπηυξημένο)

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019

Ο Χριστός ως πάζλ και η Αθεϊα ως ακαρδία. (π. Σπυρίδων Σκουτής )

Εντυπωσιακές λεπτομέρειες που ανιχνεύεις στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ιδιαίτερα στο στενό σου κύκλο.
Σίγουρα όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα. Θείους, Θείες, γνωστούς γείτονες, φίλους που όλο το χρόνο ειρωνεύονται τον Χριστό, το Πάσχα τους Αγίους αλλά σουβλίζουν αρνί το Πάσχα, πάνε στην Ανάσταση και φεύγουν 00:05'.

Για αυτούς ο Χριστός δεν υπάρχει αλλά υπάρχει το αρνί και η κοιλιά, απίστευτη υποκρισία σε όλο το μεγαλείο. Σου λέει ότι είναι άθεος ή άπιστος ή ότι δεν πιστεύει αλλά θέλει το Πάσχα να φάει και να γλεντήσει για κάτι που ο ίδιος το θεωρεί ανύπαρκτο.
Από τη στιγμή που δεν πιστεύεις, και από την πίστη παίρνεις ό,τι βολεύει τον εγωϊσμό σου, πώς μπορεί να σε χαρακτηρίσει κάποιος αυθεντικό;

Εάν αυτό δεν είναι το μεγαλείο της υποκρισίας και του Φαρισαϊσμού τότε τι είναι;
Όχι αγαπητέ μου αδερφέ, εάν για σένα ο Χριστός δε σημαίνει τίποτα, τότε δεν υπάρχει λόγος την Κυριακή του Πάσχα να σουβλίσεις το αρνί και να πας στην Ανάσταση. Θα μου πεις παράδοση. Ποια παράδοση; Η σταύρωση και η Ανάσταση είναι γεγονός μέγα σωτήριο. Και οι Μουσουλμάνοι έχουν παράδοση αλλά δε βλέπω να τους ακολουθείς. Οπότε από τη στιγμή που δεν πιστεύεις και δεν έχεις σχέση με τον Χριστό τότε καλύτερα εκείνες τις μέρες να γιορτάσεις την ανυπαρξία, τον μηδενισμό και το τίποτα. Τότε δεν θα μπορεί κανένας να σου πει τίποτα, αντίθετα θα είσαι αυθεντικός στο πιστεύω σου και όχι κοσμική μαριονέτα που κάνεις ότι λέει ο κόσμος, άρα ανύπαρκτη προσωπικότητα. Από τη στιγμή που είσαι είρων του καναπέ, οφείλεις να εφαρμόζεις τις θεωρίες σου και όχι να το παίζεις ο μέγας φιλόσοφος χωρίς να έχεις ερευνήσει και βιώσει αυτό που ακολουθείς κοσμικά. Γιατί αφού δεν πιστεύεις ή είσαι άθεος δε μένεις στην ανυπαρξία σου ενώ αυτήν υποστηρίζεις;

Γιατί από τη στιγμή που δεν πιστεύεις και δεν ακολουθείς αυτό τον δρόμο της Αναστάσεως και του Ορθοδόξου βιώματος γιορτάζεις την ημέρα που έχεις το όνομα του Αγίου; Για να παίρνεις δώρα; Αφού για σένα δεν υπάρχει Χριστός, Άγιοι κλπ. Άρα εκμεταλλεύεσαι ένα γεγονός για να τραφεί ο εγωισμός σου και τίποτα άλλο. Τότε πως να λογίζεσαι άνθρωπος και όχι ζώο; Ο Άγιος μαρτύρησε για τον Αναστημένο Χριστό άρα όταν αυτό δεν το αποδέχεσαι τότε να μην δέχεσαι τα Χρόνια πολλά ούτε και να κάνεις γιορτές.
Δηλαδή ο Χριστός και οι Άγιοι υπάρχουν για να παίρνουμε δώρα και να κάνουμε επισκέψεις αλλά σε κουβέντες και πράξεις ειρωνευόμαστε; Άρα έχουμε ένα υποχθόνιο φρόνημα που επιλέγει ότι το συμφέρει για να τραφεί.


Ποιο είναι άραγε το γενικό συνειδητό και πνευματικό υπόβαθρο τέτοιων ανθρώπων;
Είναι ο λεγόμενος Χριστός που τον ΚΟΒΟΥΜΕ και τον ΡΑΒΟΥΜΕ στα μέτρα μας, είναι απλά ένα παζλ που παίρνω όποιο κομμάτι με βολεύει για να περνάω καλά. Δηλαδή ένα μείγμα της προσωπικότητος του Ιούδα, του Φαρισαίου, του Πιλάτου και του Ηρώδη.

Ας δούμε προσεκτικά τα κομμάτια του Παζλ:
Χριστός υπάρχει για να παίρνω δώρα στο όνομα ενός Αγίου που δεν αποδέχομαι.
Χριστός υπάρχει για να ΚΑΝΩ τον γάμο με τα φαγοπότια.
Χριστός υπάρχει για να βαφτίζω το παιδί μου, να κάνω γλέντι και να δίνω το όνομα που μου λένε οι συγγενείς.
Χριστός υπάρχει για να παίρνω άδεια το Πάσχα και να τρώω αρνί.
Χριστός υπάρχει για να πηγαίνω στα μπουζούκια τα Χριστούγεννα, να καλώ συγγενείς στο σπίτι, να γλεντάω και να λέω χρόνια πολλά.
Χριστός υπάρχει για να τον θυμάμαι αν το παιδί μου πάθει καρκίνο ή ατύχημα.
Χριστός υπάρχει όταν δω τον πατέρα μου στην εντατική να ψυχορραγεί για να καλέσω παπά να τον κοινωνήσει μπας και πάει "μαγικά" στον παράδεισο.
Χριστός υπάρχει όταν μου πει ο γιατρός ότι έχω 6 μήνες ζωής και καρκίνο για να τρέξω στα μοναστήρια και στους γέροντες για άνωθεν βοήθεια.

Δηλαδή βλέπω τον Χριστό ως ειδωλολάτρης και παίρνω αυτό που με βολεύει για να μπορώ να ζω στη δική μου υποκρισία και ανυπαρξία.

Αλλά δεν υπάρχει Χριστός ώστε να τον κοιτάξω πραγματικά και να τον συναντήσω όπως είναι. Γιατί ο πραγματικός Χριστός είναι σκάνδαλο μέγα. Λέω ότι είμαι καλός άνθρωπος αλλά δεν πάω να ταπεινωθώ στο μυστήριο της εξομολογήσεως, ώστε να βρω τα χάλια και να βαδίσω στο δρόμο της θυσίας και της αγάπης. Η απάντηση σε όλα αυτά είναι ότι τα λέω στην εικόνα λες και η εικόνα απαντάει, άρα τα λέω στο είδωλο του εγωϊσμού μου διότι θέλει ταπεινή καρδιά η εξομολόγηση. Ο Χριστός ο ίδιος θεμελίωσε το μυστήριο της εξομολογήσεως ώστε ο άνθρωπος να βαδίζει και να αγιάζεται μέσα από τον άνθρωπο δηλαδή τον ιερέα.

Κοιτάξτε στο κοντινό και γενικό σας οικογενειακό, φιλικό ή συγγενικό κύκλο. Οι άνθρωποι που ειρωνεύονται, ή λένε ότι δεν πιστεύουν, έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, ας τα δούμε :
Δεν έψαξαν ποτέ πρώτα σε ερευνητικό και έστω λογικό επίπεδο τι είναι Ορθοδοξία, γιατί παντρεύομαι, γιατί βαπτίστηκα. Τι είναι αυτό που η Ορθοδοξία ομολογεί μετέχοντας στην ενσαρκωμένη αλήθεια που είναι ο Ιησούς Χριστός. Συνήθως σε κουβέντες λένε μισόλογα ακόμα και ιστορικά και όταν πας να τους μιλήσεις δε θεμελιώνουν καμία απάντηση και θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, άσε που έχουν βγάλει και τα συμπεράσματά τους. Είναι τραγικό συνειδησιακά να κάνεις κάτι και να μην ξέρεις γιατί το κάνεις γιατί το βιώνεις και να το κάνεις ιδιαίτερα επειδή το λέει ο κόσμος.

Δεν έχουν ΒΙΩΣΕΙ πραγματικά τι εστί ο δρόμος των Αγίων του Ορθόδοξου βιώματος, και της προσωπικής σχέσης μετά του ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΥ ΘΕΟΥ, δηλαδή αρνούνται κάτι που δεν έχουν βιώσει και παρόλα αυτά έχουν καταλήξει στο τι είναι ορθοδοξία. Γενικά σε άλλα διάφορα θέματα όταν δεν ξέρουν ρωτάνε, ενώ για Θεό η απάντηση είναι: «Θα σου πω εγώ που ξέρω, δεν υπάρχει τίποτα». Τότε πως προέκυψες εσύ; Από το τίποτα;

Παρόλο που έχουν άρνηση και κλειστή καρδιά όταν τους λες "ψάξε και βίωσε τουλάχιστον αυτό που σε βάπτισαν και μετά να το αρνηθείς ελεύθερα, διότι δεν μπορείς να έχεις άποψη για κάτι που δε γνωρίζεις και δε βιώνεις", η απάντηση είναι συνήθως "Δε θέλω, δε χρειάζεται, ξέρω εγώ". Ωραία αφού δε σε ενδιαφέρει γιατί εκμεταλλεύεσαι το γεγονός, το αρνήσαι και το ειρωνεύεσαι; Άρα έχεις κλειστή καρδιά.

Είναι απλά τα πράγματα δεν υπάρχει άθεος. Όπως δεν υπάρχει και αγράμματος με την ουσιαστική έννοια. Αγράμματος είναι αυτός που δεν ξέρει ακόμα τι είναι γράμματα, η ύπαρξη του αγράμματου δεν σημαίνει ότι τα γράμματα δεν υπάρχουν. Ο άθεος πιστεύει τουλάχιστον στο μηδέν, στον άνθρωπο κλπ. Ο άθεος στην ουσία του είναι άκαρδος άνθρωπος με κλειστή καρδιά. Δε δέχεται έναν Θεό που δε γνωρίζει αλλά και δε θέλει να ψάξει κιόλας. Και τον Χριστό να δει μπροστά του θα πει ότι είναι φάντασμα. Εδώ οι Φαρισαίοι παρόλο που είδαν τα θαύματα τον κατηγορούσαν για μαγεία. Όταν λες στον άθεο ότι "ωραία δεν υπάρχει τίποτα, άνοιξε εσύ την καρδιά σου και ψάξε, αν υπάρχει θα σου αποκαλυφθεί εάν δεν υπάρχει τότε μείνε στο πιστεύω σου, η απάντηση είναι συνήθως δε θέλω ή δε χρειάζεται.

Έχουμε πολλούς Αγίους που ήταν ΑΘΕΟΙ αλλά είχαν ανοιχτή την καρδιά τους, τους αποκαλύφθηκε ο Θεός και έγιναν ΘΥΣΙΑ για τον συνάνθρωπο και την ενσαρκωμένη αλήθεια.

Ο άθεος πιστεύει σε έναν ΘΕΟ που είναι ανύπαρκτος και δεν μπορεί να δεχτεί τον Θεό πραγματικά διότι για να δεχτείς τον Θεό πραγματικά πρέπει να έχεις αγάπη και ανοιχτή καρδιά. Αλλιώς δεν μπορεί ο Θεός να μπει στην καρδιά σου διότι τότε θα σου παραβίαζε την ελευθερία που στην έδωσε ως μέγα δώρο ώστε να το διαχειριστείς όπως εσύ επιθυμείς.

Ο άθεος ή ο άπιστος έχουν κάποια συγκεκριμένα μότο: "Δεν τον έχουνε ανακαλύψει αποδεικτικά το Θεό". Τι Θεός θα ήταν αυτός που θα τον είχαμε σε μπουκαλάκια εργαστηρίου; Και ωραία τον αποδείξαμε και λοιπόν; Αν δεν έχω σχέση μαζί του τι Θεός είναι αυτός; Μια ανώτερη δύναμη; Μάλλον της φαντασίας μου που με βολεύει για να κάνω ότι θέλω εις το όνομα κάποιας δύναμης.

Θέλει καρδιά για να δεις τον Χριστό ως Θεό και τη Θυσιαστική του αγάπη ως έξοδο από τη φιλαυτία σου και να την κάνεις προσφορά στον πλησίον σου. Δηλαδή να διαλυθείς, να αγαπήσεις τον εχθρό σου, και να κάνεις την καρδιά σου κομμάτια και να την μοιράσεις στον κόσμο όπως έλεγε και ο Γέροντας Παϊσιος.

Μια φοβερή φράση ΑΘΕΟΥ που άνοιξε αργότερα την καρδιά του:
"Αν ήθελα να υπάρχει Θεός σαν τον Χριστό θα ήθελα να είναι"

Αγαπημένε ΑΘΕΕ, ή ΑΠΙΣΤΕ. Την ώρα που κρατάς το κερί της Αναστάσεως έστω και υποκριτικά να ξέρεις ότι αυτός που αρνήσαι έρχεται ως "μανιακός εραστής θυσιαστικής αγάπης προσωπικά για σένα και χτυπά την πόρτα της καρδιά σου και μάλιστα σου δίνει την ελευθερία να πείς όχι". Όταν έχω τα παράθυρα του σπιτιού μου κλειστά και ζω στο σκοτάδι, είναι τελείως ανώφελο και υποκριτικό να βρίζω τον ήλιο. Άφησε το αναστάσιμο φως να μπεί στην καρδιά σου ...

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2019

Εἰρωνεῖες – «Δὲν εἶδα οὔτε ἕνα Τοῦρκο ποὺ νὰ δείχνει συμπόνια»

Θυμᾶμαι κάποτε, εἶχα μιλήσει σὲ ἕναν τότε μελλοντικὸ ἐρευνητὴ καταγοητευμένο ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν ὀσμανικὴ πραγματικότητα, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Σουλτάνοι μὲ τὸ ποὺ ἐνθρονίζονταν ἐκτελοῦσαν ὅλα τὰ ἀδέρφια τους, κι ὅτι ἡ συνήθεια αὐτὴ ἦταν πολὺ συχνὴ στὴν ὀθωμανικὴ ἱστορία, ἀπὸ τὶς ἀπαρχές της ὣς καὶ τὸν 18ο αἰώνα (δηλαδὴ γιὰ 4 αἰῶνες τουλάχιστον). Ἔτσι, λίγο γιὰ νὰ τὸν κατεβάσω ἀπὸ τὰ σύννεφα καὶ τὸ καλάμι του. Ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔλαβα ἦταν μιὰ κοροϊδία τοῦ στύλ «πώ, πώ, τρομάξαμε». Οὔτε κἂν μιὰ σοφιστικὴ καὶ περίτεχνη ἑρμηνεία, π.χ. πολυπολιτισμική («δὲν συγ-κρίνουμε πολιτισμούς»). Οὔτε κἂν ἕνα κακιασμένο «Κι ἡ Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία τύφλωσε τὸ γιό της!», βρὲ ἀδελφέ. Ἀποκλειόταν ἐκ τῶν πραγμάτων, ἄλλωστε, ἡ ἀμφισβήτηση  τῆς πληροφορίας μου, ὁπότε ἀπέμεινε ὡς λύση διαφυγῆς τὸ πνεῦμα. Αἴ, μὲ τέτοιους ἔχουμε νὰ κάνουμε.

Βλέπω κι ἀλλοῦ στὰ ΜΚΔ μὲ ἀφορμὴ μιὰ γκραβούρα ποὺ δείχνει τὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων μὲ κολυμβητὲς νὰ πέφτουν γιὰ τὸ σταυρό, στὴν Κωνσταντινούπολη (τοῦ 1875! Τόσο νωρίς…), ρεσιτὰλ ἐξύμνησης στὴν προνεοτερικὴ Ὀσμανικὴ Αὐτοκρατορία. Καί «Τι ζυγός ήταν αυτός!» -εἰρωνικά, πάλι. Καὶ «δὲν ἦταν κακὸ τὸ παιδομάζωμα» (ἦταν ψεῦτες καὶ ἠλίθιοι δηλαδή, οἱ δημιουργοὶ τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν τὰ ὁποῖα καταριοῦνται τὸ Σουλτάνο ποὺ προστάζει τὴν διενέργεια παιδομαζώματος), ἀφοῦ ἦταν λαχεῖο τὸ νὰ ἔχεις «έναν δικό σου στο κράτος. Για να ανεβείς ιδίως σε κάποιο αξίωμα του κλήρου βοηθούσε να έχεις ξάδερφο γενίτσαρο«. Τί ὄμορφα.

Στὴν Κωνσταντινούπολη 54 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν πολυπολιτισμικὸ ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων, γνωρίζουμε ὅτι ἔγιναν τὰ παρακάτω:

α’) Ο ιερέας της αγγλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη R. Walsh

«Βάδιζα σε ένα στενοσόκακο. Μπροστά μου προχωρούσε ένας Τούρκος. Ξαφνικά φάνηκε να κατεβαίνει απέναντι ένας Έλληνας. Στάθηκε και κόλλησε την πλάτη στον τοίχο αφήνοντας τόπο για να περάσει ο Οθωμανός. Εκείνος έβγαλε το γιαταγάνι και τον έσφαξε. Ύστερα καθάρισε τη ματωμένη λεπίδα, μπήκε στο διπλανό καφενείο κι’ άναψε τσιμπούκι» σ. 121

Κάθε μέρα διαδραματίζονταν καινούργιες ωμότητες, γράφει ο Walsh. Τα θύματα απαγχονίζονταν σε πόρτες ή σε τοίχους. Πτώματα ακέφαλα έβλεπες στη μέση του δρόμου, ποδοπατημένα και τυλιγμένα στο βόρβορο. Ήταν οι μέρες που γύριζαν τα αποδημητικά όρνια. Γύπες και άλλα σαρκοβόρα πουλιά πετούσαν ολημερίς, έτσι που σκέπαζαν σαν κουνουπιέρα τις περιοχές όπου υπήρχαν πτώματα. Τις νύχτες πάλι κοπάδια από αδηφάγα σκυλιά ούρλιαζαν γύρω από ακέφαλα κουφάρια ή διεκδικούσαν γρυλίζοντας άγρια κάποιο κεφάλι, δαγκώνοντας και γδέρνοντας. Οι Τούρκοι ρίχτηκαν ύστερα με μανία εναντίον των ελληνικών χώρων λατρείας. Άρχισαν στις 17 Απριλίου καταστρέφοντας το ναό του αγίου Ρωμανού και το θαυματουργό Μπαλουκλή…Ακολούθησε ο χαλασμός των εκκλησιών που βρίσκονταν μέσα στην πόλη. Σε μερικές γκρέμιζαν τις σκεπές και τους τοίχους. Σε άλλες κατέστρεφαν στασίδια, αναλόγια, άμφια, εκκλησιαστικά βιβλία. Λίγες μέρες αργότερα εισόρμησαν στο τυπογραφείο του πατριαρχείου. Χτυπούσαν με τσεκούρια τις μηχανές και γέμιζαν τις τσέπες τους με τυπογραφικά στοιχεία. [σημ. 37: στις 12 Ιουνίου 1821 ο πρεσβευτής της Σουηδίας έδινε σε αναφορά…μια συνοπτική εικόνα της τραγωδίας των Ελλήνων της Πόλης: «Η πρωτεύουσα παρουσιάζει ακόμα το ίδιο θέαμα…ομαδική εκτέλεση 450 ανδρών και πολλών παιδιών που η μόνη ενοχή τους είναι πως οι πατεράδες τους γεννήθηκαν στο Μωριά….παντού δολοφονίες Χριστιανών από τον ένοπλο τουρκικό όχλο, που διασκεδάζει..»] σελ. 126

Εκείνες τις μέρες ο Walsh πληροφορήθηκε ότι έφθασαν στην Πόλη σακκιά με 2.500 ζευγάρια αφτιά από τη σφαγή των Ελλήνων της Πάτρας, κι ότι μπορούσε να δει κανείς αυτά τα πολεμικά τρόπαια, στοίβες μπροστά στην πύλη του σεραγιού. «Πίστευα πως ήταν φήμες, ανατολίτικα παραμύθια. Κι ότι αν τέτοια δημόσια έκθεση μπορούσε να γίνει σε περασμένους αιώνες θα ήταν αδύνατο να συνεχίζεται στην εποχή μας αυτό το βάρβαρο έθιμο». Πήρε ένα γενίτσαρο και ξεκίνησε για το σεράι. «Οι δρόμοι παρουσίαζαν πένθιμη εικόνα…Περάσαμε πλάι στο πτώμα ενός αποκεφαλισμένου. Το αίμα έτρεχε ακόμα από τις φλέβες. Γύρω-γύρω ένα κοπάδι σκυλιά καθισμένα στα πισινά τους. Μερικά είχαν κι όλας γλύψει το αίμα, κι όλα μαζί περίμεναν να νυχτώσει για να κατασπαράξουν το πτώμα. Ήταν πεταμένο σε ένα στενό σοκάκι του παζαριού μπροστά σε ένα χασάπικο κι από πάνω του ακριβώς κρέμονταν κρέατα, έτσι που νόμιζε κανείς πως ήταν κομμάτια από το ίδιο το πτώμα. Οι Τούρκοι δρασκέλιζαν αδιάφορα το κουφάρι». Έφθασε στην πύλη του σεραγιού και διαπίστωσε την ακρίβεια της πληροφορίας… «Στις δυο πλευρές της πύλης υπήρχαν δυο στοίβες, σαν μικρά δεμάτια σανού, από κάθε λογής κομμάτια του προσώπου. Τα αφτιά ήταν τρυπημένα και κρέμονταν από σπάγγους. Μαζί με κάθε μύτη είχαν κόψει επίσης το πάνω χείλος και ένα κομμάτι από το μέτωπο. Μαζί με τα πηγούνια υπήρχαν το κάτω χείλος καθώς και μακριά, συνήθως, γενειάδα. Σε μερικές περιπτώσεις ήταν πελεκημένο κάθετα ολόκληρο το πρόσωπο και όλα τα χαρακτηριστικά της μορφής παρέμεναν ανέπαφα. Άλλοτε ήταν χωρισμένα κατά κατηγορίες, ανάλογα με τον ακρωτηριασμό. Εκεί έμεναν κρεμασμένα ώσπου, σαπίζοντας εντελώς, έπεφταν στη λάσπη του δρόμου. Οι Τούρκοι περνούσαν πατώντας τα αδιάφοροι. Τα λείψανα των προσώπων, καθώς βρίσκονταν σε αποσύνθεση, κολλούσαν στα παπούτσια των περαστικών. Έτσι έβλεπες τον Τούρκο να βαδίζει με ένα χείλος ή πηγούνι στις παντούφλες του. Και καθώς ξεπετιόνταν τα ανθρώπινα γένεια, νόμιζες πως τα παπούτσια ήταν φοδραρισμένα με γουναρικά» σελ. 128

Ο Walsh παρακολούθησε στην προκυμαία της Πόλης την πανηγυρική υποδοχή του καπουδάν πασά κατά το γυρισμό του από τις ελληνικές θάλασσες ύστερα από την καταστροφή του Γαλαξιδιού και την αιχμαλωσία των καραβιών… «Δύο τρίκροτα αγκυροβόλησαν ακριβώς απέναντι από τα παράθυρά μου. Με την αυτοκρατορική σημαία και ένα σωρό κρεμασμένους από τα ξάρτια. Κοπάδια γλάροι πετούσαν γύρω από τα πτώματα κρώζοντας. Έμειναν κρεμασμένα τρεις μέρες. Από την αποσύνθεση έπεφταν στη θάλασσα κι εκεί έπλεαν ολόκληρο μήνα, ώσπου τα ρεύματα τα παρέσυραν έξω από το λιμάνι..» σελ. 129

Ο Άγγλος κληρικός συγκέντρωσε από γενίτσαρο της φυλακής του σεραγιού πληροφορίες για τους βασανισμούς των 36 Ελλήνων εμπόρων που είχαν συλληφθεί ύστερα από τα γεγονότα της Χίου. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Είδε να γυμνώνουν εντελώς έναν Έλληνα και να τον κρεμούν ανάποδα. Το αίμα μαζευόταν στο κεφάλι κι ο άνθρωπος πνιγόταν. Σ’ αυτή τη θέση τον χτυπούσαν δύο με κοντοράβδια ώσπου τον άφηναν αναίσθητο ή νεκρό. Έναν άλλο τον κρέμασαν από τα αφτιά σε σιδερένιους γάντζους προσδένοντας στα πόδια του ένα βάρος. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είχαν τόσο παραμορφωθεί, που νόμιζες ότι το στόμα του είχε φθάσει στο μέτωπό του. Είδε να καρφώνουν με ένα εργαλείο βελόνες στις άκρες των δακτύλων κάποιου κρατουμένου, έτσι που οι αιχμές να βγαίνουν πίσω από τα νύχια του. Είδε να ξεβιδώνουν με ειδικό εργαλείο την άρθρωση των καρπών και να τη συστρέφουν, έτσι που το πίσω μέρος του χεριού να παίρνει τη θέση της παλάμης. Είδε να εφαρμόζουν στο μέτωπο Έλληνα κρατούμενου ένα στεφάνι και να το συμπιέζουν βιδώνοντας το σιγά-σιγά πάνω στα μηνίγγια. Στο τέλος, τα μάτια του θύματος έβγαιναν έξω από τις κόγχες. Είδε να εφαρμόζουν στο κεφάλι ενός Έλληνα πυρακτωμένο μεταλλικό φέσι. Είδε να ανάβουν το φούρνο της φυλακής και να σπρώχνουν μέσα τα θύματα ώσπου να καψαλιστούν τα μαλλιά και τα γένεια, και το δέρμα να φουσκαλιάσει και να ξεκολλήσει από το κορμί. Ο Walsh μίλησε και με Έλληνες που έτυχε να επιζήσουν ύστερα από τους φρικαλέους βασανισμούς. Ένας κρατούμενος είχε αλυσοδεθεί στις φυλακές του Μπάνιου με σιδερένιους χαλκάδες στα σφυρά. Του εξάρθρωσαν τους καρπούς με βιδολόγους. Το σώμα του είχε τόσο σακατευτεί, που για να μετακινηθεί χρησιμοποιούσε δεκανίκια. Τον βασάνιζαν για να αποκαλύψει τους πρωταίτιους του ξεσηκωμού. Σελ. 136-7

β’) Ο Άγγλος John Came

Παραβρέθηκε και στην εκτέλεση ενός Έλληνα. «Γονάτισε και δίπλωσε ήρεμα τα χέρια στο στήθος χωρίς καμιά αλλαγή στην έκφρασή του. Την ίδια στιγμή δέχτηκε το χτύπημα. Πέρασα δύο φορές πλάι στο πτώμα του. Οι Τούρκοι είχαν τοποθετήσει, κατά τη συνήθειά τους, το κομμένο κεφάλι ανάμεσα στα γόνατά του ανάστροφα, έτσι που η φρικαλέα όψη του να συναντά το βλέμμα του διαβάτη. Αργότερα στη Σμύρνη είδα ένα πρωί τα πτώματα εικοσιτριών Ελλήνων, σωρό το ένα πάνω στο άλλο. Σελ.149

Κάπου-κάπου έβλεπες ένα πτώμα να επιπλέει κοντά στην ακτή. Ο Came βρέθηκε μια μέρα ανάμεσα σε κάμποσους Τούρκους που παρατηρούσαν με αγαλλίαση ένα σκοτωμένο Έλληνα. Κάποιος απ’ αυτούς βάλθηκε να πετάξει το πτώμα στη θάλασσα σέρνοντάς το με ένα γάντζο. «Αλλά ένας άλλος τον σταμάτησε για να το γδύσει ολότελα και να πάρει ό,τι φορούσε. Ύστερα το έρριξαν ολόγυμνο στα νερά». Σελ. 150

γ’) Το χρονικό του Γερμανού τεχνίτη Johann Wilhelm August Streit

«Ο οθωμανικός όχλος, σε φοβερή έξαψη, ρίχτηκε στα σπίτια των Ελλήνων αρχόντων και άρχισε τη λεηλασία. Βασάνιζαν τους ενοίκους με θηριωδία, έκοβαν μύτες και αφτιά και τους γκρέμιζαν ύστερα από τα παράθυρα στο δρόμο» σελ. 151

Το πλήθος κατέλαβε τις φυλακές του Κατροσάν και άρπαξε τους 186 Έλληνες. Οι Τούρκοι σκότωσαν πολλούς επιτόπου και άλλους «τους έδεσαν με σκοινιά και τους έσερναν στα καλντερίμια, ώσπου οι σάρκες αποκολλήθηκαν από τα οστά και οι δύστυχοι βρήκαν πικρό θάνατο». Έδεναν τα πόδια και τα χέρια των Ελλήνων με σκοινιά και τα τραβούσαν από όλες τις μεριές διαμελίζοντάς τα. Έκοβαν τα κεφάλια τους, τα κάρφωναν στις αιχμές των σπαθιών και τα τριγύριζαν στους δρόμους θριαμβικά. ….Άναβαν φωτιές σε όλους τους δρόμους και εκεί βασάνιζαν τους Έλληνες. «Πύρωναν στη φλόγα τα μεταλλικά τμήματα των όπλων και τα έμπηγαν στα ξεγυμνωμένα κορμιά. Τους έψηναν στα κάρβουνα σιγά-σιγά, πρώτα τα πόδια, ύστερα τα χέρια και ολόκληρο το κορμί ώσπου να ξεψυχήσουν. Περνούσαν πυρακτωμένα σύρματα στη μύτη, έκαιγαν τα βλέφαρα των θυμάτων με πυρωμένα σίδερα. Το άλλο πρωί είδε πολλούς Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, κρεμασμένους ανάποδα από τα παράθυρά τους. «Τα θύματα σπαρταρούσαν και ούρλιαζαν. Στα οπίσθια πολλών είχαν καρφώσει μαχαίρια και σπαθιά. Κάθε τόσο έκοβαν και ένα κομμάτι σάρκα» σελ. 152

«Εκείνο το πρωινό γύρω στα 4.000 πτώματα και των δύο φύλων, κεφάλια, πόδια, κείτονταν στους δρόμους της Πόλης. Χωρίς να λογαριάσουμε όσους σκοτώθηκαν στα σπίτια τους ή κρεμάστηκαν από τα παράθυρα». Ο νεαρός Streit παρακολούθησε τη φοβερή σφαγή από το εργαστήριο του αφεντικού του, που βρισκόταν στην πλατεία του Μουφτή. «Μόνο σ’ αυτή την πλατεία μέτρησα γύρω στα 300 πτώματα. Βραβεία ορίζονταν για την επινόηση των πιο φριχτών βασανιστηρίων». Κάτι μεθυσμένοι Τούρκοι είδαν τον Streit και δύο παραγιούς που κοιτούσαν από το παράθυρο και τους κάλεσαν να πάρουν μέρος στη σφαγή. Τους όπλισαν και τους ανάγκασαν να ενταχθούν σε μια συμμορία. Μπήκαν στο σπίτι ενός πλούσιου Έλληνα κοσμηματοπώλη –το μαγαζί του, που βρισκόταν στο ισόγειο, ήταν κιόλας καταστραμμένο. Αφού καταλεηλάτησαν το σπίτι ανακάλυψαν στο ανώγειο την οικογένεια: πατέρα, μητέρα, δύο θυγατέρες και μια υπηρέτρια. «Η μια κόρη, ένα λεπτό και όμορφο κορίτσι, όταν ένας Τούρκος θέλησε να της επιτεθεί, πήδηξε από το παράθυρο στο κενό. Κατέβασαν την οικογένεια στην πλατεία. Εκεί ξεγύμνωσαν την άλλη κόρη και την υπηρέτρια και έκοψαν πρώτα τους μαστούς και ύστερα τη μύτη τους. Ο γιος, ένας εύρωστος νέος 24 χρόνων, χύμηξε πάνω στον Τούρκο, τον γρονθοκόπησε στον κρόταφο, άρπαξε το ματωμένο γιαταγάνι από το χέρι του, και με ένα χτύπημα από πάνω προς τα κάτω του έκοψε τη μύτη έτσι που έμεινε κρεμασμένη από τα χείλια του. Μέσα σ’ ένα λεπτό τον είχαν κιόλας κατακομματιάσει εκατό σπαθιά». Στο μεταξύ άλλοι Τούρκοι στερέωναν στο χώμα πολλές σιδερένιες σούβλες. Εκεί θα κάθιζαν τα θύματά τους για να παραδώσουν το πνεύμα σφαδάζοντας. Το επεισόδιο με τον Έλληνα, είχε προκαλέσει γενικό ερεθισμό. Οι σούβλες ήταν ογδόντα περίπου. Γύμνωσαν τους Έλληνες – γύρω στους 65 νέοι, γέροι, γυναίκες – και τους κύκλωσαν με ξεθηκαρωμένα σπαθιά, μπροστά στις σούβλες. Αλλά ήρθε η νύχτα. Η βασανιστική εκτέλεση αναβαλλόταν. Έστησαν καζάνια πάνω στις φωτιές και ετοίμασαν πόντσι. Μεθούσαν και αλάλαζαν. Κατά τα μεσάνυχτα έφεραν και άλλους Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, ανάμεσά τους και τρία μικρά παιδιά. Τα σούβλισαν με τα σπαθιά και τα έρριξαν ζωντανά στη φωτιά. Κάθε τόσο τραβούσαν έναν Έλληνα κοντά στις πυρές και τον βασάνιζαν. Κάρφωναν τα αφτιά του πάνω σε πάγκους, άδειαζαν με το φτυάρι κάρβουνα στο στόμα τους, που το άνοιγαν με ρόπαλα, ξεκολλούσαν με πυρωμένες τανάλιες κομμάτια από τις σάρκες τους. Το πρωί…Δυο κακούργοι άρπαζαν έναν Έλληνα ή μια Ελληνίδα τους ανασήκωναν ψηλά τους κάθιζαν με δύναμη πάνω στο κοφτερό και μυτερό σιδεροπάλουκο, έτσι που η αιχμή περνώντας από τα σπλάχνα έφτανε στο στήθος. Παλούκωσαν σαραντατέσσερες. Έτσι καρφωμένοι σπαρταρούσαν σαν τα σκαθάρια που τα παιδιά διατρυπούν με βελόνα για να διασκεδάσουν. Ένα ουρλιαχτό θανατερής αγωνίας υψωνόταν ώς τον ουρανό. Κρατούσε μια περίπου ώρα, έσβηνε και τα κεφάλια έγερναν στο πλάι». Ακόμα και οι Τουρκάλες συναγωνίζονταν αυτούς τους φονιάδες σε αγριότητα και απανθρωπία, γράφει ο Steit. «Δεν είδα ούτε ένα Τούρκο που το πρόσωπό του να δείχνει συμπόνια. Ακόμη και παιδιά έξη χρόνων ξεθύμαιναν το μίσος τους πάνω στους νεκρούς. Τρυπούσαν με μαχαίρια τους σκοτωμένους Έλληνες». Ύστερα άρχισαν να καθαρίζουν τους δρόμους από τα αναρίθμητα πτώματα. «Πολλά ρίχτηκαν σε μεγάλους λάκκους έξω από την πόλη και σκεπάστηκαν με ασβέστη και χώματα, άλλα κάηκαν ή πετάχτηκαν στη θάλασσα». Στο μεταξύ συνεχίζονταν οι συλλήψεις. Κάθε πρωί ώς εκατό Έλληνες μεταφέρονταν στον τόπο των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων, έξω από την Κωνσταντινούπολη. «Πολλοί σταυρώνονταν πάνω σε δέντρα. Καρφώνονταν τα χέρια και τα πόδια τους κι εκεί πέθαιναν από την αιμορραγία και τους φριχτούς πόνους. Άλλους θανάτωναν χτυπώντας τους με βούρδουλα. Σε πολλούς έκοβαν πόδια και χέρια με πριόνι. Διατρυπούσαν τα παιδιά με τη λόγχη και τα τριγύριζαν στους δρόμους, έτσι καθώς σπαρταρούσαν καρφωμένα, ώσπου να ξεψυχήσουν» σελ. 153-154

δ’) ο Γάλλος γεωλόγος V. Fontanier

Πηγαίνοντας ο Fontanier στο μέγαρο της πρεσβείας πέρασε από ένα βρώμικο σοκάκι γεμάτο σκύλους. Εκεί είδε «ανθρώπινα κορμιά αποκεφαλισμένα πλάι σε ένα χασάπικο όπου κρέμονταν μοσχάρια και αρνιά» σελ. 158

Ο F. παρατήρησε ότι οι Ευρωπαίοι δεν έκρυβαν διόλου τον φιλοτουρκισμό τους. «Όλοι εγκωμίαζαν τα ανθρωπιστικά αισθήματα των Οθωμανών, τη μεγαλοψυχία, τη μετριοπάθειά τους. Οι δύστυχοι Έλληνες, που τα πτώματά τους φαίνονταν σκορπισμένα εδώ και κει, «είχαν εγκάρδια μεταχείριση». Σελ. 158

Επιστρέφοντας ο Fontanier στην κατοικία του δέχτηκε επίθεση από ένα κοπάδι αγριόσκυλα και άγριο πετροβολητό από ένα τσούρμο τουρκόπουλα. Εκεί πλάι είδε έναν αποκεφαλισμένο Ρωμιό, πεσμένο μπρούμυτα. Το κεφάλι ήταν απιθωμένο στα οπίσθια του πτώματος. Γύρω-γύρω στέκονταν Τούρκοι που χασκογελούσαν και το έσπρωχναν με τα ραβδιά τους. Σελ. 158

ε’) ο Ρώσσος διπλωμάτης Σεργκέι Ιβάνοβιτς Τουργκένιεφ

Μέσα σε μια μόνο μέρα συνέλαβαν 300 Μωραΐτες μικρέμπορους και τους εκτόπισαν στα μεταλλεία της Ασίας. Ο τουρκικός όχλος έσφαζε. Στο Πέραν και στον Γαλατά λεηλατούσαν τα σπίτια και δολοφονούσαν Χριστιανούς. «Τα αστραφτερά νερά του Βοσπόρου γέμισαν, από τη μια ακτή ώς την άλλη, ακρωτηριασμένα πτώματα Ελλήνων». Όλα τα χριστιανικά χωριά γύρω από την πρωτεύουσα ήταν έρημα. «Δεν έβλεπες παρά μόνο αποκεφαλισμένα κορμιά Χριστιανών ή Τούρκους που έμπαιναν στα κατάκλειστα και ακατοίκητα σπίτια – οι νοικοκυραίοι τους είχαν φύγει ή είχαν θανατωθεί – για να αρπάξουν ό,τι είχαν περιφρονήσει οι πρώτοι λαφυραγωγοί, πράγματα βαμμένα στο αίμα ή ποτισμένα με δάκρυα». Σελ. 181

Κ. Σιμόπουλου, Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του 21, Αθήνα 1979.



Σκέφτεσαι, μ’ ὅλα αὐτά, πὼς τὸ ’21 τὴ γλίτωσαν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ σήμερα ἐξυμνοῦν τοὺς Ὀθωμανούς, καὶ σφάχτηκαν ὅσοι τοὺς ἔβλεπαν ὡς καταπιεστές. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ ὑποθέσει κάποιος τὶς δυσάρεστες αἰτίες γι’ αὐτὸ τὸ γεγονός.

Τρίτη 21 Μαΐου 2019

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ ΤΥΧΩΝΑ ΣΤΟΝ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ.

Ο Ρώσος Πατριάρχης Τύχων, στην πρώτη επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης έγραψε μια επιστολή με παραλήπτες «τους σοβιετικούς κομισάριους» - αντιπροσώπους, του λαού, όπως αυτοαποκαλούνταν. Πρόβλεψη-προφητεία, για το τι περίμενε το λαό, από τους πρωτεργάτες. Συγχρόνως, αφορούσε και όλους τους λαούς που ακολούθησαν τον κατήφορο που χάραξε η κομουνιστική αθεΐα και η μαρξιστική ιδεολογία. Είναι επιστολή με διαχρονική αξία για όλη την Εκκλησία και τους λαούς δια μέσου των αιώνων:

« … Ενώ αυτοαποκαλείσθε αντιπρόσωποι του λαού μέσα στις φιέστες και τους εορτασμούς σας για την επέτειο της Επανάστασης, που μόλις πριν ένα χρόνο κάνατε, αδιαφορείτε για τους ποταμούς αίματος των αδελφών σας, που άδικα δολοφονήθηκαν και κραυγάζουν από την άλλη ζωή και μας πιέζουν ασφυκτικά να σας πούμε εμείς την πικρή αλήθεια. Μέχρι να πάρετε την εξουσία τρελλάνατε τους ανθρώπους με υποσχέσεις, που δεν έχετε στο ελάχιστο πραγματοποιήσει. Πραγματικά τους δώσατε πέτρα αντί για ψωμί κι φίδι αντί για ψάρι (Ματθ.7,9-10). Σ’ ένα λαό που αιματοκυλίστηκε μέσα σε μια δίνη αιματηρού εμφυλίου πολέμου, υποσχεθήκατε “ειρήνη χωρίς προσάρτηση ή συμβολή”. Τι νίκη φέρατε; Εσείς που οδηγήσατε την Ρωσία σε μια επονείδιστη συνθηκολόγηση με ταπεινωτικούς όρους, που δεν τολμήσατε να τους αποκαλύψετε όλους στο λαό. Αντί για “προσαρτήσεις και συνεισφορές”, η μεγάλη Πατρίδα μας κυριεύτηκε, ελαττώθηκε, διαμελίσθηκε και σαν πληρωμή για το φόρο υποτέλειας μυστικά μεταφέρετε στη Γερμανία χρυσό, που εσείς οι ίδιοι δεν μαζέψατε…
Πήρατε από τους στρατιώτες τα πάντα, ενώ με ανδρεία πολέμησαν. Το μόνο που τους διδάξατε πρόσφατα είναι “θαρραλέα κι ανίκητα” να εγκαταλείπουν την υπεράσπιση της Πατρίδας και να το σκάνε από το πεδίο της μάχης...! Τους σβήσατε από τη καρδιά τους την ζωντανή, γεμάτη έμπνευση συνείδηση, ότι δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο από την αγάπη που πρέπει κάποιος να έχει, για να δίνει τη ζωή του για τους αδελφούς του (Ιωαν. 15,13). Πουλήσατε την Πατρίδα για τον άψυχο Διεθνισμό, αν και εσείς οι ίδιοι ξέρατε πάρα πολύ καλά ότι, όταν έρχεται ή ώρα υπεράσπισης της Πατρίδας, οι προλετάριοι όλων των Χωρών είναι εκείνοι οι πιστοί γιοί του Έθνους τους κι όχι οι προδότες του. Και έστω και αν αρνηθήκατε να υπερασπίσετε την Πατρίδα από εξωτερικούς εχθρούς, ασταμάτητα μαζεύετε στρατούς...! Ενάντια σε ποιους θα τους οδηγήσετε;;
Διαιρέσατε όλη τη χώρα σε πολεμικά στρατόπεδα και δημιουργήσατε μέσα σ’ αυτά ένα αδελφοκτόνο χωρίς προηγούμενο για τη βία του περιβάλλον.
Ανοιχτά ανταλλάξατε την Αγάπη του Χριστού με το μίσος και αντί της ειρήνης τεχνητά ανάψατε έχθρα ανάμεσα στους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει τέλος στη θέα του πολέμου, που δημιουργήσατε από τότε που ισχυριστήκατε ότι θα φέρετε τον θρίαμβο στη μεγάλη επανάσταση, που θα έδινε τη Ρωσία στα χέρια του εργάτη και του αγρότη.
Δεν ήταν η Ρωσία που χρειαζόταν την επονείδιστη ειρήνη με τον εξωτερικό εχθρό, αλλά εσείς οι ίδιοι, που είχατε σκοπό να καταστρέψετε εκ βάθρων την εσωτερική ειρήνη της Ρωσίας. Κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής. Οι πάντες ζουν σε ένα διαρκή φόβο για έρευνες, ληστείες, κακοποιήσεις, συλλήψεις και διωγμούς. Εκατοντάδες ανυπεράσπιστοι άνθρωποι συλλαμβάνονται, μένουν μήνες ολόκληρους στις φυλακές, εξορίζονται χωρίς δίκη ή έρευνα, χωρίς δικαστήριο… Τα έχετε όλα απλοποιήσει μέχρις εξαφάνισης... Και όχι μόνο αυτοί που φαίνονται σε σας ένοχοι, αλλά και αντικειμενικά αθώοι άνθρωποι που έχουν συλληφθεί και σκοτώνονται αναιτιολόγητα, για εγκλήματα που δήθεν έχουν διαπράξει… Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και μοναχές θεωρούνται ένοχοι για το τίποτα αλλά κάτω από καθοδηγούμενες κατηγορίες σαν δήθεν “εχθροί της επανάστασης”...! Αυτός ο απάνθρωπος διωγμός είναι περισσότερο αδυσώπητος για τους Ορθοδόξους, γι αυτό και τα σώματά τους δεν τα δίνετε για χριστιανική ταφή στις οικογένειές τους...!
Δεν σας φτάνει όμως που βάψατε τα χέρια σας με το αίμα του Ρωσικού λαού, αλλά με τις υποδείξεις σας λεηλατήθηκαν ή κατασχέθηκαν χωράφια, κατοικίες, εργοστάσια, σπίτια, ζώα, χρήματα, προσωπικά αντικείμενα, έπιπλα, ρούχα. Πρώτα-πρώτα, τα βάλατε με τους πλούσιους και μετά διαλύσατε την μεσαία τάξη… Κι έτσι, καθημερινά αυξάνετε τον αριθμό των φτωχών παρ’ όλο που κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. Η φτωχοποίηση του μεγαλυτέρου αριθμού των πολιτών, της μεσαίας τάξης, αφαιρεί τον πλούτο της χώρας, που μεθοδικά οδηγείται σε πτώχευση… Δοκιμάζοντας αμόρφωτους και αδαείς ανθρώπους σε διάφορες θέσεις, από τις οποίες εύκολα και ατιμώρητα κερδίζουν καταχρηστικά, έχετε θολώσει τις συνειδήσεις τους και τους σβήσατε τον έλεγχο της αμαρτίας από μέσα τους...
Υποσχεθήκατε ελευθερία! Η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο αγαθό, και πραγματική ελευθερία σημαίνει την ελευθερία από το κακό, να μην πιέζεις τους άλλους, να μη το γυρίζεις στην ανομία και στην ισχυρογνωμοσύνη. Αλλά δεν δώσατε αυτή την ελευθερία. Η “ελευθερία” που δώσατε είναι μια ανεξέλεγκτη εύνοια στα κατώτερα ένστικτα του πλήθους, για φόνο και κλοπή, με ατιμωρησία. Όλες τις διακηρύξεις σας για υψηλή πνευματική ελευθερία του ανθρώπου τις έχετε καταρρίψει.
Είναι ελευθερία, όταν κάποιος δεν μπορεί να φέρει φαγητό σπίτι του ή να νοικιάσει ένα διαμέρισμα χωρίς ειδική άδεια;; Είναι ελευθερία, όταν σε οικογένειες και πολλές φορές σε ενοίκους ολοκλήρων κτιρίων κάνετε έξωση, τους πετάτε τα πράγματά τους στο δρόμο και τους εγκαταλείπετε στην πείνα και στην εξαθλίωση;; Είναι ελευθερία, όταν κανείς δεν μπορεί να πει τη γνώμη του ανοιχτά, χωρίς φόβο να κατηγορηθεί σαν εχθρός της επανάστασης;; Που είναι η ελευθερία του λόγου και του τύπου;; Που είναι η ελευθερία στο κήρυγμα της Εκκλησίας;; Πολλοί τολμηροί ιερείς πλήρωσαν με το αίμα τους το θάρρος της γνώμης τους. Όλος ο τύπος έχει στραγγαλιστεί εκτός από εκείνον των Μπολσεβίκων. Καθημερινά κατηγορείτε ασύστολα την Εκκλησία του Χριστού με βλασφημίες, ψέματα και διακωμώδηση. Υποχρεώνετε τους επισκόπους ν΄ ανοίγουν χαντάκια, στέλνετε τους ιερείς στις πιο βρώμικες εργασίες. Κλείσατε εκατοντάδες Μοναστήρια και Εκκλησίες χωρίς λόγο και αιτία. Καταστρέφετε την αρχαία μορφή της Εκκλησιαστικής κοινότητας, την Ενορία, τις Αδελφότητες και τα άλλα Ιδρύματα της Εκκλησίας, τις Ιερατικές Σχολές, τα Εκκλησιαστικά Ινστιτούτα και επεμβαίνετε στην εσωτερική διοίκηση της Εκκλησίας. Κατεβάσατε τις Εικόνες από τα Σχολεία, απαγορεύσατε το μάθημα των θρησκευτικών και κάθε μορφή αναγκαία για τη παιδική ηλικία, για πνευματική τροφή, την εξαφανίσατε... Τι άλλα να πω;;; Η καταστροφή που φέρατε στη Χώρα είναι ασύλληπτη!!! Διαλύσατε τη γεωργία, η παραγωγή έπεσε πολύ κι οι άνθρωποι κινδυνεύουν από την πείνα, το κρύο και τον θάνατο ιδιαιτέρως στις πόλεις. Οι αυτοκτονίες αναρίθμητες. Τα βλέπουν πια όλοι. Ναι, περνάμε τα χειρότερα χρόνια της Ιστορίας μας, που δεν θα φύγουν ποτέ από τη μνήμη των ανθρώπων, με το να έχετε μαυρίσει την εικόνα του Θεού μέσα τους και να τους έχετε αποτυπώσει την εικόνα του κτήνους…
Θέλετε να γιορτάσετε την επέτειο της επανάστασής σας;;; Ελευθερώστε τους αιχμαλώτους, βάλτε τέλος στην αιματοχυσία, στη βία στο διωγμό της πίστης. Βάλτε τέλος, στη καταστροφή και προχωρήστε με το νόμο και την τάξη. Δώστε στους ανθρώπους αυτά που δικαιούνται και σταματήστε αυτό τον αιμοσταγή εμφύλιο πόλεμο. Γιατί καθαρά το λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο: “πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται” (Ματθ.26,52)»

Επιμύθιο:
Ζούμε ή δεν ζούμε στην “μεταπολιτευτική” Ελλάδα μας τα ίδια από πλευράς νοοτροπίας και συστηματικής προσπάθειας και προπαγάνδας, με αυτά που περιγράφει εκατό χρόνια πριν ο Άγιος Πατριάρχης και Ιερομάρτυρας της Μόσχας Τύχων;;;
Ιδιαίτερα, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια που νομίζουν οι “προοδευτικές” δυνάμεις, της εκθεμελίωσης και της συμφοράς, ότι, τους δίνεται η ευκαιρία να εφαρμόσουν αυτά που παταγωδώς απέτυχαν στις Χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, διαπιστώνουμε έντρομοι πως εφθάσαμε σε μιά παρακμή άνευ προηγουμένου, και στα πρόθυρα μιάς φοβερής και πολυδιάστατης καταστροφής (αθεΐα, απεμπόληση των πνευματικών και ηθικών αξιών, θανάσιμος εποικισμός, διάλυση της οικογένειας και ξεπούλημα Εθνικών εδαφών και δικαιωμάτων, και άλλα πολλά…)…!


(https://trelogiannis.blogspot.com/2019/05/blog-post_356.html)

Πέμπτη 16 Μαΐου 2019

Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι; (π.Παύλος Παπαδόπουλος)

Διαπιστώνω για άλλη μια φορά την φοβερή έλλειψη ορθόδοξων κριτηρίων από τους "πιστούς χριστιανούς" που χαρακτηρίζουν έναν κληρικό που αμνηστεύει τις προγαμιαίες σχέσεις ή αφήνει υπονοούμενα ότι "δεν έγινε και τίποτα" εάν ζεις σαρκικά και άσωτα , ως προοδευτικό και άξιο, ενώ τον πνευματικό που τηρεί τα παραδεδομένα των Θεοφόρων Αγίων Πατέρων μας, που λέγει την αλήθεια στον πιστούς όσο σκληρή κι αν είναι, που δεν κάνει εκπτώσεις χάριν της ανθρωπαρέσκειας, να χαρακτηρίζεται κληρικός με παρωπίδες, οπισθοδρομικός, συντηρητικός και χριστοταλιμπάν.
Είναι πραγματικά λυπηρό οι χριστιανοί να αναπαύονται σε λόγους που νοθεύουν την Αλήθεια.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όταν κατ'επιλογήν μας και επαναλαμβανόμενα αυτονομούμαστε από τον τρόπο της Εκκλησίας δεν μας φταίει ο πνευματικός μας που μας λέγει ότι δεν θα κοινωνήσουμε. Η Εκκλησία αγκαλιάζει όλη την ζωή του ανθρώπου. Όταν εμείς αυτονομούμαστε από το Σώμα της Εκκλησίας, με την πράξη μας να επιλέξουμε μία σαρκική σχέση εκτός γάμου, τότε ο πνευματικός μας απλά μας λέγει απλά αυτό που έχει γίνει και μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής μας.
Με άλλα λόγια, το να μην κοινωνήσει ο χριστιανός δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά φανέρωση αυτού που ήδη έχει συμβεί μέσα του. Το να μην κοινωνήσεις δεν είναι επιλογή του πνευματικού σου αλλά δική σου επιλογή.
Δεν θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο του Γάμου αλλά θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας;
Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι;
Το να έρχονται λοιπόν τώρα κάποιοι κληρικοί και να αμνηστεύουν όχι μόνο τα σαρκικά αμαρτήματα (αλλά κυρίως αυτά) διότι αυτά είναι που "καίνε" τους νέους, στο βωμό των like και της διατήρησης ενός "προοδευτικού-σύγχρονου" προφίλ κληρικού είναι αισχρό και απίστευτα δαιμονικό.

Άκου νέε μου: ναι! Θα ζοριστείς, ναι! Πρέπει να ασκηθείς, ναι! Πρέπει να εγκρατευτείς, να ζεις με παρθενία, να ζεις όπως σε καλεί να ζεις ο Χριστός. Εάν δεν θέλεις (μη μου λες ότι δεν μπορείς) είναι δικαίωμά σου. Όμως μην μου λες ότι θέλεις και τον Χριστό. Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι είναι η Θεία Κοινωνία.

Άκου νέα μου: η Εκκλησία έχει την Αλήθεια. Η Αλήθεια λοιπόν δεν αλλάζει, διότι η Αλήθεια είναι ο Χριστός. Μην ψάχνεις λοιπόν ανθρώπους που νοθεύουν την Αλήθεια κι ας φοράνε ράσα. Να αναζητείς ανθρώπους που ο λόγος τους δεν σε κοιμίζει, δεν σε "ειρηνεύει" μέσα στην ανομία σου, αλλά σε ξυπνά και σε ταρακουνά πνευματικά ώστε να βάλεις αρχή μετάνοιας.
Όχι, δεν θέλω ούτε εγώ να σε βασανίσω ούτε κάποιος από τους Αγίους Πατερες μας ήθελε να υποφέρεις και να βασανίζεται. Αυτό εσύ το κάνεις επειδή είσαι κολλημένος στο πάθος σου.
Μην λες "άνθρωπος είμαι κι εγώ..." δικαιολογώντας τις πτώσεις σου.
Γιατί άνθρωπος ήταν και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και ο απόστολος Παύλος, άνθρωπος ήταν και η Οσία Μαρία η Αιγυπτία και η Οσία Σοφία της Κλεισούρας άνθρωπος ήταν και ο Άγιος Αντωνιος ο Μέγας και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Πώς άγιασαν όλοι αυτοί; Με ραχάτι και δικαιολογίες; Με καλοπέραση και εμπάθεια; Με λαγνεία και ασωτία; Όχι. Αγίασαν με μετάνοια, με άσκηση, με προσευχή. Δεν ήταν εύκολη η ζωή τους. Ζορίστηκαν. Κακοπάθησαν. Κλάψανε. Νήστεψαν. Αγρύπνησαν. Ταπεινώθηκαν. Υπάκουσαν. Τήρησαν τον Λόγο του Θεού.
Όλοι αυτοί που αμνηστεύουν διάφορα πάθη και αμαρτίες το κάνουν για να καλύψουν και να δικαιολογήσουν τις δικές του παρεκτροπές...
Όχι δεν αναθεματίζουμε κανένα. Κατακρίνουμε όμως όλο αυτό το σκεπτικό και όλη αυτήν τη προσέγγιση της Ορθοδόξου Πίστεως που γίνεται όχι μέσα από τους Θεοφόρους Πατέρες αλλά μέσα από ρομαντικές ιδεολογίες αγαπολογίες της νεοπατερικής θεολογίας.

Ο λόγος των Αγίων Πατέρων ήταν σταράτος χωρίς μισόλογα. Αμάρτησες άνθρωπε; "Κλάψε και θρήνησε, απέδειξε ότι θέλεις να συγχωρεθείς, απέδειξε με τον πνευματικό σου αγώνα ότι θέλεις να πάψεις να ζεις αυτόνομα και με τον δικό σου τρόπο σκέψης. Τήρησε τον κανόνα που σου δόθηκε".Αυτό ήταν το σκεπτικό των Αγίων Πατέρων μας, αυτός ήταν ο λόγος τους.

Όλοι αυτοί οι "προοδευτικοί" κληρικοί είναι πιο φιλάνθρωποι και φιλεύσπλαχνοι από τους Θεοφόρους Πατέρες; Πώς τολμούν και αλλοιώνουν μία παράδοση αιώνων που βασίστηκε όχι σε ρητορικά σχήματα αλλά σε αληθινά πνευματικά βιώματα; Πώς είναι δυνατόν ο λόγος που υποκρύβει το ψεύδος να είναι τόσο δημοφιλής; Πώς είναι δυνατόν χριστιανέ μου να είσαι τόσο μαλθακός και επιπόλαιος και να μην καταλαβαίνεις ότι ο λόγος που αμνηστεύει τα πάθη σου είναι δαιμονικός και όχι σωτήριος;
Μην χρησιμοποιούμε κάποια λόγια Αγίων μας όπως μας συμφέρουν. Ας δούμε την ζωή τους. Ήταν σαρκική, ήταν άσωτη, ήταν μαλθακή, ήταν επιπόλαιη, ήταν κοσμική;
Μην μου λες λοιπόν τι είπε απλά ο Άγιος Πορφύριος ή ο Άγιος Παΐσιος και πόσο συγκαταβατικοί ήταν με τους άλλους. Αλλά δες πως έζησαν. Από εκεί θα καταλάβεις πως καλείσαι κι εσύ να ζήσεις.
Στώμεν καλώς, στώμεν μετα φόβου αδελφοί.

Τετάρτη 8 Μαΐου 2019

Τα παιδιά στο Φως και οι γονείς στο σκοτάδι....

Να κοινωνούν τα παιδιά, και οι γονείς να μένουν ακίνητοι με σταυρωμένα τα χέρια.

Είναι μια στιγμή πόνου με ερωτηματικά. Να κοινωνούν τα παιδιά και οι γονείς να μένουν ακοινώνητοι. Τα παιδιά στο Φως και οι γονείς στο σκοτάδι…

Η πιο τραγική στιγμή για έναν κληρικό είναι να έχει βαπτίσει ένα παιδί και να μην το βλέπει μετά ποτέ στην Εκκλησία. Να έχεις πιάσει το συγκλονιστικό δημιούργημα του Θεού στα χέρια σου και να το υψώνεις στο όνομα της Αγίας Τριάδος και να μην το βλέπεις ποτέ ξανά. Και να αναρωτιέσαι γιατί, με έναν εσωτερικό λυγμό.

Μπορεί το παιδάκι να ζει , αλλά νιώθεις σαν παπάς ότι είναι νεκρό. Νιώθεις ένα πένθος περίεργο που ξέρεις ότι μόνο η προσευχή μπορεί να αγγίζει λιγάκι την καρδιά του. Γιατί χωρίς τον Χριστό όλα είναι νεκρά.

«Γονείς» που βαπτίζουν το παιδί τους για το όνομα, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν ισχύει, και δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική προκοπή και τη σωτηρία των παιδιών τους. Πιάνα, μπαλέτα, γαλλικά, χαρτιά στον τοίχο, αλλά για Βασιλεία των Ουρανών και σωτηρία της ψυχής ούτε λόγος. Φέρνουμε ένα παιδί στον κόσμο και το βλέπουμε σαν αντικείμενο . . . Του δίνουμε κυριολεκτικά σανό αντί να του δώσουμε τον Άρτο της ζωής. Κάποιοι γονείς τρελαίνονται αν το παιδί σταματήσει τα αγγλικά, ή το μπάσκετ αλλά όταν σταματήσει να κοινωνάει ή να πηγαίνει στο πετραχείλι τότε δεν τρέχει και τίποτα , μάλιστα δίνουν και την εξής φοβερή απάντηση «Τώρα μεγάλωσε πια! Δεν χρειάζονται οι Εκκλησίες!». Όταν όμως πάθει το παιδί κάτι, η πρώτη λέξη που βγαίνει από το στόμα είναι : «Παναγία μου! Το παιδί μου!». Ό,τι μας συμφέρει….

Τις περισσότερες φορές οι γονείς δεν σηκώνουν κουβέντα για την Εκκλησία : «Φτάνει! Δεν χρειάζεται και πολύ εκκλησία! Σιγά μην μου μαυροφορέσεις το παιδί!». Με τους πατεράδες τα πράγματα είναι χειρότερα : "Άσε με παιδί μου με τις νηστείες, αυτά να τα κανονίζεις με τη μάνα σου". Οι περισσότεροι πατεράδες νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι για τις γυναίκες και για τις γιαγιάδες και ότι η αμαρτία είναι μαγκιά. Πολλοί πατεράδες οδηγούν τα παιδιά στους με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια: "Να είσαι άντρας ! Να μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου", "Να πηγαίνεις με πολλές γυναίκες για να τιμάς τον πατέρα σου"...και μετά λέμε που έχουμε φτάσει ως κοινωνία....Μην ξεχνάμε ότι ο βιαστής και ο ναρκομανής δημιουργείται στα 5 και όχι στα 25, όταν κάποιοι γονείς διέλυσαν την ψυχή τους.

Θέλεις να διαλύσεις ένα παιδί; Απλά πες του ότι τα πάντα είναι ο κόσμος και όχι ο Χριστός και του έχεις δώσει οδοδείκτη για τον γκρεμό της απώλειας.

Άλλες φορές φέρνουν οι γονείς το παιδί στην Εκκλησία και αυτό μέχρι τα 7-8 χρόνια το πολύ, μετά εξαφανίζονται. Έρχεται ο γονιός κοινωνάει το παιδί και αυτός απέχει. Λες και ο Χριστός δεν σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλο τον κόσμο αλλά μόνο για τα παιδιά. Οι γονείς νομίζουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι για να έχει ο Θεούλης καλά τα παιδιά μας. Οι ίδιοι κοινωνούν σπάνια και αν κοινωνήσουν θα έρθουν ανεξομολόγητοι το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα έτσι για το καλό.

Μια τρομερή σκηνή : Να κοινωνάει το παιδί τον Χριστό και οι γονείς στο πίσω μέρος μένουν ακίνητοι και αδιάφοροι. Να βλέπεις να επιστρέφει το παιδί στην αγκαλιά του πατέρα και να τον ρωτάει «Μπαμπά εσύ γιατί δεν κοινωνάς , ο Χριστός δεν ήρθε και για σένα;».

Τρομερό θαύμα, να μιλάει ο Χριστός στον πατέρα με το στόμα του παιδιού του.

Ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε ότι η Εκκλησία δεν είναι ένα μέρος που κάνω μια συναλλαγή με ένα υπερφυσικό ον για να με έχει καλά στην εδώ ζωή.

Μια τέτοια αντίληψη, όταν το παιδί πάει στην εφηβεία, θα την πετάξει και καλά θα κάνει.

Η ζωή με τον Χριστό είναι μια βιωματική σχέση που αν το παιδί δεν την δει στους γονείς, η εκκλησία θα είναι στα μάτια του ένας μεσαιωνικός χώρος με λατρευτικές πράξεις ενός όντος που δεν έχει σχέση με την παρούσα ζωή.

Να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας για τον Χριστό και την εκκλησία, όχι μόνο λεκτικά. Οφείλουμε πρακτικά να είμαστε κοινωνοί αυτής της αλήθειας και να την ομολογούμε.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι γονείς θα δώσουν φρικτό λόγο για τα παιδιά τους. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…Ξεχνάμε ότι σκοπός της τεκνογονίας είναι τα παιδιά αυτά να γίνουν Άγιοι και όχι απλά για να «προχωρήσει» το επώνυμο της οικογένειας μου στο μέλλον.

Αγαπητοί γονείς, γονατίστε μαζί με τα παιδιά σας, μιλήστε στα παιδιά για τη Βασιλεία των Ουρανών και τη σωτηρία της ψυχής. Αφήστε τα κοσμικά άχυρα, αυτά θα γίνουν κάρβουνο. Παρακαλέστε τον Χριστό και την Παναγία για την ψυχή και τη σωτηρία των παιδιών σας.

Πόθος δεν είναι να δείτε τα παιδιά σας σε κάποιο κοσμικό θρόνο στην κοινωνία για να καμαρώνετε αλλά να γίνουν αστέρια της Βασιλείας των Ουρανών στην αιωνιότητα….

Αυτό παρακαλάει ο γονιός που ξέρει τι του γίνεται….

Ρωτούν πολλές φορές οι γονείς : "Γιατί πάτερ τα παιδιά μικρά ερχόντουσαν στην Εκκλησία αλλά τώρα δεν θέλουν να έρθουν;". . . .

Η απάντηση είναι πολύ απλή : Διότι τα παιδιά ερχόντουσαν στην εκκλησία σαν άτομα και όχι σαν πρόσωπα σε σχέση με το πρόσωπο του Κυρίου. Και όταν ερχόντουσαν στην εκκλησία για να τους δείξουμε τον Χριστό πολλές φορές στο σπίτι βίωναν τον αντίχριστο, οπότε είχαμε έναν κλονισμό και μια εικόνα ψεύτικη και υποκριτική που το παιδί την πετάει γιατί δεν αντέχει την ψευτιά και την υποκρισία. Να γονατίσουμε για όλα τα παιδιά και για όλον τον κόσμο , να γονατίσουμε με προσευχή και ταπείνωση ώστε να γίνει η κραυγή αγωνίας μας κάλεσμα Παραδείσου σε κάθε καρδιά.

Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις….

Μας λένε οι πιστοί «Αχ πάτερ μου, εγώ δεν πάω στην Εκκλησία ! Πάω μόνο σε ξωκλήσια και ανάβω ένα κεράκι.

Δεν μπορώ που μπαίνω μέσα στον Ναό και βλέπουν τι φοράω και με κουτσομπολεύουν». Αν δεν δω την ενορία ως οικογένεια και τον εαυτό μου μέλος της δεν γίνεται τίποτα. Όταν αντιμετωπίζω την ενορία ως σέκτα κάποιων τέλειων ανθρώπων τότε δεν θα θεραπευτώ ποτέ.

Οι εξωτερικές λατρευτικές πράξεις είναι ευλογημένες όταν είναι αποτέλεσμα ενός εσωτερικού πόθου και ανιδιοτελής αγάπης προς τον Χριστό, τότε μας αναζωογονούν. Διαφορετικά είναι κάποια «νεκρές» εκφράσεις οι οποίες απλά δεν προσφέρουν τίποτα, αντίθετα μπορεί να με οδηγήσουν και σε κάποια μορφή εσωτερικής πνευματικής αυτοδικαίωσης «Αφού ανάβω τα καντήλια και κάνω δωρεές καθάρισα ! Δεν χρειάζονται πολλά !»

Να έρχεστε στην Εκκλησία για τον Χριστό και όχι για τα βλέμματα. Να γίνετε Αγία ώστε αντί να βλέπουνε τι φόρεμα φοράτε να βλέπουν το φωτοστέφανο της Αγιότητάς σας, ώστε να παραδειγματιστούν και αυτές και να θεραπευτούν. Δεν φταίει η κουτσομπόλα που σε κοιτάει, φταις εσύ που δίνεις σημασία. Γιατί αν σε ενδιέφερε πραγματικά ο Χριστός δεν θα έμπαινες καν στην διαδικασία να σε ενοχλούν τέτοιες συμπεριφορές. Κάτσε μπροστά και κοίτα το τέμπλο χωρίς να γυρνάς να κοιτάς ποιος μπαίνει μέσα. Όταν μου κάθεσαι γαλαρία , και το βλέμμα σου όλο παίζει δεν φταίει κανείς άλλος αλλά η εσωτερική σου διαστροφή. Όταν σε ταράζει το βλέμμα του άλλου είτε είναι καλοπροαίρετο είτε κακοπροαίρετο τότε αδερφέ υπάρχει αρρώστια στην καρδιά σου.

Καμία μάνα δεν εγκαταλείπει το παιδί της ακόμα και αν το κοροϊδεύουν , είναι περήφανη για αυτό. Μην περιμένουμε να μπαίνουμε στο Ναό και να μας πετάνε ροδοπέταλα. Το καμάρι των Αγίων είναι η ομολογία τους και το μαρτύριο για τον Νυμφίο. Μας ενδιαφέρει δυστυχώς τι θα πεί ο κόσμος και όχι ο Χριστός. Μπαίνουμε σε κοσμικά φθηνά κοινωνιολογικά τρυπάκια και όχι σε ουράνιες παρακαταθήκες. Αντιμετωπίζουμε την Εκκλησία σαν έναν πολιτιστικό σύλλογο …… Αυτή η λανθασμένη θέαση των πραγμάτων …..δυστυχώς δεν μας πάει παραπέρα.

Δεν ερχόμαστε στην εκκλησία να δείξουμε κάτι, για εύσημα ή μετάλλια, αλλά να αφήσουμε τον Χριστό να μας μιλήσει στην σιωπή μας. Αρχή μετανοίας είναι να ακούσω έστω αυτό που θέλει να μου πει ο Χριστός, να έρθω στην Εκκλησία και να διαλυθώ μπροστά Του. Όταν πάμε καλεσμένοι σε ένα τραπέζι , δεν μας ενδιαφέρουν τι λένε οι καλεσμένοι, μας ενδιαφέρει να τιμήσουμε τον οικοδεσπότη. Για τους καλεσμένους, ευθύνη έχει ο οικοδεσπότης όχι εμείς. Στην Εκκλησία πάμε ως άρρωστοι , διαλυμένοι να μας συνθέσει τα κομμάτια μας ο ίδιος ο Κύριος που μας ξέρει καλύτερα και απο την μάνα που μας γέννησε. Τα κεριά, τα καντήλια, δεν σώζουν … Τα μυστήρια σώζουν και θεραπεύουν τον άνθρωπο. Δεν με σώζει αν πάω σε ένα νοσοκομείο και μείνω απλά στην αίθουσα αναμονής αλλά πρέπει να μπω μέσα στον γιατρό και να αφεθώ στην θεραπεία. Την θεραπεία την παίρνω από τον γιατρό και όχι από τις φαντασιώσεις μου. Δεν πάμε στο φαρμακείο να πάρουμε ότι φάρμακο θέλουμε διότι είναι ωραίο το κουτί εξωτερικά ή επειδή μας το είπε κάποιος. Χωρίς την συνταγή του γιατρού θέτουμε σε κίνδυνο την ζωή μας. Το ίδιο γίνεται και στην Εκκλησία με τον πνευματικό και τα φάρμακα που μας δίνει ώστε να θεραπεύσουμε την ύπαρξη μας.

Ένα δαιμονικός γάμος που οδηγείς στην απώλεια : Ο εγωϊσμός με την δικαιολογία, και τα τέκνα αυτών οι φράσεις “Δεν πειράζει , δεν τρέχει και τίποτα, σιγά”. Το μεγαλύτερο σφάλμα μας είναι αυτό : Πάμε στον Χριστό όπως θέλουμε εμείς και όχι όπως θέλει εκείνος. Το πως θέλει εκείνος οδηγεί στην σωτηρία, το πως θέλουμε εμείς οδηγεί στην απώλεια. Αν συντονίσουμε την ύπαρξη μας στην συχνότητα που λέγεται “ταπείνωση” όπως έλεγε και ο Άγιος Παϊσιος θα μπορέσουμε να συντονιστούμε με την χάρη του Θεού.

Εδώ η γνωστή ρήση βρίσκει γόνιμο έδαφος :«Η αγάπη βρίσκει τον τρόπο , η αδιαφορία βρίσκει πάντα μια δικαιολογία».

Αν μας ενδιαφέρει πραγματικά ο Χριστός και η σωτηρία, ακόμα και το μαρτύριο μοιάζει με νανούρισμα. Ενώ ας δεν μας ενδιαφέρει ο Χριστός , ένα βλέμμα ή το κουτσομπολιό μοιάζει με σταύρωση.

Είπαμε, δεν φταίει ο ήλιος , φταίει που έχω κλειστό το παράθυρο και δυστυχώς κατηγορώ τον ήλιο γιατί δεν μπαίνει.

Μην κατηγορείς λοιπόν, την έρημο που είναι νεκρή απλά πήγαινε και φύτεψε ένα λουλούδι.

Τρίτη 23 Απριλίου 2019

Ποιός Χριστός Υπάρχει και ποιός ΔΕΝ υπάρχει…

Δεν υπάρχει ο Χριστός για το καλό, για την παράδοση, για τον χαβαλέ,

για αόρατες ευλογίες φαντασιακών αξιώσεων, χρυσό δοντάκι ή ψωμάκι και κρασάκι, για χρήμα και καλοπέραση. Ο Χριστός της φιλοσοφίας και του συναισθηματισμού. Δεν υπάρχει ο ηθικιστής Χριστός , ο Χριστός της συναλλαγής (θα σου κάνω , θα μου κάνεις), ο Χριστός της θρησκείας, ο Χριστός πιστεύω με τον τρόπο μου. Δεν υπάρχει ο Χριστός για να κερδίζουμε λεφτά, λαχεία και να έχουμε μια υγεία της κακίας, ούτε μια υγεία επ’ αόριστον διότι την υγεία κάποια στιγμή θα τη χάσουμε αφού ζούμε στον κόσμο της φθοράς. Δεν υπάρχει ο Χριστός που δεν βαριέσαι δεν βλέπει τίποτα και όλα χαλαρά. Δεν υπάρχει ο Χριστός που τον βάζουμε μαζί με τον διάβολο πολλές φορές. Τέτοιος Χριστός δεν υπάρχει και δεν θα τον βρείτε πουθενά. Όποιος πιστεύει σε τέτοιον Χριστό τον έχει φτιάξει μόνος του. Είναι προϊόν εγωιστικής φαντασίωσης. . .
Υπάρχει το Σώμα Του και το Αίμα Του στο Μυστήριο των Μυστηρίων, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο ένσαρκος Λόγος, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Εραστής του Σύμπαντος κόσμου,ο ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Δίκαιος, η Παναγάπη, ο Πατέρας, ο Βασιλιάς, ο Δημιουργός, Αυτός που θα Κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Ο Θεός της αποκάλυψης και όχι κάποιο ανθρώπινο κατασκεύασμα. Αυτός είναι ο Χριστός……άλλος Χριστός ΔΕΝ υπάρχει…


Και πως μετέχουμε σε σχέση μαζί Του ;

Μέσα από τα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σε μια σχέση αυστηρά προσωπική. Γινόμαστε μέλη του σώματος Του με τη Βάπτιση και με τον πνευματικό-εξομολόγο μας αρχίζει ο αγώνας για την αρετή , τη θεραπεία από τα πάθη και τον αγώνα του αγιασμού και της σωτηρίας. Με ποιόν τρόπο γίνεται αυτό ; Με την άσκηση δηλαδή με την εκούσια Σταύρωσή μου.

Αυτός ο δρόμος μας παραδόθηκε από τον ίδιο τον Χριστό, αυτόν μας δίδαξαν και θεμελίωσαν οι Άγιοι. Η ζωή των Αγίων είναι το Ευαγγέλιο στην πράξη.

Ας μην φτιάχνουμε λοιπόν μέρες που είναι Χριστούς για να αναπαύουμε τα πάθη μας και τον εγωϊσμό με φθηνές δικαιολογίες. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Θέλουμε τον Χριστό στην ζωή μας ή όχι, και πώς τον θέλουμε; Θέλουμε να σώσουμε την ψυχή μας ή όχι ; Θέλουμε τη Βασιλεία των Ουρανών ή όχι ; Ξεκάθαρες απαντήσεις οι οποίες δεν θα μείνουν στα χαρτιά αλλά θα τις κάνουμε ζωή. Ήρθε η ώρα να τελειώσουμε τα ψέματα. Κάνουμε καθημερινά τον χιτώνα Του κομμάτια ζώντας μια ζωή με μέθη πλάνης.

Την καρδιά της Πόρνης γυναίκας να αποκτήσουμε και ήδη θα είμαστε στον Παράδεισο από την παρούσα ζωή. Καλή συνέχεια Μεγάλης εβδομάδος αδερφοί μου…

Μεγαλοβδομαδιάτικα Ευτράπελα

Όταν ο Ιερέας λέει κάτι και οι ενορίτες κάνουν το αντίθετο τι μπορεί να συμβαίνει άραγε;
Για παράδειγμα λέμε οι ιερείς ότι χρειάζεται ευλογία πνευματικού και εξομολόγηση για τη Θεία Κοινωνία. Βλέπεις όμως ανεξομολόγητους που τους γνωρίζουμε να έρχονται στο Άγιο Ποτήριο. Για σκεφτείτε ο Ιερέας να σκέπαζε το Άγιο Ποτήριο τι θα γινόταν ; Ουρλιαχτά , φωνές και καταγγελίες …. << Ο Παπάς δεν με άφησε να Κοινωνήσω… >> Όχι δεν μιλάμε για σεβασμό, ευλάβεια ή εκκλησιαστικό φρόνημα αλλά για δαιμονική συμπεριφορά. Που είναι το πνεύμα της ταπεινώνσεως και της υπακοής;
«Παπά θα κάνω ότι γουστάρω κι εσύ λέγε ό,τι θέλεις» . . . .
Πολύ απλά και ξάστερα μας έχουν γραμμένους. Πάει η εποχή που ο κόσμος σεβόταν τον Ιερέα και τον Θείο Λόγο. Αν έχουν μείνει κάποιοι είναι ελάχιστοι. Μπαίνουμε στον Ναό όπως θέλουμε, κάνουμε ό,τι θέλουμε και ο Ιερέας γίνεται μια τελετουργική μαριονέτα. Τα κηρύγματα τα κάνουμε για 5 -6 ψυχούλες. Οι περισσότεροι ψιθυρίζουν «Άντε τελείωνε μας τα έπρηξες, έχουμε και δουλειές»
Μια σημαντική λεπτομέρεια : Στο Άγιον Όρος σε πολλές Ιερές Μονές την ώρα της Θείας Κοινωνίας έρχεται διακριτικά ένας μοναχός και ρωτάει τους ανθρώπους αν έχουν εξομολογηθεί και αν έχουν ευλογία από τον πνευματικό να μεταλάβουν. Αν κάποιος δεν έχει ευλογία τον παίρνουν διακριτικά από τη σειρά και πάει για εξομολόγηση. Από εκεί και πέρα θα κρίνει ο εξομολόγος αν και πότε θα μεταλάβει ο άνθρωπος.
Ο συγκλονιστικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς τους ΙΕΡΕΙΣ : «Το θεωρώ αναγκαίο να μιλήσω προς εσάς (τους ιερείς). Δεν είναι μικρή σας η τιμωρία αν επιτρέψετε σε κάποιον να κοινωνήσει, ενώ γνωρίζετε ότι έχει κάνει κάποιο αμάρτημα. Το Αίμα Αυτού θα ζητηθεί από τα δικά σας χέρια ! Προτιμώ να πεθάνω , παρά να μεταδώσω το Αίμα του Δεσπότη αναξίως! Προτιμώ να ματώσω, παρά να μεταδώσω το φρικτόν Αίμα του Χριστού σε αναξίους!». Εις το κατά Ματθαίον ΠΒ’ P.G 58: 744-5»
Καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα;
ΑΟΡΙΣΤΗ και ΧΑΟΤΙΚΗ επαφή με τον «ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ» που έχω φτιάξει μέσα μου. Να φτάσω 90 ετών με παιδιά πυρηνικούς φυσικούς, τριώροφα και φράγκα στην τράπεζα. Για άλλη ζωή , μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών αυτά είναι των παπάδων και αν πάθω και καμιά αρρώστια θα βλαστημήσω και τον Θεό….
.........Κόσμος πολύς αυτές τις μέρες. Οι ιερείς δεν βλέπουν γνώριμα πρόσωπα. Διαπιστώνουν ότι ενώ όλοι αυτοί είναι ενορίτες τους δεν τους γνωρίζουν. Δεν τους γνωρίζουν όχι γιατί δεν θέλουν οι ίδιοι αλλά γιατί δεν θέλουν εκείνοι. Δεν θέλουν αυτοί οι άγνωστοι ενορίτες να γίνουν οικείοι των ποιμένων τους, δεν θέλουν να έχουν σχέση με παπάδες, με αυτά τα παράξενα μαυροφορεμένα πλάσματα.
Ο περισσότερος κόσμος θα έρθει στις Εκκλησίες απλά για μια επαφή με το «άγνωστο Θείο» ή για να μην πει και το χωριό τίποτα αν δεν πάω έστω για λίγο στην Εκκλησία αυτές τις μέρες.
Θα βγεί ο Εσταυρωμένος και οι περισσότερες θα πουν με δάκρυα αλά Μάρθα Βούρτση “Αχ Σταυρώθηκε ο Χριστούλης για εμάς”. Αλλά για δάκρυα μετανοίας στο πετραχήλι ούτε λόγος. Για να μην πούμε ότι κάποιες μπορεί να είναι και κακές πεθερές και να πρήζουν τα παιδιά και τα εγγόνια. Αλλά το δάκρυ κορόμηλο και το λουλουδάκι του Επιταφίου για να μην χαθεί η παράδοση. .
Πολλές φορές δεν ακούμε τον ψάλτη στην ακολουθία του Επιταφίου. Μέσα στον Ναό γίνεται χαβαλές «Γεια σου Τάκη ήρθες κι εσύ για Πάσχα; Ωραία, πότε θα ψήσουμε και θα πιούμε ; ; ».
Πολλοί θα κουβαλήσουν τον Επιτάφιο και τον Σταυρό μάλιστα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και με μαγκιά «Παπά εγώ κουβαλάω τον Σταυρό κάθε χρόνο για ευλογία».. Και βλαστημάει την Παναγία και τον Χριστό με την κάθε του ανάσα…. Κατά τα άλλα ευλογίες…..
Πολλοί δεν ξέρουν καν γιατί Κοινωνούν. Τι είναι η Θεία Κοινωνία; Τι προετοιμασία χρειάζεται; Όσους και να ρωτήσεις τόσες διαφορετικές απαντήσεις θα λάβεις. Οι περισσότεροι Κοινωνούν για να μην αρρωστήσουν! Και να υπάρχει ευλογία στην οικογένεια ! Λες και η οικογένεια που πονάει ή δοκιμάζεται ο Χριστός δεν είναι εκεί. Θεέ και Κύριε!
«Παπά! Πότε Βγάζεις Θεία Κοινωνία για να έρθω , θα είμαι στο καφενείο και θέλω να υπολογίσω την ώρα»….Θεία Κοινωνία SUPER MARKET…. Άνοιξαν οι προσφορές και σας περιμένουμε…
Ζούμε στην εποχή της πλάνης. Όλα διαστρέφονται, οι λόγοι των Ιερέων διαστρεβλώνονται, και η λατρεία της Εκκλησίας έγινε «μαγική τελετή».
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!...Θα διαφυλάξουμε την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση μέχρι τέλους. Όσες επιθέσεις , κατηγορίες και να δεχτούμε εμείς οι Ιερείς θα μείνουμε πιστοί στην Μητέρα Εκκλησία….Καλή μετάνοια και καλά μυαλά όπως μας έλεγαν και οι γιαγιάδες όταν ήμασταν μικροί.

Δευτέρα 22 Απριλίου 2019

Βλέπουμε τον Χριστό όπως μας βολεύει...

Και τελικά αυτή η ψεύτικη όραση μας οδηγεί σε πνευματική τύλφωση.
Βλέπουμε αυτό που συμφέρει τον εγωισμό μας και όχι την πραγματική αλήθεια. Συνήθως η αλήθεια ενοχλεί , πονάει, ειναι εκτυφλωτική και σε προκαλεί. Σε προκαλεί και σε προσκαλεί να αλλάξεις.
Τα βάγια γίνανε καρφιά, τα χειροκροτήματα γίνανε ραπίσματα, τα Ωσαννά γίνανε Σταυρωθήτω!. Πόσες φορές το “Δόξα τω Θεώ” έγινε “Γιατί σ’ εμένα Θεέ μου” μέσα σε δευτερόλεπτα. Πόσες φορές το “Ότι θέλει ο Θεός” θέλουμε να γίνει σύμφωνα με αυτό που θεωρούμε μέσα μας σωστό; Πόσες φορές όταν μιλάμε για θέλημα του Θεού στην ουσία θέλουμε ο Θεός να ευλογήσει το δικό μας θέλημα ;
Έχουμε λανθασμένη θέαση των πραγμάτων. Τότε οι άνθρωποι ήθελαν κάποιον επίγειο ελευθερωτή, έναν κοσμικό Βασιλιά, αλλά μόλις είδαν ότι μιλάει για ελευθερία από τα πάθη και για Βασιλεία των Ουρανών τον ανέβασαν στον Σταυρό διότι δεν πληροί τα κοσμικά κριτήρια.
Είμαστε τελικά ΙΔΙΟΙ. Οι περισσότεροι πάμε στην Εκκλησία για να μας δώσει ο Θεός υγεία, επιτυχία στις πανελλήνιες των παιδιών, καλές δουλειές, χρήματα , κοσμική ευημερία, επιτυχίες σε κάθε κοσμικό σκαλοπάτι. Σε όλα αυτά φωνάζουμε “Ωσαννα!” Χειροκροτάμε τον Χριστό. Κάνουμε δωρεές, πάμε στην Εκκλησία, κάνουμε ιδιωτικές Λειτουργίες και αρτοκλασίες αλλά μόλις ο Θεός μας δείξει τον δρόμο για τη Βασιλεία των ουρανών που περνάει κάποιες φορές και από το καμίνι του πόνου αρχίζουμε τα “Σταυρωθήτω”. Θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας. Δεν μας κάνει ο Χριστός. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Ελάχιστοι είδαν τον Χριστό για αυτό που είναι και φορούν φωτοστέφανο. Οι υπόλοιποι απλά ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ να δούμε τον Χριστό για αυτό που είναι και όταν μας αποκαλύπτεται στη ζωή μας κάποιες φορές μέσα από σκληρούς τρόπους τον διώχνουμε.
Όχι αγαπητοί μου, δεν είναι ο Θεός κάποια κοσμική αόρατη δύναμη που την καλούμε όποτε γουστάρουμε για να ικανοποιεί τα κοσμικά μας σχέδια που έχουν ημερομηνία λήξης. Τέτοιος Θεός δεν υπάρχει και στην τελική, μας είναι άχρηστος, δεν τον έχουμε ανάγκη. Αν ο θάνατος είναι το τέρμα και ο Θεός ένας υπερφυσικός μου υπηρέτης, τότε δεν τον χρειάζομαι. Δεν τον θέλω. Δεν με αγγίζει. Δεν μου κάνει. Δεν μου λέει τίποτα.
Ένας Θεός όμως που είναι πρόσωπο, εραστής και νυμφίος και έχω μαζί Του προσωπική σχέση τότε τα πράγματα αλλάζουν. Θέλει κότσια η προσωπική σχέση. Έχει ευθύνη , συγγνώμη, πάλη, μάχες, πτώσεις, χαμόγελα, άσκηση, πόνο. Ποιός τα θέλει όλα αυτά; Βολεύει ένα Θεός άγαλμα που του κάνω αρτοκλασίες και φανουρόπιτες για να εξαγοράζω την εύνοιά του.
Ο μοναδικός που “είδε” τον Χριστό για αυτό που πραγματικά είναι ήταν ο ληστής. Και αυτή η αναγνώριση τον έκανε πρώτο πολίτη του Παραδείσου.
Ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος και μας άνοιξε τις Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών. Θα φωνάζουμε “Ωσαννά” μέχρι να σβήσει ο ήλιος, και το “Σταυρωθήτω” θα το πώ στον εαυτό μου. Τότε θα αρχίζει η παλέτα της ζωής μου να παίρνει τα χρώματα του Παραδείσου.

Γιατί αυτή η αρρωστημένη θρησκειοποίηση;

Αρχίζουμε και ξεπερνάμε και τους ειδωλολάτρες έχουμε φύγει μπροστά κατά πολύ.

Το Ορθόδοξο βίωμα έχει δώσει την θέση του στην "μαγική" λατρεία. Μια επιφανειακή επαφή με το Θεό και για κοινωνιολογικούς λόγους και ζήσαμε όλοι καλά και εμείς καλύτερα. Βγάλε από την Ορθόδοξη πίστη την "προσωπική σχέση" με το Πρόσωπο του Χριστού και μόλις έφτιαξες μια πολύ ωραίαειδωλολατρική θρησκεία. Συναλλαγή, τυπικότητα ... και εντάξει πήραμε την ευλογία στο τσεπάκι μας.

Πολύ απλά, θέλουμε να σωθούμε χωρίς κόπο, μαγικά. Φυσικά αυτό δεν γίνεται τέτοια σωτηρία δεν υπάρχει. Θέλουμε να κοινωνήσουμε ανεξομολόγητοι και να πάρουμε την ίδια ευλογία με αυτόν που 40 μέρες νήστευε και προσπαθούσε να εφαρμόσει τις ευαγγελικές αλήθειες στη ζωή του. Είναι τρομερό όταν μιλάμε οι Ιερείς για αυτό το Μυστήριο βλέπουμε τον κόσμο να τρελαίνεται. Οταν πεις την λέξη Εξομολόγηση ο άλλος αντιδράει λές και βάζει το χέρι του στην πρίζα. Ουρλιάζει ο δαίμονας διότι ξέρει όταν μέσα από αυτό το Μυστήριο θα ξεσπιτωθεί από την καρδιά του ανθρώπου.
"Σιγά πάτερ μου κορόϊδο ειμαι να νηστέψω , θα κρατηθώ λίγο την Μεγάλη εβδομάδα και θα κοινωνήσω λέγοντας δυο κουβεντούλες σε μια εικόνα και καθάρισα. Δεν θέλει πολλά ο Θεός"

Τέτοιο είναι το Ορθόδοξο φρόνημα στις μέρες μας.... Κουμπώνεις τον Χριστό στα μέτρα σου, φτιάχνεις και μια προσωπική κοσμοθεωρία πλάνης και κοιμάσαι ήρεμα το βράδυ. Και σε κουβέντας σε τραπέζια με το σόι το παίζεις και Θεολόγος της κακιάς ώρας.

Νομίζουμε ότι επειδή φάγαμε λίγο φρουτάκι το βράδυ και αύριο θα κοινωνήσουμε νηστικοί θα πάμε στο Παράδεισο ή οτι θα αρχίζουμε να βλέπουμε αγγέλους ή οτι δεν θα αρρωστήσουμε......Αν είναι έτσι τσάμπα τα συναξάρια..Ερχεται.Τσάμπα οι μετάνοιες των Αγίων , οι ομολογίες, τα μαρτύρια...

Μεγάλη Τετάρτη στο Ευχέλαιο έρχεται κόσμος που δεν πατάει ποτέ στην εκκλησία όλο τον χρόνο απλά για να πάρει λίγο λαδάκι για ευλογία , μην αρρωστήσουμε να μας έχει καλά ο Θεούλης. Φυσικά θα πάρουμε και λαδάκι delivery στον άντρα μας που είναι στο καφενείο και πίνει τσίπουρα γιατί δεν μπορούσε (δηλαδή δεν ήθελε) να έρθει στην εκκλησία. Το ίδιο γίνεται με το αντίδωρο. (Δεν μιλάμε για αρρώστους που δεν μπορούν να έρθουν). Πήραμε ευλογία άρα καθαρίσαμε ...

Αν η σωτηρία ήταν εφαρμογή στο κινητό θα ξενυχτούσαμε να κερδίσουμε τις πίστες για να μπούμε στον παράδεισο. Λίγο προσευχούλα και νηστεία μας φαίνονται βουνό. Θέλουμε να μας αγαπάνε, ενώ εμείς δεν θέλουμε να παλέψουμε για την αγάπη. Γι΄αυτό μειώνονται οι γάμοι. Θέλουμε την ηρεμία μας, την ησυχία μας χωρίς κόπο, χωρίς άσκηση. Θεωρούμε οτι γιορτάζουμε επειδή θα χορτάσει η κοιλιά μας. Για την ψυχή και την καρδιά μας ούτε λόγος.

Τέτοια σωτηρία δεν υπάρχει και πρέπει να το καταλάβουμε. Η Ορθόδοξη πίστη είναι μια μάχη με τον εαυτό μου , ένας πόλεμος με τους δαίμονες και μια αδυναμία που παλεύω να γίνει δύναμη για να αγαπήσω αυτόν που με έφτιαξε ώστε να θεραπευτώ. Άλλη λύση δεν υπάρχει.

Εκατό λίτρα αγιασμό να πιούμε, διακόσια λίτρα με λάδι ευχελαίου να χριστούμε, όσους επιτάφιους να στολίσουμε και να πάμε στην Θεία Κοινωνία το Πάσχα, αν δεν έχουμε πόθο Χριστού και μετάνοια με σκοπό την σωτηρία μάταια κοπιάζουμε.

Κάθε μέρα την Μεγάλη Εβδομάδα "Στο ίδιο έργο θεατές"...ευτυχώς που υπάρχουν και ψυχές σαν τον μετανοημένο ληστή και ευωδιάζουν οι μέρες λίγο παράδεισο...
Απλά....αυτές τις μέρες τις βιώνουν όσοι έχουν μετανοημένη καρδιά....για τους υπόλοιπους θα ειναι απλά κάποιες μέρες με αριθμούς και τίποτε άλλο...
Έρχεται ο Νυμφίος........Έχουμε ένδυμα γάμου;..Καλή μετάνοια...

Παρασκευή 19 Απριλίου 2019

Άντε και πίστεψα – Τώρα τι κάνουμε;


Βλέπω πως το blog σου είναι μια συνεχής πρόσκληση εφ’ όλης της ύλης, για να εκτιμήσω την Ορθοδοξία. Για να εκτιμήσουμε την «ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά», όπως την αποκαλείς, όλοι οι άνθρωποι που μέχρι τώρα δεν έχουμε καμία σχέση με τη θρησκεία.
Κάνεις μια επίθεση ενδιαφέροντος σε όλα τα μέτωπα: σεροκάδες, κομπιουτεράδες, άθεους, ποδοσφαιρόφιλους,οικολόγους, κουλτουριάρηδες, πολιτικοποιημένους,επιστήμονες, μετανάστες (μαύρους, κίτρινους), αναρχικούς,emo, φρικιά κ.λ.π. κ.λ.π.! Για όλους κάτι έχει να πει η Ορθοδοξία, παντού κρύβονται άγιοι, παντού φτάνει η αγάπη του Χριστού, του Θεού σου, δηλ., όπως πάλι γράφεις, «του Θεού μας».
Εντάξει λοιπόν! Μ’ έπεισες! Δηλαδή, δε μ’ έπεισες να γίνω ορθόδοξος, αλλά μ’ έπεισες να παραστήσω πως πείθομαι, για να δω ποιο θα ’ναι το επόμενο βήμα. Με πιάνεις;
Βαφτισμένος ορθόδοξος μπορεί να ’μαι από μωρό παιδί (ή μπορεί και να μην είμαι, γιατί μπορεί να ’μαι αλλοδαπός), αλλά αυτό δε σημαίνει πως αποδέχομαι μέσα στην καρδιά μου ό,τι διδάσκει η ορθόδοξη πίστη, ούτε όσα κάνει η Ορθόδοξη Εκκλησία (εννοώ τελετές, νηστείες, προσευχές κ.τ.λ. – δεν εννοώ σε ηθικό επίπεδο, γιατί καταλαβαίνω πως παντού υπάρχουν και άγιοι και καθάρματα· ακόμα και ανάμεσα στους μαθητές του Χριστού υπήρχε και ο Ιούδας). Δεν αποδέχομαι το «πίστευε και μη ερεύνα», κατάλαβες; Αλλά παραδέχομαι, μετά από τόσα posts, και τόσα links που μου ’χεις δώσει σε άλλα ορθόδοξα blogs, πως η Ορθοδοξία έχει κάτι ενδιαφέρον. Σε ρωτώ λοιπόν, τι θα δω αν τελικά ασχοληθώ μ’ αυτήν;

Σε ρωτώ επίσης: άντε και πίστεψα· τώρα τι κάνουμε;
Πώς θα συμβουλεύσεις ένα νέο, μοντέρνο και ορθολογιστή άνθρωπο, που στάθηκε στο κατώφλι και ρωτάει –σκεφτικός– ποιο θα είναι το πρώτο βήμα;




Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

Τα παραπάνω είναι μια φανταστική επιστολή, που έγραψα… στον εαυτό μου, σκεπτόμενος πως ίσως υπάρχουν κάποιοι που θα ’θελαν ν’ απευθύνουν στοblog μας τέτοια ερωτήματα…
Ένας λόγος είναι η μειωμένη πλέον επαφή μου με τα σχόλια και το mail μου, που μειώνει και τη δυνατότητα να συζητήσω απευθείας με κάποιον. Έτσι, την πιθανότητα τέτοιας συζήτησης την κάνω post. Δόξα τω Θεώ.
Ξεκαθαρίζω πως δεν είμαι πνευματικός οδηγός κανενός – αλλά είναι φυσικό να ρωτάς τον πρώτο που βρίσκεις μπροστά σου, ιδίως αν έχεις πάρει αφορμή απ’ αυτόν ή καταλαβαίνεις πως είναι διατεθειμένος ν’ αρχίσει μια τέτοια συζήτηση. Στα πνευματικά ζητήματα η δίψα είναι τεράστια και επείγουσα· συχνά ο ενδιαφερόμενος ρωτάει όποιον νομίζει πως μπορεί να του πει μια λέξη.
Κατ’ αρχάς λοιπόν, φανταστικέ μου φίλε, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε (ή να ξεκαθαρίσεις με τον εαυτό σου) τι ακριβώς «πίστεψες» ή τι είσαι διατεθειμένος να «κάνεις πως πιστεύεις» για να δεις ποιο είναι το επόμενο βήμα…
Πιστεύεις πως είσαι προσκαλεσμένος, εσύ προσωπικά, απ’ το Χριστό σ’ ένα δρόμο, που καταλήγει στο ναενωθείς με το Θεό μέσω του Χριστού; Και πως αυτή την πρόσκληση την έχουν όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και οι πιο αμαρτωλοί, γιατί όλοι έχουν τη δυνατότητα μετάνοιας, για όλους ο Χριστός έγινε άνθρωπος και κανέναν δεν πετάει στα σκουπίδια, ακόμα κι εκείνους που η δική μας ανθρώπινη ηθική και δικαιοσύνη θα καταδίκαζε σε αιώνια κόλαση;
(Η αιώνια κόλαση του ανθρώπου, όπως την αντιλαμβάνονται οι άγιοι διδάσκαλοι του χριστιανισμού, το έχουμε γράψει πολλές φορές, δεν είναι τόπος βασανισμού των αμαρτωλών κατασκευασμένος απ’ το Θεό, αλλά η ακαταλληλότητα του αμετανόητου και εγωιστή ανθρώπου να δεχτεί τη θεία χάρη και να βλέπει αιώνια το θείο Φως, το Φως της θείας αγάπης, το οποίο θα βιώνει ως αιώνιο πυρ).
Πιστεύεις πως για να γίνει αυτή η ένωση με το Θεό διά του Χριστού πρέπει ν’ ανοίξεις την πνευματική σου καρδιά προς το Θεό και το συνάνθρωπο, ν’ αγαπήσεις και να συγχωρέσεις ακόμη και τον πιο αμαρτωλό, ακόμη και το δικό σου χειρότερο εχθρό, για να μπορεί η θεία χάρη (η αγαθή ενέργεια του Θεού) να εγκατασταθεί μέσα σου και να σε πλησιάσει στο Χριστό, και μέσω του Χριστού στον Τριαδικό Θεό (μέλος του οποίου –αλλά και άνθρωπος– είναι κι ο Χριστός);
Πιστεύεις πως για να γίνει αυτό το άνοιγμα πρέπει να καθαρίσεις πρώτα την καρδιά σου από τα πάθη, δηλ. τις πνευματικές και ηθικές (αλλά και σωματικές) εξαρτήσεις, που μονοπωλούν το ενδιαφέρον και την αγάπη σου και δε σ’ αφήνουν ν’ αγαπήσεις ολοκληρωτικά το Θεό και τον πλησίον; Δηλαδή από τον εγωισμό, την αγάπη για τις απολαύσεις (κάθε είδους), για το χρήμα, για τη δόξα και την εξουσία, την αγάπη για την ικανοποίηση της προσωπικής σου νίκης πάνω στον άλλο και την τάση να υπερασπίζεσαι παντού, πάντα και «με όλα τα μέσα», το δικό σου συμφέρον ή το συμφέρον της οικογένειάς σου – που είναι κι αυτό, ψυχολογικά, μια άλλη μορφή του δικού σου συμφέροντος;
Ναι, χωρίς μάχη με όλα τα παραπάνω δε γίνεται ν’ αγαπήσω το Θεό και τον πλησίον, γιατί αγαπάω περισσότερο όλα αυτά, οπότε αλίμονο στο Θεό και σε οποιονδήποτε άνθρωπο μου πάει κόντρα και θίξει κάτι απ’ όλα αυτά! Θα τον μισήσω, θα τον περιφρονήσω, θα τον μασήσω σαν τσίχλα… Δε γίνεται να είμαι και με το Θεό και με όλα αυτά;
Όχι, δε γίνεται.
Με πιάνεις τώρα;
(Υπόψιν, ότι πάθη δεν είναι τα λεφτά, η απόλαυση, η ικανοποίηση της όποιας ανάγκης ή επιθυμίας κ.τ.λ., αλλά η υπερβολική αγάπη γι’ αυτά. Πάθος γίνεται οτιδήποτε κολλάει πάνω μου τόσο, που μου κόβει χώρο στην καρδιά μου απ’ αυτόν που θα μπορούσα να διαθέσω για το Θεό και τον πλησίον – ακόμα και η επιστήμη και η τέχνη και ο αθλητισμός, αν ασχολούμαι συνέχεια μ’ αυτά και δεν έχω μάτια για το Θεό και τον πλησίον, γίνονται πάθη· ακόμα και η θρησκεία μπορεί να γίνει πάθος, αν με κάνει εγωιστή και φανατικό, δηλαδή εχθρό των συνανθρώπων μου).
Πάμε παρακάτω… Πιστεύεις, λοιπόν, φανταστικέ μου φίλε, πως για να πολεμήσεις με όλα αυτά τα πάθη χρειάζεται να εξασκήσεις την ψυχή σου σε αρετές όπως η ταπεινότητα, η εγκράτεια, η συγχωρητικότητα, η φιλανθρωπία; Πως για να μπορέσεις στα σοβαρά να καλλιεργήσεις τέτοιες αρετές (με στόχο να πλησιάσεις το Χριστό, κατά τα λόγια του Χριστού) χρειάζεσαι και πάλι τη βοήθεια της θείας χάριτος, αλλιώς κινδυνεύεις να τις καλλιεργείς όπως κάτι ανατολίτες γκουρού, με στόχο να νιώσεις ικανοποίηση πως έφτασες σε υψηλό επίπεδο ηθικής, αυτοπραγμάτωσης, σοφίας ή αυτοκυριαρχίας – δηλ. πάλι με εγωισμό στο φουλ;
Επίσης, πιστεύεις πως αυτή η βοήθεια της θείας χάριτος προσφέρεται στους ανθρώπους (δωρεάν – γιατί δεν πληρώνεται με λεφτά, ούτε είμαστε τόσο καθαροί ώστε να την αξίζουμε) μέσα από τα μυστήρια και τις πρακτικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δεν είναι επινοήσεις απλών ανθρώπων, αλλά δοκιμασμένες διδασκαλίες αγίων, εμπνευσμένων από το Άγιο Πνεύμα και ενωμένων με το Χριστό, που τέτοιους μπορεί να βρεις και σήμερα ακόμη, κοντά σου ή λίγο πιο μακριά;
Και τέλος, πιστεύεις πως είναι απαραίτητο, για να φτάσεις εκεί, να είσαι μέλος του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας (εκεί που είναι μέλη και οι άγιοι και οι άγγελοι, αλλά και ο ίδιος ο Χριστός – και αυτό είναι που της δίνει αξία, όχι εμείς οι πολλοί αμαρτωλοί με τα αγύριστα κεφάλια!), γιατί αλλιώς δεν έχεις ανοιχτεί σε κανέναν, αλλά βαδίζεις μόνος, εγωιστικά, νομίζοντας πως κανείς δεν είναι σαν και σένα και πως είσαι ανώτερος από μας τους πολλούς αμαρτωλούς με τα αγύριστα κεφάλια, σαν εκείνο τον υποκριτή, που έλεγε ο Χριστός πως προσευχόταν δυνατά στη μέση του ναού κι έλεγε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μ’ έκανες τόσο καλό και δεν είμαι κάθαρμα σαν τους άλλους ανθρώπους»;
(Για το ότι αυτή η Εκκλησία δεν είναι μια οποιαδήποτε μορφή του χριστιανισμού, αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι η συνέχεια του πρώτου χριστιανισμού χωρίς διακοπή σε όλες τις εποχές, δες πώς το ανακάλυψαν άνθρωποι που άλλαξαν τη ζωή τους μετά απ’ αυτή την ανακάλυψη: εδώ, εδώ & εδώ).

Όπως βλέπεις, δε σε ρωτάω αν πιστεύεις σε δόγματα, αλλά αν είσαι διατεθειμένος να ακολουθήσεις ένα Δρόμο, που βγάζει «κάπου»… Η πίστη σε δόγματα (δηλαδή η αποδοχή των δογμάτων), η γνώση τους και η κατανόηση της χρησιμότητάς τους για την προσέγγιση του Θεού, έρχονται, κατά τη γνώμη μου, μετά απ’ το πρώτο βήμα που αναζητάς.
***
Και τώρα θα σε ρωτήσω τι θέλεις πλησιάζοντας την Ορθοδοξία.
Θέλεις τη θεία χάρη; Θέλεις το Χριστό; Να Τον γνωρίσεις, να Τον καταλάβεις –όσο είναι δυνατόν– και τελικά να Του ανοιχτείς και να ενωθείς με Αυτόν;
Το θέλεις, επειδή ένιωσες μέσα σου τη Δίψα; Τη Δίψα για Εκείνον, που είπε σε μια γυναίκα με πολλούς άντρες«το νερό που θα σου δώσω εγώ, όποιος το πιει, δε θα ξαναδιψάσει»; Για εκείνον που είπε σε όλη την ανθρωπότητα «εγώ είμαι το Ζωντανό Νερό»; Εσύ, αδελφέ μου, αδελφή μου, διψάς;

Ή μήπως ποθείς να πλουτίσεις τις γνώσεις σου, να καλλιεργήσεις τη διάνοιά σου ή να αυξήσεις τις πνευματικές σου δυνάμεις, μαθαίνοντας πράγματα για τη θρησκεία –για πνευματικά ζητήματα– ή βιώνοντας «εμπειρίες»;
Πρόσεξέ το αυτό, γιατί μπορεί από πίσω να υπάρχει πολύς εγωισμός· κι ο εγωισμός ξέρεις πού οδηγεί, έτσι; Κατευθείαν στην αγκαλιά του εχθρού (είτε στη σκληρότητα είτε σε δαιμονικές «εμπειρίες»), από την οποία αγκαλιά –ή μάλλον τα νύχια– καταλαβαίνεις (αν δεν είσαι τυφλός) πως είναι αδύνατο να ξεφύγεις.
Επειδή όμως σίγουρα έχεις μεγαλώσει με μια υπερβολική αγάπη για τη διανοητική γνώση, όπως την εννοεί ο νεότερος πολιτισμός (ως μια κυριαρχία πάνω στον κόσμο και ως το πιο επιθυμητό πράγμα στη ζωή), σε καταλαβαίνω και δέχομαι πως κι αυτή η λαχτάρα δεν είναι ντε και καλά αρνητική. Αν θες λοιπόν γνώση, πλησιάζοντας την Ορθοδοξία, καλώς να ορίσεις, αδελφέ-αδελφή μου.
Αν λοιπόν ένιωσες τη Δίψα για Εκείνον, θα σου πω: άρχισε να εφαρμόζεις στη ζωή σου τις πρακτικές που για αιώνες εφαρμόζουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί (οι ρίζες τους φτάνουν κατευθείαν στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία, στην εποχή των αποστόλων) και που, αν εφαρμοστούν με ειλικρινή καρδιά, φέρνουν τον άνθρωπο στο Χριστό – τον βοηθούν δηλαδή να πάρει τη βοήθεια της θείας χάριτος για να ελευθερωθεί από τα πάθη, ν’ αντέξει στον πόλεμο του κακού εναντίον του, να εγκαταστήσει μέσα του την ταπεινή και ανιδιοτελή αγάπη και να βαδίσει έτσι το δρόμο της ένωσης με το Θεό και τον πλησίον.
Μακρύς δρόμος; Αυτός είναι πάντως, άλλος δεν υπάρχει. Αλλά να ξέρεις πως καμιά φορά ο Χριστός κάνει αυτό το δρόμο κοντό, πολύ σύντομο· άλλες φορές τον αφήνει μακρύ· το γιατί, το ξέρει Αυτός και το μαθαίνουμε κι εμείς κάποια στιγμή. Πάντως, μπες στην αφετηρία.
Ποιες είναι αυτές οι πρακτικές;

Άρχισε να πηγαίνεις στην εκκλησία, όταν έχει λειτουργία ή κάποια άλλη τελετή (π.χ. εσπερινό –ιδίως μεγάλων εορτών– ή παράκληση, Χαιρετισμούς κ.τ.λ.), και μάλιστα όσο μπορείς να πηγαίνεις νωρίς, όχι «κάποια στιγμή, για ν’ ανάψουμε ένα κεράκι».

Βρες τον παπά και κάνε την πρώτη σου, ίσως,εξομολόγηση. Αν δεν ξέρεις, πες του «δεν ξέρω τι να πω» και θα σε καθοδηγήσεις εκείνος.
Άρχισε να προσεύχεσαι απαραιτήτως κάθε μέρα και να νηστεύεις όταν είναι μέρες νηστείας (μάθε πότε είναι). Πώς να προσεύχεσαι; Μπορείς να προσεύχεσαι όπως σου λέει η καρδιά σου, αλλά το καλύτερο: χρησιμοποιώντας τις προσευχές της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς: την παράκληση της Παναγίας ή άλλων αγίων, τους Χαιρετισμούς, τις προσευχές που περιλαμβάνει το Ωρολόγιο ή η Ιερά Σύνοψη.
Αν δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτά (επειδή είναι ψιλο-αρχαία), κάτσε μ’ έναν παπά ή θεολόγο, με το βιβλίο ανοιχτό ανάμεσά σας, πιείτε ένα καφέ και ρώτησέ τον ένα προς ένα τι είναι αυτά. Θ’ ανοιχτεί μπροστά σου ένας θησαυρός που δεν τον φαντάζεσαι και που είναι απίστευτο πόσο κοντά μας είναι κι όμως δεν τον παίρνουμε χαμπάρι!

Αν θες να το κάνεις λίγο πιο σωστά, άρχισε να ανάβεις και καντήλι και θυμιατό στο σπίτι σου, όπως το έκανε η γιαγιά σου. Δεν επηρεάζει κάποια «ενεργειακά πεδία» ή τίποτε «κραδασμούς», αλλά αποτελεί μια μικρή θυσία προς το Θεό και ένα κομμάτι χρόνου που αφιερώνουμε αποκλειστικά στην επαφή μας μ’ Εκείνον. Επίσης, βοηθάει και στο να γίνουμε λίγο πιο ταπεινοί, γιατί είναι ταπεινό να κάνω κάτι που θεωρούσε σημαντικό η γιαγιά μου, όπως το έκανε εκείνη, ενώ ζω στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και είμαι δικτυωμένος με όλο τον κόσμο και πιθανόν σούπερ μοντέρνος και κάτοχος πανεπιστημιακής μόρφωσης.

Για τον ίδιο λόγο δεν είναι σωστό να θέλεις ν’ αλλάξεις κάτι, που υπάρχει στην εκκλησιαστική ζωή εδώ και αιώνες, επειδή το θεωρείς, ίσως, ακατάλληλο για την εποχή μας ή ενδεχομένως και εντελώς λάθος. Αν κάτι δε σ’ αρέσει, ψάξε και μάθε γιατί υπάρχει και μετά το κρίνεις.
Φυσικά, είναι πολύ σημαντικό να διαβάσεις το ευαγγέλιο. Εκεί θα δεις το Χριστό και θα μετρήσεις τον εαυτό σου σε σχέση με τα λόγια Του. Ψάξε στο σπίτι της οικογένειάς σου, ίσως βρεις την Καινή Διαθήκη. Να τηνκαι στο Διαδίκτυο. Εκεί υπάρχουν τα ευαγγέλια, οι Πράξεις των Αποστόλων (η ζωή, η πνευματικότητα και οι περιπέτειες των πρώτων χριστιανών), οι επιστολές των αποστόλων και η Αποκάλυψη.
Συνήθως στα πιο παλιά σπίτια υπάρχει η λεγόμενη «Καινή Διαθήκη του Τρεμπέλα», δηλ. η Κ. Διαθήκη που έχει από τη μια το αρχαίο κείμενο κι από την άλλη την ερμηνεία του καθηγητή του πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτη Τρεμπέλα. Αυτή η έκδοση δεν είναι τόσο καλή, γιατί δεν κάνει μετάφραση του ευαγγελίου, αλλά ανάλυση, γι’ αυτό και θα δεις πως η «μετάφραση» (στην καθαρεύουσα) είναι πολύ μεγαλύτερη από το αρχαίο.


Προσωπικά, συνιστώ να πας σ’ ένα βιβλιοπωλείο, κατά προτίμησιν ορθόδοξο, με ορθόδοξα βιβλία, και να πάρεις μια από τις δύο νεότερες μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης, που έχουν και το αρχαίο και τη μετάφραση (για να μπορείς να τσεκάρεις κάτι αν χρειαστεί) και είναι εγκεκριμένες από την Εκκλησία της Ελλάδος ή το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι μεταφράσεις που έγιναν από ομάδες καθηγητών πανεπιστημίου και θα σε βοηθήσουν να καταλάβεις τι λέει το ευαγγέλιο.
Η Κ. Διαθήκη βέβαια δεν έχει μόνο το ευαγγέλιο, αλλά από κει να ξεκινήσεις. Πάρε την με τη σειρά, διαβάζοντας λίγο κάθε μέρα. Την Αποκάλυψη άσ’ την για το τέλος – και να μην τη διαβάσεις καθόλου, δεν πειράζει. Το ζουμί της Αποκάλυψης υπάρχει και στα ευαγγέλια.
Πάντως δεν έχει νόημα να διαβάσεις την Αποκάλυψη (που έχει γίνει μόδα και εξιτάρει πολύ κόσμο) αν δεν έχεις διαβάσει πολύ καλά τα 4 ευαγγέλια. Δε θα καταλάβεις τίποτα, μόνο θα χάσεις χρόνο. Τα ευαγγέλια σ’ ενδιαφέρουν. Και στη συνέχεια, και τα υπόλοιπα βιβλία που έχει μέσα η Κ. Διαθήκη (την Παλαιά άφησέ την για αργότερα, για όταν θα έχεις μπει πολύ καλά στο νόημα της Καινής).
Να ξέρεις πως απλά διαβάζοντας την Κ. Διαθήκη, χωρίς να έχεις εκκλησιαστική ζωή, μπορεί να ικανοποιείς την επιθυμία σου για μάθηση, αλλά δε φτάνει για να πλησιάσεις το Χριστό. Στο δρόμο θα προχωρήσεις εντάσσοντας τη ζωή σου στη ζωή της Εκκλησίας, που λέγαμε πριν.
«Εκκλησία» (με κεφαλαίο «Ε») δεν εννοώ το κτήριο όπου γίνεται η λειτουργία, αλλά το σύνολο των χριστιανών. Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να διαβάζουν τόνους θρησκευτικά βιβλία και να κάνουν πολύωρες συζητήσεις για πνευματικά-θρησκευτικά θέματα, αλλά δε σηκώνονται μια Κυριακή να πάνε στην εκκλησία (με μικρό «ε», εννοώ το κτήριο, δηλ. το ναό), ούτε εξομολογούνται, ούτε νηστεύουν ή μεταλαβαίνουν κ.τ.λ. Άρα, δεν κάνουν κανένα πραγματικό βήμα.

Το αποκορύφωμα της πνευματικής ζωής του ορθόδοξου χριστιανού, αυτό που τον εντάσσει πολύ όμορφα και σωστά στην Εκκλησία και τον πλησιάζει πολύ στο Χριστό, όταν βέβαια έχει ειλικρινή καρδιά, είναι η θεία Μετάληψη. Διάβασε εδώ γιατί είναι απαραίτητη και γιατί μας φέρνει σε ενότητα με το Θεό και τον πλησίον και με όλα τα όντα.
Χριστιανός χωρίς θεία Μετάληψη δεν είναι χριστιανός. Ο Χριστός είπε: «αν δε φάτε τη σάρκα και δεν πιείτε το αίμα του Υιού του Ανθρώπου» (έτσι έλεγε τον εαυτό Του), «δεν έχετε ζωή μέσα σας. Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, μένει μέσα μου κι εγώ μέσα του» (κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, κεφάλαιο 6, στίχοι 53-58).
Τώρα, φανταστικέ μου φίλε, σου μίλησα για το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα θα τα βρεις με τη βοήθεια του εξομολόγου σου και μακάρι και κάποιου φίλου ή γνωστού ή συγγενή σου, ορθόδοξου χριστιανού, που έχει σωστή εκκλησιαστική ζωή και μπορεί να το κουβεντιάσει μαζί σου και να σε καθοδηγήσει.
Αν δεν έχεις τέτοιο άνθρωπο, τότε μόνο με τη βοήθεια του εξομολόγου σου. Τα βιβλία, να ξέρεις, έρχονται δεύτερα. Πρωτεύει η επαφή με έναν άνθρωπο και με την ορθόδοξη πνευματική (θρησκευτική) ζωή.
***
Αν ο πόθος σου είναι η γνώση, σκέφτομαι να σου συστήσω βιβλία, γιατί φοβάμαι πως, αν σου πω να εκκλησιάζεσαι, να προσεύχεσαι, να νηστεύεις και να μεταλαβαίνεις, δε θα καταλάβεις.
Το ευαγγέλιο εννοείται πως πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσεις. Νομίζω ταπεινά πως, αν προχωρήσεις πραγματικά σε κάποια επαφή με την ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά, το ευαγγέλιο (και γενικά την Κ. Διαθήκη) θα το διαβάσεις δύο φορές. Την πρώτη φορά ίσως εκνευριστείς, πολλά θα σε κάνουν να νιώσεις αμήχανα ή άσχημα και συνεχώς θα ρωτάς «γιατί; γιατί;». Τη δεύτερη φορά, μετά από πολύ δρόμο πνευματικής καλλιέργειας, δε θα ρωτάς, αλλά θα διαβάζεις και θα αναπαύεσαι ψυχικά και όλα θα σου φαίνονται απλά και ξεκάθαρα.
Μπορεί ο Κύριος να σου κόψει δρόμο και να σου φανεί έτσι και η πρώτη ανάγνωση. Μακάρι – και τότε πάντως να ξέρεις πως είσαι μόνο στην αφετηρία. Δόξα τω Θεώ.

Τι άλλα διαβάσματα σου προτείνω;

Βέβαια, έχω να σου προτείνω ελάχιστα, γιατί μιλάμε μόνο για το πρώτο βήμα. Άμα μπεις στο δρόμο, θα διαβάσεις και Πατέρες της Εκκλησίας και θεολόγους κ.τ.λ. Προς το παρόν, ας με φωτίσει ο Χριστός να γράψω μερικές σκέψεις για τα βιβλία της πρώτης αρχής.
Ταπεινά λοιπόν, σου προτείνω ν’ αρχίσεις από τα εξής:

Την Πατερική Θεολογία του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, καθηγητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τη βιογραφία του π. Σεραφείμ Ρόουζ, ενός σύγχρονου Αμερικανού νέου, άθεου με ρωμαλαίο φιλοσοφικό νου, που πάλεψε με την Αλήθεια και κατέληξε ορθόδοξος συγγραφέας και ασκητής με μια σοβαρή πρόταση για το σύγχρονο άνθρωπο. Εκεί πιθανόν να βρεις ένα καθρέφτη, στον οποίο θα δεις τον εαυτό σου - ίσως μοιάζεις στις αναζητήσεις και τις περιπέτειες του Ευγένιου, που έγινε στη συνέχεια ο π. Σεραφείμ. Η βιογραφία αυτή είναι 3 τόμοι, αλλά οπωσδήποτε θα σε ενδιαφέρει ο 1ος - μπορείς να πάρεις μόνο τον ένα.Τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη του αγίου γέρονταΣωφρόνιου Σαχάρωφ. Διάβασε κι άλλα βιβλία του γέροντα Σωφρόνιου, ό,τι βρεις. Είναι ένας σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας και νομίζω πως αυτόν σου προτείνω για ν’ αρχίσεις τους Πατέρες…
Από τους ακαδημαϊκούς θεολόγους ο π. Ευάγγελος Γκανάς, με ταέξι παιδιά. Υπάρχουν κι άλλοι, αλλά από κάποιον πρέπει να ξεκινήσεις, έτσι δεν είναι;
Επίσης, θα σου πει αρκετά για τη σύγχρονη πνευματικότητα το Γεροντικόν του 20ού αιώνος του Κλείτου Ιωαννίδη.
Προτείνω να μελετήσεις και τη ζωή και το έργο του αγίου Λουκά του Ιατρού, ενός σύγχρονου αγίου, μεγάλου επιστήμονα και πνευματικού ανθρώπου, που υπέστη και πολλές διώξεις για την πίστη του (blog γι' αυτόν). Αλλά δες και εδώ το φιλόσοφο Κωνσταντίν Οπρισάν και εδώ τον ποιητή Βαλέριο Γκαφένκου – και άλλους – σύγχρονους αγωνιστές που έδωσαν τα πάντα για το Χριστό μέσα στις αθεϊστικές φυλακές.
Και εδώ η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα (πιο πολλά εδώ), η γερόντισσα Γαβριηλία, η αγία Φιλοθέη η Αθηναία… Υπάρχουν και βιβλία γι’ αυτές. Αν τα θέλεις, εύκολα θα τα βρεις στο Διαδίκτυο.

Για λαϊκούς πνευματικούς αγωνιστές (λαϊκούς = όχι ιερείς ή μοναχούς), δεν ξέρω ποιο βιβλίο θα μπορούσε να είναι το «ιδανικό»… Εδώ παρουσιάζουμε τρία βιβλία:Γίνονται θαύματα σήμερα; (σημερινοί αγιασμένοι άνθρωποι με βαριά αναπηρία), Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας και Ασκητές μέσα στον κόσμο. Ίσως κάτι σου πουν· ίσως σου πουν και πολλά. Πάντως στο blog μας έχουμε μια ενότητα «άγιοι της διπλανής πόρτας». Επισκέψου την, ίσως βρεις κάποιο θησαυρό… Εξαρτάται βέβαια τι ψάχνεις.

Επιθυμία μου, και πρότασή μου προς εσένα, είναι να περάσεις από τη διάθεση για διανοητική ικανοποίηση και μάθηση στη Δίψα για το Χριστό. Θα ήθελα να διαβάσεις οπωσδήποτε και βίους αγίων, ιδιαίτερα σύγχρονων – χωρίς αυτούς, δε θα καταλάβεις πώς γίνεται κάποιος που διψάει για το Χριστό, όταν τελικά πιει το Ζωντανό Νερό, που προσφέρει Εκείνος.
Οι άγιοι είναι τόσο πολλοί και τόσο διαφορετικοί, που είμαι σίγουρος ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα βρεις εκείνον που σου μοιάζει και που θα μπορείς ν’ ακολουθήσεις τα βήματά του· είτε μοναχό, είτε έγγαμο, είτε επαγγελματία, είτε συγγραφέα, είτε καλλιτέχνη, είτε ακτιβιστή, είτε ανθρωπιστή, είτε, είτε… Διάβασε αν θέλεις κι εδώ ένα αφιέρωμά μας, με τη χάρη του Θεού, σε αγίους από πολλούς τομείς και πολλά επαγγέλματα (ανάμεσά τους και σύγχρονους).

Κλείνω εδώ την απάντησή μου, φανταστικέ μου φίλε. Ο Θεός να σε καθοδηγεί και να σε φωτίζει. Πάντως να ξέρεις πως μέσω του συνανθρώπου μας πλησιάζουμε το Θεό, όχι κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο με βιβλία ή μπροστά σ’ έναν υπολογιστή… Γι’ αυτό, η αγάπη, η ταπεινότητα, και φυσικά η εξομολόγηση (ως κατάθεση ψυχής και αναζήτησης – εσύ, επίτρεψέ μου να πω, ίσως δεν ξέρεις ακόμα τι είναι αμαρτία) και η πνευματική συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο είναι απαραίτητη.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ, ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ. Σ’ αγαπώ πολύ· κι ο Χριστός, η Παναγία και όλοι οι άγιοι σ’ αγαπούν ακόμη περισσότερο.



Από το ιστολόγιο http://o-nekros.blogspot.com/

Πέμπτη 18 Απριλίου 2019

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος: Ἡ ζωὴ στὸ σπίτι τίς Σαρακοστὲς

Στίς Σαρακοστὲς καλὸ εἶναι νὰ γνωρίζεις μόνο ἐκκλησία καὶ σπίτι, τίποτ’ ἄλλο. Φτάνεις, λοιπόν, στὸ σπίτι. Τί θὰ κάνεις ἐκεῖ; Θὰ ἀγωνιστεῖς μ’ ὅλη σου τὴ δύναμη νὰ διατηρήσεις τὴν προσήλωση τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς στὸν Κύριο. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκκλησία, τρέξε στὸ δωμάτιό σου καὶ κᾶνε ἀρκετὲς μετάνοιες, ζητώντας εὐλαβικὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθήσει , ὥστε νὰ ἀξιοποιήσεις τὸ χρόνο τῆς παραμονῆς σου στὸ σπίτι μὲ τρόπο ὠφέλιμο γιὰ τὴν ψυχή σου.
Ὕστερα κάθησε καὶ ξεκουράσου γιὰ λίγο. Ἀλλὰ καὶ τότε μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμούς σου νὰ ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, ἐπαναλάμβανε νοερὰ τὴν εὐχή : “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ!”. Ἀφοῦ ξεκουραστεῖς πρέπει ν’ ἀσχοληθεῖς μὲ κάτι, εἴτε προσευχὴ εἴτε ἐργόχειρο. Τί ἐργόχειρο θὰ κάνεις δὲν ἔχει σημασία, ξέρεις ἤδη τί σοῦ ἀρέσει. Εἶναι, βλέπεις, ἀδύνατο νὰ ἀσχολεῖσαι ὅλη τὴν ὥρα μὲ πνευματικὰ πράγματα. χρειάζεται νὰ ἔχει καὶ κάποιο εὐχάριστο ἐργόχειρο. Μ’ αὐτὸ θὰ καταπιάνεσαι, ὅταν ἡ ψυχή σου εἶναι κουρασμένη, ὅταν δὲν ἔχεις τὴ δύναμη νὰ διαβάσεις ἢ νὰ προσευχηθεῖς. Ἄν, βέβαια, οἱ πνευματικές σου ἐνασχολήσεις πηγαίνουν καλά, τὸ ἐργόχειρο δὲν εἶναι ἀπαραίτητο. Ἐκπληρώνει μόνο τὴν...ἀνάγκη ἀξιοποιήσεως τοῦ χρόνου , ποὺ ἀλλιῶς θὰ σπαταλιόταν σὲ ἀπραξία. Καὶ ἡ ἀπραξία εἶναι πάντα ὀλέθρια, πολὺ περισσότερο ὅμως στὸν καιρὸ τῆς νηστείας.

Πῶς πρέπει νὰ προσεύχεται κανεὶς στὸ σπίτι; Σωστὰ σκέφθηκες ὅτι τὴ Σαρακοστὴ ὀφείλουμε νὰ προσθέτουμε κάτι στὸν συνηθισμένο κανόνα προσευχῆς. Νομίζω, ὡστόσο, πὼς ἀντὶ νὰ διαβάζεις περισσότερες προσευχὲς ἀπὸ τὸ Προσευχητάρι, εἶναι καλύτερο ν’ αὐξήσεις τὴ διάρκεια τῆς ἄμεσης ἐπικοινωνίας σου μὲ τὸν Κύριο. Κάθε μέρα, πρὶν ἀρχίσεις καὶ ἀφοῦ τελειώσεις τὴ τὴν ὀρθρινὴ καὶ βραδυνῆ ἀκολουθία, νὰ ἀπευθύνεσαι μὲ δικά σου λόγια στὸν Κύριο, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὸν φύλακα ἄγγελό σου, εὐχαριστώντας τους γιὰ τὴν προστασία τους καὶ παρακαλώντας τούς γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν πνευματικῶν σου ἀναγκῶν. Ζήτα τούς νὰ σὲ βοηθήσουν , ὥστε, πρῶτα ἀπ’ ὅλα νὰ γνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου, νὰ ἀποκτήσεις αὐτογνωσία καί, ὅταν τὴν ἀποκτήσεις, νὰ σοὺ χαρίσουν ζῆλο καὶ δύναμη, ὥστε νὰ θεραπεύσεις τὶς πληγὲς τῆς ψυχῆς σου. Ζήτα τούς, ἀκόμα, νὰ γεμίσουν τὴν καρδιὰ σοὺ μὲ τὸ αἴσθημα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς συντριβῆς. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ πιὸ εὐάρεστη στὸν Θεὸ θυσία. Ἔτσι νὰ προσεύχεσαι. Μὴν ἐπιβάλεις, ὅμως, στὸν ἑαυτό σου ἕναν προσευχητικὸ κανόνα μακρὺ καὶ βαρύ, ἕναν κανόνα ποὺ θὰ ὑπερβαίνει τὰ μέτρα τῶν ψυχοσωματικῶν σου δυνάμεων καὶ θὰ σὲ καταβάλλει. Καλύτερα εἶναι νὰ προσεύχεσαι συχνότερα στὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας καί, ὅταν ἀσχολεῖσαι μ’ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐργασία, νὰ ἔχεις τὸ νοῦ σου στὸ Θεό.

Μετὰ τὴν προσευχὴ , διάβαζε γιὰ λίγο μὲ αὐτοσυγκέντρωση. Ἡ μελέτη δὲν ἀποσκοπεῖ στὸ φόρτωμα τοῦ μυαλοῦ σου μὲ διάφορες πληροφορίες καὶ γνώσεις, ἀλλὰ στὴν ψυχική σου ὠφέλεια καὶ ἐποικοδομῆ. Γι’ αὐτὸ δὲν χρειάζεται νὰ διαβάζεις πολλά. Διάβαζε ὅμως μὲ προσοχὴ μεγάλη καὶ μὲ καρδιακὴ συμμετοχή.


“Τί νὰ διαβάζω;”, θὰ μὲ ρωτήσεις. Μόνο πνευματικὰ βιβλία ,φυσικά. Ἡ προσεκτικὴ ἀνάγνωση τέτοιων βιβλίων ἐμπνέει τὴν ψυχὴ περισσότερο ἀπ’ ὀ,τιδήποτε ἄλλο. Ἂν πάντως, στὴ διάρκεια τῆς μελέτης γεννιέται ὁ πόθος τῆς προσευχῆς, ν’ ἀφήνεις τὸ βιβλίο καὶ νὰ προσεύχεσαι .


Θὰ διαβάζεις, λοιπόν, θὰ προσεύχεσαι, θὰ κάνεις μετάνοιες. Καὶ μ’ ὅλα αὐτά, ὡστόσο, δὲν θὰ μπορέσεις νὰ κρατήσεις τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά σου σὲ κατάσταση συνεχοῦς καὶ ἔντονου ἀγώνα. Εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ κουράζεσαι. Τότε, ὅπως σοῦ εἶπα, θὰ ἀσχολεῖσαι μὲ κάποια πρακτικὴ ἐργασία.
Σκέφτεσαι, καθώς μοῦ γράφεις, νὰ μειώσεις την ποσότητα τοῦ καθημερινοῦ σου φαγητοῦ. Σωστὴ κι ὠφέλιμη ἡ σκέψη σου, σωστή, γιατί τὸ σῶμα, ποὺ μὲ τὶς παρεκτροπές του σὲ ἀναγκάζει νὰ μετανοεῖς, ὀφείλει νὰ καταβάλει στὴ διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς τοὺς μόχθους ποὺ τοῦ ἀναλογοῦν καὶ ὠφέλιμη, γιατί μὲ τὴ νηστεία τὸ σῶμα δουλαγωγεῖται, ὁ νοῦς καθαρίζεται, ἡ καρδιὰ μαλακώνει, τὰ πάθη νεκρώνονται. Μόνο μὴν τὸ παρακάνεις. Ἤδη τρῶς τόσο λίγο. Πρέπει νὰ ἔχεις δυνάμεις ,γιὰ νὰ στέκεσαι στὴν ἐκκλησία καὶ γιὰ ν’ ἀγωνίζεσαι στὸ σπίτι. Κοίτα νὰ τρῶς τόσο, ὅσο χρειάζεται γιὰ νὰ μὴν ἐξασθενήσεις.

Καλὸ θὰ ἦταν ἐπίσης , νὰ μείωνες λίγο τὸ χρόνο τοῦ ὕπνου καὶ τῆς ἀναπαύσεώς σου. Εἶναι μία θυσία γιὰ σένα, ἀλλὰ κάθε λογὴς θυσία ταιριάζει σ’ αὐτὴ τὴν περίοδο .

Καὶ μὲ τὶς συζητήσεις τί θὰ γίνει; Τὴ Σαρακοστὴ τουλάχιστον, οἱ συζητήσεις μὲ τοὺς ἄλλους ἂς περιοριστοῦν σὲ πνευματικὰ θέματα. Ἀκόμα καλύτερες εἶναι οἱ κοινὲς πνευματικὲς ἀναγνώσεις, ποὺ δίνουν ἀφορμὲς γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἐποικοδομητικῶν σκέψεων καὶ γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ ὠφέλιμων συμπερασμάτων. Κατάλληλοι γι’ αὐτὸ τὸν σκοπὸ εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων. Ἀρκετὰ ἔγραψα. Θὰ προσθέσω ὅ,τι ἄλλο χρειάζεται ἀργότερα.